Όλοι από κάπου ξεκινήσαμε για να γίνουμε gamers. Η δική μου gaming εμπειρία ξεκίνησε από ένα Atari. Μετά ένα Sega Mega Drive με την κασέτα του Sonic The Hedgehog 2 να είναι μόνιμα μέσα.Μετά ήρθε το Playstation.
To πρώτο, μαζί με ένα ποδοσφαιράκι (δεν θυμάμαι τον τίτλο του) που κόστιζε επιπλέον 10.000 δραχμές. Για πολύ καιρό πορευόμασταν μαζί.Μετά προστέθηκε και το Tekken 3 στην παρέα μας. Φυσικά αποκτήσαμε μια σχέση λατρείας, αφού πέρα από τις “εργατοώρες” που του αφιέρωνα, αγόραζα και το περιοδικό Playstation.
Όλα πήγαιναν τέλεια,μέχρι που το περιοδικό είχε δώρο ένα demo μαζί. Καλά καταλάβατε: Ήταν του επερχόμενου Silent Hill!
Τότε δεν ήξερα τι ήταν survival horror. Ήμουν και καμιά δεκαριά ετών. Το cd μπήκε, το παιχνίδι ξεκίνησε…
Βλέποντας σε αυτή την τρυφερή ηλικία αυτό το intro, ο φόβος ήταν μεγάλος. Το δισκάκι βγήκε από το Playstation και δεν ξαναμπήκε ποτέ. Όπως δεν είχα ποτέ ξανά Silent Hill σε καμιά από τις κονσόλες που απέκτησα.
Ήταν ο βασικός λόγος που δεν “συμπαθώ” πολύ τα survival horror. Για να σας πω και την αλήθεια τώρα που ξαναβλέπω το intro άρχισα να ιδρώνω. Μεταξύ μας, το menu του παιχνιδιού τώρα το είδα για πρώτη φορά.
Η μουσική, τα “σκούρα” χρώματα, αυτό το story με τους θανάτος,τους τσακωμούς, την θαμπή φωτογραφία για μένα τότε ήταν τρομακτική εμπειρία. Και παραμένει ακόμα. Η ατμόσφαιρα που δημιουργούσε, σίγουρα πετύχαινε το σκοπό του παιχνιδιού.
Αλλά έχασε εμένα.
Εσείς είχατε ποτέ τρομακτικές εμπειρίες με video games;Μοιραστείτε τες μαζί μας!
Στρατής Ζουμπουλιάς.
