Το Republic of Pirates είναι ξεκάθαρο ως προς το τι θέλει να προσφέρει: ένα πολύ ελαφρύ Anno με πειρατικό θέμα. Αυτή η υπόσχεση από μόνη της το καθιστά ελκυστικό για αρκετούς παίκτες, ειδικά όταν συνοδεύεται από μια χαμηλή τιμή – περίπου στα 25 ευρώ.
Το παιχνίδι δεν προσπαθεί να φτιάξει τη δική του ισχυρή ταυτότητα, ούτε να φανεί δημιουργικό. Συστήνεται όμως ακριβώς ως αυτό που είναι: ένα city builder, και με αυτό το κριτήριο στέκεται αξιοπρεπώς.
Από την ψαραγορά στα… καπηλειά
Η βασική δομή ακολουθεί πιστά το πρότυπο του Anno. Χτίζεις κατοικίες, προσφέρεις υπηρεσίες σε συγκεκριμένη απόσταση, και ικανοποιείς σταδιακά τις ανάγκες ενός πληθυσμού που ξεκινά με ψάρια και αγορά αλλά καταλήγει να απαιτεί ρούμι και… οίκους ανοχής. Η ανάπτυξη σε νέες περιοχές δίνει κίνητρο να επεκταθείς, με κάθε νησί να έχει τα δικά του resources, ενώ η ναυτική ισχύς και οι μάχες προσθέτουν έναν ελαφρύ RTS τόνο. Ο μηχανισμός διπλωματίας και η εξέλιξη καπετάνιων στις ναυμαχίες είναι μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια, χωρίς όμως να αλλάζουν το συνολικό ύφος του παιχνιδιού.
Ένα από τα στοιχεία που το κάνουν πιο προσιτό είναι το παγκόσμιο σύστημα αποθήκευσης πόρων. Οποιοδήποτε αγαθό αποθηκεύεις σε μία αποθήκη γίνεται άμεσα διαθέσιμο σε όλα τα νησιά σου, χωρίς την ανάγκη δημιουργίας πολύπλοκων δικτύων μεταφοράς. Παράλληλα, κάθε νησί μπορεί να καλλιεργήσει οποιοδήποτε προϊόν, χωρίς περιορισμούς γονιμότητας. Υπάρχουν μεν μικρά buffs και debuffs ανάλογα με τον τύπο του πόρου, όμως η ύπαρξη της κοινής αποθήκης μειώνει δραστικά τη στρατηγική πρόκληση που υπάρχει σε πιο σύνθετα city builders. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το παιχνίδι να θυμίζει σε μεγάλο βαθμό μια απλοποιημένη εκδοχή – κάτι που δεν είναι απαραίτητα κακό, αν αυτό είναι το είδος εμπειρίας που αναζητάς.
Υπάρχει επαρκές περιεχόμενο για να κρατήσει τον παίκτη απασχολημένο: πάνω από 100 κτίρια, οκτώ κατηγορίες πλοίων και μια ιστορία εκδίκησης που λειτουργεί και ως tutorial. Το πρόβλημα έρχεται στο free mode, όπου οι διαθέσιμοι χάρτες είναι ελάχιστοι. Αυτό περιορίζει τη μακροπρόθεσμη αντοχή του παιχνιδιού, ειδικά για όσους έχουν συνηθίσει την απεριόριστη επαναληψιμότητα άλλων city builders.
Χειρισμός
Ο χειρισμός είναι ίσως το μεγαλύτερο του μειονέκτημα. Στο χειριστήριο η εμπειρία είναι αδέξια και είναι φανερό ότι το interface σχεδιάστηκε πρωτίστως για PC, με την προσπάθεια να μεταφερθεί στο controller δείχνει βιαστική.
Κατά τα άλλα, η τεχνική εικόνα είναι καθαρή, με όμορφη παρουσίαση και χαλαρή ατμόσφαιρα που διευκολύνει το «χαλάρωμα» του παίκτη. Δεν επιδιώκει ένταση ούτε στρατηγικό βάθος, αλλά λειτουργεί ως ένα ευχάριστο και ξεκούραστο simulation που δεν σε πιέζει να είσαι απόλυτα αποδοτικός.
