Στο Dark Souls ο παίχτης είναι το σκοτάδι

To Dark mode του xplaygr.com είναι μια συλλογή άρθρων που αφορούν σκοτεινές θεωρίες για τα αγαπημένα μας παιχνίδια. Εδώ βλέπουμε τις ιστορίες, κάπως διαφορετικά. Καλώς ήρθατε, στην σκοτεινή πλευρά του gaming!

Το Dark Souls δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι για boss fights και δύσκολο gameplay. Είναι ένα φιλοσοφικό ταξίδι μέσα σε έναν κόσμο που πεθαίνει.

Μέσα στις στάχτες των Βασιλέων και στα απομεινάρια ενός θεοκρατικού κόσμου, έχει γεννηθεί μία από τις πιο σκοτεινές θεωρίες που στοιχειώνουν την κοινότητα μέχρι σήμερα: μήπως ο παίκτης είναι το ίδιο το σκοτάδι που προσπαθούν να αποφύγουν οι θεοί;

Η πρώτη φλόγα και η καταγωγή του ανθρώπου στο Dark Souls

Ο μύθος ξεκινά με την εμφάνιση της Πρώτης Φλόγας, που χώρισε τον κόσμο σε αντίθετα: ζωή και θάνατο, φως και σκοτάδι. Από τη φλόγα αυτή γεννήθηκαν τα μεγάλα όντα: ο Gwyn, ο Nito, η Witch of Izalith και ο Furtive Pygmy – ο τελευταίος εκ των οποίων συνδέεται άμεσα με την προέλευση της ανθρωπότητας.

Οι άνθρωποι, σύμφωνα με τον μύθο, κουβαλούν μέσα τους το Dark Soul, ένα θραύσμα διαφορετικό από τις άλλες Ψυχές των Ισχυρών. Αντί να στηρίζεται στη Φλόγα, το Dark Soul εδρεύει στο Σκοτάδι και εξελίσσεται μέσα από αυτό. Το γεγονός αυτό είναι κομβικό: οι θεοί του κόσμου αυτού φοβούνται το σκοτάδι, όχι επειδή είναι απλώς κακό – αλλά επειδή είναι αυτό που έρχεται όταν εκείνοι τελειώσουν.

Ο Manus, Father of the Abyss, θεωρείται από πολλούς ως η ενσάρκωση του αρχέγονου ανθρώπου – μια ύπαρξη γεμάτη θυμό, απελπισία και χαοτική δύναμη. Όταν ξυπνά και η δύναμή του απλώνεται, καταπίνει ολόκληρες πόλεις και διαστρέφει ψυχές. Το Abyss, το Άβυσσο, δεν είναι απλώς σκοτεινό. Είναι άτοπο, χωρίς αρχή ή τέλος, έξω από κάθε κοσμική ισορροπία.

Εκεί ακριβώς βαδίζει ο παίκτης. Εκεί νικά ό,τι απέμεινε. Χωρίς ηρωισμό, χωρίς μεγαλείο – μόνο με σιγή και επιμονή. Μήπως, λοιπόν, ο παίκτης είναι η φυσική συνέχεια του Manus; Ή ακόμη χειρότερα: μήπως ήταν πάντοτε ο Manus, σε άλλη μορφή;

Η ψευδαίσθηση της επιλογής στο Dark Souls

Το Dark Souls φημίζεται για το φινάλε του: μπορείς να επιλέξεις αν θα αναζωπυρώσεις τη Φλόγα ή αν θα εγκαταλείψεις τον κόσμο στην Εποχή του Σκότους. Όμως καμία από τις δύο επιλογές δεν παρουσιάζεται ως ξεκάθαρα καλή. Η Φλόγα, ακόμη κι αν ξαναζωντανέψει, είναι καταδικασμένη να σβήσει ξανά. Το Σκοτάδι δεν είναι μια νέα αρχή – είναι το τέλος κάθε κύκλου.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο παίκτης δεν είναι σωτήρας. Δεν είναι καν εκλεκτός. Είναι το μέσο με το οποίο ολοκληρώνεται αυτός ο κόσμος. Οι θεοί είχαν την ευκαιρία τους. Οι κύκλοι τους έσβησαν. Το μόνο που μένει, είναι το σκοτάδι — και αυτό προχωρά χωρίς συναίσθημα, χωρίς λύπηση, χωρίς κατεύθυνση.

Ο παίκτης ως ενσαρκωμένο σκοτάδι

Ο χαρακτήρας που ελέγχεις δεν έχει όνομα. Δεν έχει φωνή. Είναι Undead, έπειτα Hollow. Χάνει την ταυτότητά του όσο παίζει. Και παρ’ όλα αυτά, είναι εκείνος που κατατροπώνει θεούς, δαίμονες και αθάνατους βασιλείς.

Η θεωρία υποστηρίζει ότι αυτή η αδιανόητη δύναμη δεν είναι θεϊκή – είναι απλώς η επιστροφή του σκοτεινού πυρήνα του κόσμου. Ο παίκτης είναι η αργή, σίγουρη δύναμη της διάλυσης. Όχι για να καταστρέψει — αλλά για να επιστρέψει τα πάντα στην απόλυτη σιωπή. Είναι το τέλος που περπατάει.

Το Dark Souls δεν έχει ήρωες

Κανείς στο Dark Souls δεν είναι αθώος. Όλοι υπηρετούν κάποιο σκοπό, ακόμα κι αν δεν τον καταλαβαίνουν. Η Fire Keeper σου λέει ότι “θα σε οδηγήσει εκεί που πρέπει”. Ο Kaathe και ο Frampt – φίδια θεϊκά, ψεύτες και καθοδηγητές – σε ωθούν προς φαινομενικά αντίθετες κατευθύνσεις. Όμως και οι δύο σε θέλουν ενεργό. Να προχωρήσεις. Να τελειώσεις τον κύκλο.

Μα ίσως ο κύκλος δεν χρειάζεται πια. Ίσως η φλόγα, όπως είπε και ο Vendrick στο Dark Souls II, “ήταν ένα ψέμα”.

Και ίσως εσύ — ο ίδιος ο παίκτης — να μην ήσουν ποτέ μέρος της λύσης. Ήσουν απλώς το σκοτάδι που ήρθε να μαζέψει τα συντρίμμια ενός κόσμου που πέθανε εδώ και καιρό.