Το Where Winds Meet προσπαθεί να σταθεί ως ένα free-to-play action RPG χωρίς pay-to-win παγίδες, δίνοντας στον παίκτη όπλα, skills και πρόοδο μέσα από το ίδιο το παιχνίδι. Η πρώτη εντύπωση είναι εκρηκτική: μια κινηματογραφική εισαγωγή που κλέβει την παράσταση και μια γεύση από γραφικά που βάζουν τον πήχη ψηλά.
Όμως, όσο προχωράς, τόσο πιο έντονα φαίνεται πως αυτό το μέγεθος δεν συνοδεύεται πάντα από την απαιτούμενη συνοχή.
Ένας κόσμος πανέμορφος και θεαματικός
Ο οπτικός τομέας του Where Winds Meet είναι πραγματικά εντυπωσιακός. Από ρυάκια και καταρράκτες μέχρι μπαμπού δάση, χιονισμένα βουνά και αστικές περιοχές που σφύζουν από ζωή, ο κόσμος αποδεικνύει ότι η Everstone Studios εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τις σύγχρονες τεχνολογίες.
Ωστόσο, παρά την αισθητική υπεροχή, μικρές τεχνικές ατέλειες χαλάνε τη μαγεία: ασυγχρόνιστα χείλη, idle animations που φαίνονται παλιάς κοπής, συχνά clipping στις δεκάδες στολές και αξεσουάρ.
Ακόμη πιο ενοχλητικά είναι τα μενού, ειδικά με χειριστήριο. Η πλοήγηση είναι αδέξια, ασυνεπής, και συχνά σε “κλειδώνει” σε συγκεκριμένες κινήσεις.
Το σύστημα μάχης είναι το δυνατό του σημείο
Εκεί που το Where Winds Meet πραγματικά ξεχωρίζει είναι στο σύστημα μάχης. Η επιλογή κλάσεων, η ποικιλία όπλων και η ελευθερία στον συνδυασμό builds δίνουν μία σπάνια ποικιλία ελευθερίας για free-to-play τίτλο. Το οπλοστάσιο είναι πλούσιο σε στιλ και λειτουργία: σπαθιά, λόγχες, βεντάλιες, ομπρέλες, rope darts, μαζί με 12 martial arts και 23 mystic arts δημιουργούν έναν χορό επιλογών. Η αίσθηση προόδου είναι σταθερή χάρη στα upgrade paths, κάνοντας κάθε επιλογή βιώσιμη και ουσιαστική. Εδώ, το παιχνίδι δεν προσποιείται πως είναι κάτι καλό – είναι πραγματικά καλό.
Η συνεργασία με τον Stephen Tung Wai φαίνεται σε κάθε κίνηση: ρευστές στάσεις, καθαρές μεταβάσεις, χτυπήματα με ρυθμό και βάρος που θυμίζουν live-action χορογραφία. Το παιχνίδι πραγματικά απογειώνεται στα boss fights. Εκεί το kit σου ζωντανεύει, το skill ceiling φαίνεται και κάθε μονομαχία αποκτά θεαματική βαρύτητα. Αυτές οι στιγμές είναι ο πυρήνας του παιχνιδιού και ο λόγος να συνεχίσεις.
Οι εκτός μάχης αδυναμίες
Δυστυχώς, το ίδιο επίπεδο ποιότητας δεν συναντάται στην εξερεύνηση, στα puzzles ή στα υπόλοιπα gameplay συστήματα. Πολλά puzzles είναι υπερβολικά απλοποιημένα, με markers που σχεδόν αποκαλύπτουν τη λύση πριν καν σκεφτείς. Ακόμη και όταν το παιχνίδι γίνεται πιο απαιτητικό αργότερα, συνολικά αποτυγχάνει να δώσει την αίσθηση της ελεύθερης ανακάλυψης που θα ταίριαζε σ’ έναν τόσο πλούσιο κόσμο.
Το συνεχές hand-holding επεκτείνεται και στο crafting και στα skills: κάθε αντικείμενο σου δείχνει ακριβώς πώς να το αποκτήσεις, κάθε αναβάθμιση πού να πας και τι να κάνεις. Για κάποιους αυτό είναι καλό, για άλλους που αναζητούν πρόκληση και έκπληξη, είναι…”αποστειρωτικό”.
Το UI μπορεί να καθαρίζεται από πληροφορίες, αλλά η υπερ-καθοδήγηση παραμένει, υποσκάπτοντας το ίδιο το στοιχείο της περιπέτειας.
Μια ιστορία με υποσχέσεις που δεν τις τηρεί
Η εισαγωγή υπόσχεται έναν ενδιαφέροντα χαρακτήρα και έναν κόσμο γεμάτο μυστήριο, αλλά η αφήγηση μετά την πρώτη ώρα χάνει τον προσανατολισμό της. Η ροή είναι αδέξια, με απότομες παύσεις ανάμεσα σε puzzles, μάχες και cutscenes, ενώ συχνά οι NPCs φαίνονται να αγνοούν γεγονότα που μόλις συνέβησαν.
Ακόμη χειρότερα, το co-op είναι περιορισμένο: οι φίλοι δεν μπορούν να συμμετάσχουν στην κύρια ιστορία και μένουν θεατές στις αφηγηματικές σκηνές.
Το αποτέλεσμα είναι ότι πολλοί παίκτες απλώς κάνουν skip την ιστορία για να φτάσουν γρήγορα στο endgame και να μπορέσουν επιτέλους να παίξουν μαζί.
Ένα παιχνίδι που προσπαθεί πολύ να σε κερδίσει
Το Where Winds Meet είναι γεμάτο αντιθέσεις: κορυφαίες μάχες σε ένα σύνολο που μοιάζει ασύνδετο, εντυπωσιακά visuals σε έναν κόσμο που δεν τολμά να ξεφύγει από τα κλισέ, και ένα σύστημα μάχης με βάθος που συνυπάρχει με αδέξιο, “βαρύ” χειρισμό. Το co-op περιορίζει την εμπειρία αντί να την ενισχύει, ενώ η ιστορία χάνει τον πυρήνα της προτού καν χτίσει δυναμική.
Παρόλα αυτά, δεν είναι ένα κακό παιχνίδι. Όταν λειτουργεί, λειτουργεί εξαιρετικά. Όταν δεν λειτουργεί, θυμίζει ένα από τα πολλά free-to-play παιχνίδια.
