Το δεύτερο μέρος της πέμπτης σεζόν του Stranger Things μοιάζει με παράδοξο επίτευγμα: μια αφήγηση τόσο φορτωμένη, τόσο διογκωμένη και τόσο μπερδεμένη, που το γεγονός ότι παραμένει υποφερτή και συχνά απολαυστική, αγγίζει τα όρια του θαύματος.
Η σειρά έχει σχεδόν μία δεκαετία στην πλάτη της, κουβαλώντας μια μυθολογία που ξεκίνησε ως απλό εύρημα και έχει πλέον εξελιχθεί σε λαβύρινθο ιστοριών που οι ίδιοι οι χαρακτήρες χρειάζονται… επεξηγηματική σήμανση για να παρακολουθήσουν. Κι όμως, παρά τις υπερβολές και την εξάντληση του υλικού, η καρδιά της σειράς εξακολουθεί να χτυπά δυνατά.
Εδώ, η αφήγηση χωρίζεται εμφατικά σε τρεις ζώνες: δράση που «σκάει» σαν πυροτέχνημα και θυμίζει γιατί η σειρά απογειώνεται όταν πατάει γκάζι, διάλογο που συχνά παγώνει τη ροή για να χτιστούν συναισθηματικές εκρήξεις την ώρα που ο κόσμος τελειώνει και εξήγηση, πολλή εξήγηση, υπερβολική σε όγκο.
Το αποτέλεσμα είναι ένα τηλεοπτικό παζλ όπου περίπου το 40% της διάρκειας αφιερώνεται σε χαρακτήρες που εξηγούν σε άλλους χαρακτήρες τι ακριβώς συμβαίνει.
Ένα σύμπαν που διογκώνεται
Η νέα αφηγηματική προσθήκη –ότι το Upside Down δεν είναι καν παράλληλη διάσταση αλλά σκουληκότρυπα προς κάτι ακόμη χειρότερο– είναι ενδεικτική του δημιουργικού παροξυσμού.
Ο Vecna εμφανίζεται σαν ένα ευφυές, αποκρουστικό υβρίδιο και η σειρά του δίνει μια ακόμη πιο τερατώδη αποστολή: να διαλύσει το σύμπαν για να κυριαρχήσει. Την ίδια στιγμή, οι ήρωες βρίσκονται σκορπισμένοι σε τρεις πραγματικότητες –τον κόσμο μας, το Upside Down και μια μυστική ζώνη μνήμης μέσα στο Upside Down– ενώ κάποιοι άλλοι… κολυμπούν σε ένα δωμάτιο που γεμίζει αργά με γιαούρτι.
Όλα αυτά συμβαίνουν ταυτόχρονα, και όμως δεν γίνονται ανυπόφορα. Αυτό από μόνο του είναι επίτευγμα.
Το πρόβλημα είναι πως η σειρά αφήνει πια ανοιχτές περισσότερες υποχρεώσεις απ’ όσες μπορεί να διαχειριστεί. Παρά την εντυπωσιακή δράση, παρά την συναισθηματική υπερφόρτωση και παρά τη νοσταλγία που ακόμη λειτουργεί σαν απόλυτο όπλο, ο λογικός έλεγχος καταρρέει μόλις σταματήσεις να παρασύρεσαι από το θέαμα.
Κάθε χαρακτήρας γίνεται είτε πανέξυπνος είτε απίστευτα αφελής, ανάλογα με το τι χρειάζεται η πλοκή. Η υπερφόρτωση προσώπων είναι τέτοια που πάνω από τους μισούς είναι πια δραματικά περιττοί.
Ένα φινάλε που πρέπει να ξεμπερδέψει έναν γόρδιο δεσμό
Σε μια σειρά που οδεύει προς το τέλος, θα περίμενε κανείς αυστηρή συρρίκνωση, συγκέντρωση δυνάμεων, καθάρισμα περιττών χαρακτήρων.
Το έκαναν το Breaking Bad, οι Sopranos, το Mad Men. Το Stranger Things όμως προτιμά να σηκώνει βάρος αντί να το αποτινάσσει.
Η σεζόν πρέπει τώρα να αντιμετωπίσει τη μάχη με τον Vecna, να σώσει παιδιά, να διορθώσει το χάος των διαστάσεων, να κλείσει λογαριασμούς με τους κακούς επιστήμονες και –το δυσκολότερο– να προσφέρει ουσιαστικά συναισθηματικά φινάλε για περίπου 17 χαρακτήρες.
Το πώς θα καταφέρει να δέσει όλα αυτά σε ένα επεισόδιο είναι πραγματικά αδιανόητο.
Κι όμως, κάθε φορά που η σειρά σταματά να σκοντάφτει στη λογική της και απλώς τρέχει μπροστά, θυμίζει γιατί ήταν και παραμένει ένα από τα μεγάλα θεάματα της εποχής της. Όταν όλα συγχρονίζονται, το Stranger Things θυμίζει γιατί δεν περιορίζεται από τους κανόνες της τηλεόρασης.
Το Vol. 2 είναι αντιφατικό: υπερφορτωμένο, παρανοϊκά φλύαρο, γεμάτο λοξές αφηγηματικές επιλογές και παρ’ όλα αυτά λειτουργεί. Παραμένει απολαυστικό επειδή, δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο, έχει ρυθμό και έξυπνη δράση.
Το γεγονός ότι δεν βυθίζεται κάτω από το ίδιο του το βάρος είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο. Το μεγάλο στοίχημα, λοιπόν, είναι αν το φινάλε θα μπορέσει να ξεμπερδέψει αυτόν τον γόρδιο δεσμό χωρίς να προδώσει τη συναισθηματική υπόσχεση των προηγούμενων χρόνων.
