Pirates of the Caribbean: Armada of the Damned – Το καταραμένο ταξίδι που δεν έγινε ποτέ

Υπάρχουν projects που ανακοινώθηκαν, συζητήθηκαν, δημιούργησαν προσδοκίες και τελικά δεν κυκλοφόρησαν ποτέ. Το Vault 404 είναι η σειρά άρθρων που επιστρέφει σε αυτά τα χαμένα παιχνίδια, τις ακυρωμένες ταινίες και τις τεχνολογίες-φαντάσματα που έμειναν πίσω σαν απραγματοποίητες υποσχέσεις.

Στον πολυτάραχο ωκεανό της βιομηχανίας των βιντεοπαιχνιδιών, υπάρχουν ναυάγια που ξεχνιούνται αμέσως και υπάρχουν και εκείνα που, παρόλο που δεν έφτασαν ποτέ στο λιμάνι, συνεχίζουν να στοιχειώνουν τις σκέψεις των παικτών.

Το Pirates of the Caribbean: Armada of the Damned ανήκει σίγουρα στη δεύτερη κατηγορία. Επρόκειτο για μια φιλόδοξη παραγωγή της Propaganda Games υπό την αιγίδα της Disney, η οποία υποσχόταν να σπάσει την κατάρα των μέτριων παιχνιδιών που βασίζονται σε ταινίες.

Δεν ήταν απλώς μια μεταφορά του κινηματογραφικού σύμπαντος, αλλά ένα βαθύ Action RPG ανοιχτού κόσμου που φιλοδοξούσε να επαναπροσδιορίσει το τι σημαίνει να ζεις τη ζωή ενός πειρατή, χρόνια πριν το Assassin’s Creed IV: Black Flag θέσει τα στάνταρ του είδους.

Μια νέα πυξίδα μακριά από τον Jack Sparrow

Η πιο τολμηρή απόφαση που πήραν οι δημιουργοί της Propaganda Games ήταν η πλήρης απομάκρυνση από την πεπατημένη. Αντί να ανακυκλώσουν τις περιπέτειες του Jack Sparrow ή του Will Turner, επέλεξαν να δημιουργήσουν έναν εντελώς νέο πρωταγωνιστή, τον James Sterling, και να τοποθετήσουν την ιστορία πριν από τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, The Curse of the Black Pearl.

Αυτή η επιλογή απελευθέρωσε την ομάδα από τα δεσμά του κινηματογραφικού σεναρίου, επιτρέποντάς της να χτίσει έναν σκοτεινό, πρωτότυπο μύθο γεμάτο υπερφυσικά στοιχεία και ηθικά διλήμματα που θα ζήλευαν ακόμη και οι σεναριογράφοι της BioWare.

Ο πυρήνας του οράματος ήταν η ιδέα της «επιλογής και της συνέπειας». Ο παίκτης θα καλούνταν να επιλέξει το μονοπάτι του ανάμεσα στον «Θρυλικό» (Legendary) και τον «Τρομερό» (Dreaded) πειρατή. Αυτές οι αποφάσεις δεν θα επηρέαζαν μόνο την εξέλιξη της ιστορίας και το τέλος, αλλά θα μεταμόρφωναν οπτικά τον κόσμο γύρω του. Ένας «Τρομερός» Sterling θα έβλεπε την εμφάνισή του να γίνεται πιο απειλητική, το πλήρωμά του να μετατρέπεται σε τερατώδεις φιγούρες και τον ουρανό να σκοτεινιάζει στο πέρασμά του, ενώ ένας «Θρυλικός» καπετάνιος θα ενέπνεε σεβασμό και θα είχε μια πιο ηρωική αύρα.

Ήταν μια μηχανική που θύμιζε έντονα τη σειρά Fable, αλλά προσαρμοσμένη στη βρώμικη και αλμυρή αισθητική της Καραϊβικής.

Όταν η θάλασσα και το σπαθί γίνονται ένα

Όσοι είχαν την τύχη να δουν το παιχνίδι εν δράσει στην έκθεση E3 του 2010, μιλούσαν για έναν τίτλο που βρισκόταν σε εξαιρετικά προχωρημένο στάδιο. Το σύστημα μάχης φαινόταν ρευστό και γρήγορο, συνδυάζοντας ξιφομαχίες με υπερφυσικές δυνάμεις και βρώμικα πειρατικά κόλπα. Ωστόσο, το πραγματικό στοίχημα ήταν η ναυσιπλοΐα. Το πλοίο του παίκτη, το Nemesis, ήταν ένας ζωντανός οργανισμός που εξελισσόταν παράλληλα με τον καπετάνιο του.

Οι παίκτες μπορούσαν να προσαρμόσουν το σκαρί, τα πανιά και τα κανόνια, μετατρέποντάς το σε ένα πλωτό φρούριο που αντανακλούσε την ηθική τους στάση.

Ο κόσμος του παιχνιδιού ήταν μια ανοιχτή θάλασσα που καλούσε για εξερεύνηση. Το Armada of the Damned υποσχόταν την απόλυτη ελευθερία: να σαλπάρεις προς άγνωστα νησιά, να κάνεις ρεσάλτο σε εμπορικά πλοία και να αντιμετωπίσεις μυθικά τέρατα του βυθού. Η ατμόσφαιρα ήταν βαριά και κινηματογραφική, με τη μουσική επένδυση να παίζει καθοριστικό ρόλο στην εμβύθιση, ξεφεύγοντας από τα χαρούμενα μοτίβα της Disney και αγκαλιάζοντας τον τρόμο και το μυστήριο των θαλασσών.

Η καταιγίδα που βύθισε το στούντιο

Το φθινόπωρο του 2010, τίποτα δεν προμήνυε την καταστροφή. Ο Τύπος είχε απονείμει βραβεία στο παιχνίδι μετά την παρουσίασή του, και το κοινό ανυπομονούσε για την κυκλοφορία που είχε προγραμματιστεί για το 2011. Όμως, τον Οκτώβριο του 2010, η Disney Interactive Studios ανακοίνωσε ξαφνικά μια μεγάλη αναδιάρθρωση. Η εταιρεία αποφάσισε να αλλάξει στρατηγική, απομακρυνόμενη από τα μεγάλα, κοστοβόρα console games και στρεφόμενη προς τα social media και τις mobile πλατφόρμες.

Μέσα σε μια νύχτα, η ομάδα της Propaganda Games είδε τις πόρτες να κλείνουν.

Η ακύρωση του Armada of the Damned ήταν σοκαριστική, όχι μόνο λόγω της ποιότητας του υλικού που είχαμε δει, αλλά και επειδή το παιχνίδι φαινόταν σχεδόν έτοιμο. Αναφορές από πρώην εργαζόμενους υποστήριζαν ότι το μεγαλύτερο μέρος του βασικού κορμού είχε ολοκληρωθεί και απέμενε το τελικό γυάλισμα και η διόρθωση σφαλμάτων.

Η απόφαση ήταν καθαρά οικονομική και στρατηγική, χωρίς να έχει σχέση με την ποιότητα του έργου. Το στούντιο Propaganda Games έκλεισε οριστικά λίγους μήνες αργότερα, αφού παρέδωσε το Tron: Evolution, αφήνοντας το πειρατικό έπος ημιτελές και ορφανό.

Σήμερα, το Pirates of the Caribbean: Armada of the Damned παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα «αν» της προηγούμενης γενιάς κονσολών. Το κενό που άφησε πίσω του έγινε αισθητό μέχρι την κυκλοφορία του Assassin’s Creed IV: Black Flag το 2013, το οποίο κατάφερε να υλοποιήσει το όραμα της ελεύθερης πειρατικής ζωής.

Πολλοί παρατήρησαν ομοιότητες ανάμεσα στους δύο τίτλους, οδηγώντας σε εικασίες ότι η Ubisoft ίσως μελέτησε προσεκτικά τι προσπαθούσε να κάνει η Propaganda Games. Ωστόσο, το Armada είχε μια πιο έντονη RPG ταυτότητα και μια έμφαση στη φαντασία που δεν είδαμε ποτέ να υλοποιείται πλήρως αλλού.

Αυτό που επιβίωσε είναι μερικά trailers, concept art που κόβουν την ανάσα και ένα soundtrack που διέρρευσε χρόνια αργότερα, θυμίζοντάς μας την ατμόσφαιρα που χάθηκε. Ο James Sterling και το Nemesis δεν πρόλαβαν ποτέ να γράψουν τον μύθο τους, παραμένοντας αιώνια παγιδευμένοι στον ψηφιακό βυθό, σαν ένα πλοίο φάντασμα που περιμένει μάταια τον καπετάνιο του να δώσει την εντολή για απόπλου.