Το rewind στο Life is Strange δεν είναι υπερδύναμη αλλά εκδήλωση του ψυχικού τραύματος της Max

To Dark mode του xplaygr.com είναι μια συλλογή άρθρων που αφορούν σκοτεινές θεωρίες για τα αγαπημένα μας παιχνίδια. Εδώ βλέπουμε τις ιστορίες, κάπως διαφορετικά. Καλώς ήρθατε, στην σκοτεινή πλευρά του gaming!

Το Life is Strange αγαπήθηκε γιατί έφερε στο gaming μια ιστορία που δεν αφορούσε μόνο υπερδυνάμεις, αλλά και τα συναισθήματα, τις σχέσεις και τα λάθη της εφηβείας. Η Max Caulfield, μια φοιτήτρια φωτογραφίας που ξαφνικά αποκτά την ικανότητα να γυρίζει τον χρόνο πίσω, γίνεται ο καθρέφτης για όλους όσους ονειρεύτηκαν κάποτε να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία.

Όμως πίσω από την επιφάνεια της δύναμης κρύβεται μια σκοτεινή θεωρία: ότι το rewind δεν είναι δώρο, αλλά τραύμα. Δεν είναι τρόπος να διορθώσεις το παρελθόν, αλλά μηχανισμός που σε φυλακίζει σ’ αυτό.

Η ψευδαίσθηση της δεύτερης ευκαιρίας

Στην αρχή, η ικανότητα της Max μοιάζει απελευθερωτική. Ένα λάθος μπορεί να σβηστεί, μια απάντηση να αλλάξει, μια απόφαση να πάρει διαφορετική τροπή. Ο παίκτης γοητεύεται από την ιδέα ότι μπορεί να ελέγξει το νήμα της ιστορίας. Όμως όσο προχωρά η αφήγηση, η αλήθεια γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρη: καμία επιλογή δεν είναι πραγματικά χωρίς κόστος.

Κάθε rewind διορθώνει κάτι, αλλά καταστρέφει κάτι άλλο. Η ζωή δεν δέχεται εύκολες διορθώσεις, και το παιχνίδι φροντίζει να το υπενθυμίζει συνεχώς.

Η θεωρία που έχει διατυπωθεί είναι πως το rewind δεν είναι απλή υπερδύναμη αλλά εκδήλωση του ίδιου του ψυχικού τραύματος της Max. Η ανάγκη να επιστρέφει συνεχώς πίσω είναι η μεταφορά μιας εφηβικής ψυχής που δεν αντέχει την ευθύνη των επιλογών της. Κάθε γύρισμα στον χρόνο δεν είναι θρίαμβος, αλλά απόδειξη αδυναμίας.

Είναι η φωνή του άγχους που ψιθυρίζει «αν το έκανες διαφορετικά, ίσως όλα να ήταν καλύτερα».

Η καταιγίδα ως αντανάκλαση του πόνου

Η μεγαλύτερη απόδειξη αυτής της σκοτεινής ανάγνωσης είναι η καταιγίδα που απειλεί να καταστρέψει την Arcadia Bay. Στην επιφάνεια, μοιάζει με φυσική καταστροφή που προκλήθηκε από την κατάχρηση των δυνάμεων της Max. Αν το δούμε όμως μέσα από το πρίσμα της θεωρίας, η καταιγίδα είναι το ίδιο της το μυαλό που καταρρέει. Είναι η συσσώρευση της ενοχής, του φόβου και της αδυναμίας να δεχτεί ότι δεν μπορεί να ελέγξει τα πάντα. Όσο περισσότερο προσπαθεί να διορθώσει, τόσο πιο βίαιη γίνεται η αντίδραση του κόσμου γύρω της. Και στην πραγματικότητα, δεν είναι ο κόσμος που καταρρέει – είναι η ίδια.

Η Max θέλει να πιστεύει ότι μπορεί να σώσει την Chloe ξανά και ξανά, αλλά κάθε προσπάθεια ανοίγει μια νέα πληγή. Το rewind δεν φέρνει λύτρωση, φέρνει ατέρμονη ανακύκλωση πόνου. Η Chloe γίνεται το σύμβολο όλων όσων δεν μπορεί να ελέγξει, και η Max γίνεται θύμα του ίδιου της του δώρου.

Η επιλογή που δεν είναι πραγματικά επιλογή

Στο τέλος, η Max αναγκάζεται να πάρει την απόφαση που το παιχνίδι χτίζει από την αρχή: να θυσιάσει την Chloe για να σώσει την πόλη, ή να θυσιάσει την πόλη για να σώσει την Chloe. Μα όποια κι αν είναι η απόφαση, η ουσία δεν αλλάζει. Δεν υπάρχει τρόπος να διορθωθεί πραγματικά το παρελθόν. Η θυσία είναι αναπόφευκτη, και η δύναμη που φαινόταν λύτρωση αποδεικνύεται κατάρα. Η τελευταία πράξη δείχνει ότι οι δεύτερες ευκαιρίες έχουν πάντα τίμημα και ότι η Max, όσο κι αν προσπάθησε, δεν μπόρεσε ποτέ να ξεφύγει από αυτό.

Για τους υποστηρικτές της θεωρίας, το παιχνίδι δεν αφηγείται μια ιστορία υπερφυσικής ικανότητας, αλλά μια αλληγορία για την εφηβική ψυχολογία. Η Max έχει ενοχές. Και το rewind είναι η φαντασίωση ενός παιδιού που εύχεται να μπορούσε να σβήσει τα λάθη του. Όμως κάθε φορά που το κάνει, η πραγματικότητα θυμίζει ότι δεν υπάρχει διαφυγή. Ο πόνος δεν σβήνεται, απλά μεταμορφώνεται.

Η δύναμη του ψυχολογικού τρόμου

Το Life is Strange δεν χρειάστηκε τέρατα ή ματωμένες σκηνές για να τρομάξει. Τρόμαξε γιατί έδειξε πόσο εύκολα μπορεί να σε φυλακίσει το ίδιο σου το μυαλό. Η θεωρία ότι το rewind είναι απλώς το τραύμα της Max, μεταμφιεσμένο σε υπερδύναμη, κάνει την ιστορία ακόμη πιο σκοτεινή.

Η αδυναμία να αποδεχτείς τις επιλογές σου είναι ένας τρόμος πιο αληθινός από κάθε φανταστικό τέρας. Και η καταιγίδα που σαρώνει την Arcadia Bay είναι η κραυγή μιας ψυχής που δεν αντέχει άλλο το βάρος της ενοχής.

Γι’ αυτό το Life is Strange παραμένει μια από τις πιο ανατριχιαστικές ιστορίες του gaming. Όχι γιατί μας έδωσε δύναμη πάνω στον χρόνο, αλλά γιατί μας θύμισε πως ακόμα κι αν μπορούσαμε να τον ελέγξουμε, η αλήθεια θα ήταν η ίδια: δεν μπορείς να αλλάξεις το παρελθόν. Μπορείς μόνο να ζήσεις με τις πληγές του.