Το Pragmata είναι γραμμικό, σφιχτό, γεμάτο ρομπότ, όπλα, κλειδωμένες πόρτες, upgrades και bosses με τεράστιες μπάρες ζωής. Αυτή η παλιά συνταγή του δίνει μια μοναδική ταυτότητα.
Η Capcom στήνει μια sci-fi περιπέτεια γύρω από τον Hugh, έναν αστροναύτη που χωρίζεται από την ομάδα του σε μια σεληνιακή εγκατάσταση-κολοσσό, και τη Diana, ένα παιδί-android που μπορεί να χακάρει τους εχθρούς γύρω του.
Ο στόχος είναι απλός: να σταλεί μήνυμα στη Γη.
Ένα κλασσικό shooter
Το Pragmata δεν προσποιείται ότι είναι τεράστιο. Το campaign του κρατά περίπου οκτώ ώρες και κινείται με ρυθμό που σπάνια μοιάζει υπερβολικός και έχει όλα εκείνα που περιμένει κάποιος, από set pieces, γρίφους, νέα εργαλεία, αναβαθμίσεις, επιστροφή σε κλειδωμένες περιοχές, μάχες, bosses.
Η γραμμικότητα εδώ γίνεται δύναμη. Κάθε νέα περιοχή υπάρχει για να δοκιμάσει ξανά τη σχέση ανάμεσα στην κίνηση, το shooting και το hacking. Τα ελαφριά Metroidvania στοιχεία δίνουν λόγο για επιστροφή σε χώρους με collectibles και upgrades, χωρίς να μετατρέπουν το παιχνίδι σε χάρτη γεμάτο δουλειές.
Το Pragmata ξέρει πότε να προχωρήσει, πότε να ανοίξει λίγο τον χώρο και πότε να σε σπρώξει στο επόμενο δωμάτιο με ρομπότ.
O συνδυασμός hacking και shooting λειτουργεί
Η βασική του ιδέα είναι απλή στην περιγραφή και πολύ πιο έντονη στο χέρι. Ο Hugh πυροβολεί στην μια πλευρά της εμπειρίας, η Diana χακάρει στην άλλη. Όταν στοχεύεις έναν εχθρό, εμφανίζεται ένα puzzle grid που χειρίζεσαι με τα face buttons, προσπαθώντας να φτάσεις στον στόχο και να αποφύγεις εμπόδια. Αν πετύχεις, ο εχθρός αποκτά αδύναμα σημεία και γίνεται πιο εύκολος.
Στην πράξη, το παιχνίδι απαιτεί να κοιτάς μπροστά και πλάγια ταυτόχρονα. Οι εχθροί κινούνται αργά, αλλά ο παίκτης πρέπει να τραβήξει το βλέμμα του από αυτούς για να ολοκληρώσει το hack. Αυτή η μικρή απόσπαση της προσοχής είναι όλο το κόλπο. Η μάχη αποκτά ένταση επειδή κάθε σωστή απόφαση κλέβει χώρο από μια άλλη.
Όσο προχωράς, το σύστημα ανοίγει με nodes που αλλάζουν το αποτέλεσμα του hack.
Μπορείς να στοχεύσεις πολλούς εχθρούς, να στρέψεις έναν εναντίον των υπόλοιπων ή να αντιμετωπίσεις αντιπάλους που μπλοκάρουν το hacking μέχρι να τους καταστρέψεις συγκεκριμένα εξαρτήματα.
Ακόμη και πύραυλοι μπαίνουν στο παιχνίδι ως στιγμιαίες απειλές που πρέπει να αντιμετωπιστούν γρήγορα. Το αποτέλεσμα είναι ένα shooter που σε πιέζει να ιεραρχείς. Ποιον χακάρεις πρώτα; Πότε ρίχνεις; Πότε τρέχεις; Πότε ρισκάρεις να κοιτάξεις το grid για μισό δευτερόλεπτο παραπάνω;
Όταν το Pragmata δουλεύει στο μέγιστο, η μάχη μοιάζει με μικρό…«πανηγύρι» συστημάτων. Τα όπλα του Hugh έχουν βάρος, τα hacks της Diana δίνουν άμεσο αποτέλεσμα και οι εχθροί διαβάζονται εύκολα, κάτι κρίσιμο όταν το παιχνίδι σε βάζει να κάνεις δύο δουλειές μαζί. Το οπτικό χάος σπάνια γίνεται πρόβλημα, και αυτό είναι μεγάλη επιτυχία των δημιουργών του.
Το παιχνίδι δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο στα βασικά modes, και ειδικά τα bosses συχνά είναι περισσότερο θέαμα και λιγότερο δοκιμασία.
Ο «εκτυπωτής» κόσμων
Η Delphi Corporation έχει χτίσει στη Σελήνη μια τεράστια εγκατάσταση γύρω από το Lunafilament, μια ύλη που μπορεί να αναπλάσει πόλεις, παραλίες, δάση, ακόμη και ανθρώπινες μορφές με όρια. Το Pragmata χρησιμοποιεί αυτή την ιδέα για να μιλήσει καθαρά για τη δημιουργία χωρίς μνήμη, για την αντιγραφή χωρίς βίωμα, για την τεχνολογία που μπορεί να φτιάξει κάτι όμορφο χωρίς όμως να ξέρει τι σημαίνει.
Οι περιοχές που μοιάζουν με μισοτυπωμένη πόλη έχουν ένα ιδιαίτερο σπάσιμο, σαν κάτι να σταμάτησε λίγο πριν αποκτήσει ζωή. Οι λευκοί διάδρομοι της βάσης επαναλαμβάνονται κάποιες φορές, όμως το παιχνίδι ανανεώνει συχνά την εικόνα του με αντιθέσεις ανάμεσα σε τεχνολογία, φύση και αποτυχημένη προσομοίωση.
Η αφήγηση δεν αντέχει πάντα το βάρος των θεμάτων της. Το παρελθόν του Hugh μένει στην άκρη περισσότερο από όσο χρειάζεται και οι τελευταίες ώρες φορτώνουν τον παίχτη πληροφορίες με τρόπο βιαστικό.
Το μεγάλο ρίσκο ήταν η Diana. Ένα παιδί-android companion θα μπορούσε εύκολα να γίνει ενοχλητικό, φορτωμένο με ατάκες, αφέλεια και τεχνητό χαριτωμένο ύφος. Το Pragmata αποφεύγει αυτή την παγίδα με γραφή που στηρίζεται περισσότερο στη σχέση της με τον Hugh παρά σε φθηνό χιούμορ. Η Diana δίνει πληροφορίες, αντιδρά στον κόσμο και κρατά την περιπέτεια ζεστή χωρίς να ζητά διαρκώς προσοχή.
Η χαρά της μπροστά σε όσα βλέπει είναι η αντίδραση ενός παιδιού που μαθαίνει τον κόσμο από αντίγραφα, ενώ ο Hugh προσπαθεί να της χαρίσει έστω την πιθανότητα του αληθινού.
Ο Hugh, από την άλλη, είναι πιο συνηθισμένος. Έχει τη λειτουργικότητα του καθαρού πρωταγωνιστή δράσης που αντέχει το παράλογο, προστατεύει, προχωρά. Η σχέση τους όμως δουλεύει επειδή ο χρόνος μαζί τους είναι ευχάριστος.
Το Pragmata παίρνει ένα μοτίβο που τα μεγάλα games έχουν χρησιμοποιήσει πολλές φορές, τον κουρασμένο άντρα που προστατεύει ένα παιδί, και το μετακινεί μακριά από την εκδίκηση, το πένθος και τη μόνιμη σκληρότητα.
Το Shelter είναι μενού, σπίτι και παγίδα
Το Shelter λειτουργεί ως χώρος επιστροφής, προετοιμασίας και μικρής ανάσας, αλλά δεν μένει σε επίπεδο πρακτικού μενού. Γεμίζει με holograms που θυμίζουν παιδικό δωμάτιο, σαλόνι με παιχνίδια, δάσος ή παραλία. Η Diana παίζει, ζωγραφίζει, μαθαίνει, κρύβεται, κάνει όσα δεν θα έκανε ποτέ ένα παιδί που γεννήθηκε σε εργαστήριο και ξύπνησε μέσα σε καταστροφή.
Η ιδέα είναι απλή και δουλεύει επειδή έχει συνέπεια. Ο Hugh δεν προσπαθεί απλώς να τη βγάλει ζωντανή από την εγκατάσταση. Προσπαθεί να της δώσει παιδική ηλικία, έστω σε τεχνητή μορφή, έστω προσωρινά.
Κάθε επιστροφή εκεί είναι μια μικρή υπενθύμιση του τι διακυβεύεται.
