Το Highguard παρουσιάστηκε ως ο πολυαναμενόμενος πνευματικός διάδοχος του Apex Legends, χάρη στη συμμετοχή βετεράνων της Respawn και σε μια επικοινωνιακή στρατηγική που θύμιζε έντονα το shadow-drop μοντέλο του.
Στα χαρτιά, οι ομοιότητες ήταν αρκετές για να δημιουργήσουν προσδοκίες: squad-based 3v3, στιβαρό gunplay, γνώριμη προοδευτική λογική των όπλων και παρόμοια αισθητική.
Ο κόσμος του Highguard συνδυάζει φαντασία και gunplay, τοποθετώντας ομάδες σε χάρτες μεσαίου μεγέθους όπου lootάρεις, μετακινείσαι και τελικά επιχειρείς μια συντονισμένη επίθεση στη βάση του αντιπάλου. Η λογική των γύρων είναι ενδιαφέρουσα στη θεωρία, όμως η ίδια η δομή του παιχνιδιού μπερδεύει περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε.
Ως free-to-play shooter, τουλάχιστον αποφεύγει παγίδες που οι ανταγωνιστές του έχουν υιοθετήσει με ζήλο: δε σε βομβαρδίζει με διαφημίσεις, ούτε σε καταπιέζει με battle passes που λήγουν. Κάνει το live-service «σωστά», όσο σωστά μπορεί κανείς να το κάνει χωρίς να το καταργήσει πλήρως.
Gunplay και looting
Στον πυρήνα του, το Highguard είναι εξαιρετικό. Το gunplay είναι κοφτερό, άμεσο και απολαυστικό. Η κίνηση στο περιβάλλον και η διαχείριση των hero abilities δίνουν στην κάθε συμπλοκή την ένταση που χρειάζεται. Σε καθαρά επίπεδο μηχανισμών, το παιχνίδι πετυχαίνει όσα υπόσχεται και καταφέρνει να προσφέρει μάχες που χτυπούν τον παλμό.
Όμως γύρω από αυτόν τον πυρήνα, πολλά δεν λειτουργούν το ίδιο καλά. Οι Wardens δεν είναι ισορροπημένοι. Ο Kai και η Una κυριαρχούν σε κάθε match χάρη σε ικανότητες που επηρεάζουν δραστικά τον ρυθμό της μάχης, ενώ άλλοι χαρακτήρες μοιάζουν υπερβολικά περιστασιακοί για να δικαιολογήσουν επιλογή. Το ίδιο ισχύει για τα όπλα: assault rifles, revolver και snipers στέκονται στιβαρά, αλλά shotguns και SMGs είναι ουσιαστικά εκτός ανταγωνισμού λόγω χαμηλής αποτελεσματικότητας.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, είναι η επανάληψη. Τα matches μοιάζουν υπερβολικά ίδια μεταξύ τους: τα ίδια σημεία spawn, οι ίδιες επιλογές Wardens, ο ίδιος μικρός κύκλος όπλων, τα ίδια chests. Η απουσία health και ammo pickups, η μη ύπαρξη attachments και το γεγονός ότι ξεκινάς πάντα με τα όπλα που θες ακυρώνει σε μεγάλο βαθμό το ενδιαφέρον του looting μέχρι τον τελευταίο γύρο. Χωρίς έναν μεταβαλλόμενο ρυθμό, η εμπειρία χάνει γρήγορα τη φρεσκάδα της.
Η επανάληψη γίνεται ακόμη πιο αισθητή στο downtime ανάμεσα σε στιγμές έντασης. Το mining για Vesper, η αναμονή για το spawn του Shieldbreaker και η ήρεμη περιπλάνηση σε σημεία που ήδη γνωρίζεις κάνουν τον παίκτη να αναρωτηθεί αν αξιοποιεί πραγματικά τον χρόνο του. Δεν βοηθά ότι τα διαθέσιμα maps, παρότι λειτουργικά, διαφέρουν ελάχιστα ως προς τη ροή τους.
Ένα σύστημα κανόνων που γοητεύει… μέχρι να μην το κάνει πια
Ο βασικός κορμός των κανόνων του Highguard είναι παράξενος αλλά γοητευτικός. Έξι παίκτες σε έναν μεγάλο χάρτη ξεκινούν ενισχύοντας τις βάσεις τους, και έπειτα βγαίνουν για πόρους, όπλα και μικροσυμπλοκές. Όλο αυτό οδηγεί στη μάχη για τον Shieldbreaker, ένα θεαματικό «αντίστροφο Capture the Flag» που αποτελεί αναμφίβολα το καλύτερο στοιχείο του παιχνιδιού. Η mounted μάχη με άλογα και αρκούδες είναι απροσδόκητα συναρπαστική, και η αναμέτρηση γύρω από το ποιος θα μεταφέρει πρώτος το σπαθί δημιουργεί εκρήξεις δράσης με αξιοθαύμαστη ένταση.
Αλλά η μαγεία αρχίζει να χάνεται όταν ξεκινά η πολιορκία. Το παιχνίδι επιβραδύνεται, οι κανόνες αλλάζουν, και κάθε match μοιάζει να διαλύεται. Οι αμυνόμενοι εκμεταλλεύονται το περιορισμένο lifepool των επιτιθέμενων, κάνοντας συνεχή rushes που συχνά οδηγούν σε εκνευριστικά spawnkills. Ο μηχανισμός ανταμοιβής – τιμωρίας δεν λειτουργεί όσο καθαρά φαντάζεται η σχεδίαση, και οι περισσότερες επιθέσεις καταλήγουν σε ισοπαλία που τραβάει τον αγώνα σε κουραστικές μισάωρες διάρκειες.
Το μεγαλύτερο δομικό πρόβλημα δεν είναι η πολιορκία καθαυτή, αλλά η επανάληψή της. Αν δεν καταστραφεί η βάση σε έναν γύρο, όλα επαναλαμβάνονται από την αρχή: loot, Shieldbreaker, siege.
Μελλοντικές προσθήκες αλλά και αμφιβολίες
Το Highguard αλλάζει ενεργά και αυτό δυσκολεύει την τελική του αξιολόγηση. Η υπόσχεση ενός έτους Episodes με νέους Wardens, όπλα, βάσεις και modes δείχνει ότι το στούντιο σκοπεύει να επεκτείνει σημαντικά το περιεχόμενο. Τα πρώτα patches και το 5v5 mode επιβεβαιώνουν επίσης τη διάθεση για πειραματισμό, αν και ορισμένες αλλαγές, όπως το μειωμένο πλήθος ζωών και ο αυξημένος χρόνος respawn στα raids, επιβραδύνουν το gameplay με τρόπο που τελικά βλάπτει το ρυθμό.
Αν και το 5v5 προστέθηκε λόγω αντιδράσεων της κοινότητας, η αίσθηση παραμένει ότι το παιχνίδι είναι χτισμένο γύρω από 3v3, και οτιδήποτε έξω από αυτό μοιάζει παράταιρο. Η πιθανότητα βελτιώσεων υπάρχει, αλλά χρειάζεται προσεκτική καθοδήγηση, όχι τυφλές προσαρμογές.
Το κατάστημα ανανεώνεται συχνά, οι προκλήσεις δίνουν αφορμή για καθημερινή επιστροφή, και το cosmetic σύστημα λειτουργεί χωρίς να πιέζει τον παίκτη. Όμως ο κόσμος του παιχνιδιού παραμένει ένα μυστήριο: ελάχιστη ιστορία, λίγοι διάλογοι, και σχεδόν καθόλου world-building.
Ένα παιχνίδι με δυνατότητες, αλλά και αντιφάσεις
Το Highguard είναι μια τίμια προσπάθεια που στηρίζεται σε ένα εξαιρετικό gunfeel και σε έναν φιλόδοξο σχεδιασμό raids, αλλά προς το παρόν δεν έχει το βάθος ούτε την ποικιλία για να σταθεί δίπλα σε τίτλους όπως το Apex Legends. Η επανάληψη, η ασυμμετρία ανάμεσα στους Wardens και η προβλέψιμη ροή των matches περιορίζουν την εμπειρία.
Υπάρχουν βάσιμες ελπίδες ότι με τις μελλοντικές ενημερώσεις το παιχνίδι θα εξελιχθεί. Η ομάδα δείχνει πρόθυμη να ακούσει το κοινό και να πειραματιστεί, αλλά η παρούσα μορφή του Highguard υπονοεί ότι απέχει μερικά κρίσιμα βήματα από το να φτάσει το πραγματικό potential του.
