Ο Guillermo del Toro επιστρέφει με το πιο προσωπικό του έργο: μια νέα, βαθιά ανθρώπινη ανάγνωση του Frankenstein της Mary Shelley.
Γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον ίδιο, η ταινία του Netflix είναι η κορύφωση ενός ονείρου που τον ακολουθεί από παιδί, όταν πρωτοσυνάντησε τον μύθο του δημιουργού και του πλάσματός του. Στην ταινία, ο del Toro δεν βλέπει ένα τέρας – βλέπει μια ψυχή που διψά για αγάπη, φωνή και ταυτότητα.
Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο γοητευτικό, σκοτεινό και βαθιά συγκινητικό.
Η νέα όψη της ιστορίας του Frankenstein
Η ιστορία ξεκινά με τον Victor Frankenstein (Oscar Isaac), έναν άνθρωπο βυθισμένο στο πένθος για τη μητέρα του, που αποφασίζει να «παίξει θεό». Με τη βοήθεια του εμπορικού δαιμόνιου Henrich Harlander (Christoph Waltz), επιχειρεί να δημιουργήσει ζωή μέσα από τον θάνατο.
Όμως, η φρίκη μπροστά στο δημιούργημά του – τον Creature (Jacob Elordi) – μετατρέπεται σε καθρέφτη της δικής του εσωτερικής ερήμωσης. Ο del Toro δεν ενδιαφέρεται για το σοκ, αλλά για το συναίσθημα. Ηαπόρριψη, η ενοχή και η ανάγκη για αποδοχή αποτελούν το πραγματικό πυρήνα της ταινίας.
Ο Elordi παραδίδει μια ερμηνεία σχεδόν σιωπηλή, αλλά γεμάτη από φυσική ένταση και ευθραυστότητα. Μέσα από τις κινήσεις και το βλέμμα του, αναδεικνύει την οδύνη και τη λαχτάρα του πλάσματος να γίνει αποδεκτό.
Αντίστοιχα, ο Isaac σκιαγραφεί έναν Victor που κυμαίνεται ανάμεσα στη μεγαλομανία και τη μετάνοια, δίνοντας πραγματικό βάρος στη σύγκρουση του ήρωα με τον ίδιο του τον θεό-εαυτό.
Το γοτθικό μεγαλείο του del Toro
Ο σκηνοθέτης αξιοποιεί το γνώριμο οπτικό του λεξιλόγιο για να συνδυάσει το γοητευτικό με το μακάβριο. Η χρήση του χρώματος –ιδίως το επαναλαμβανόμενο κόκκινο της μητρικής μνήμης– λειτουργεί σαν συναισθηματικός οδηγός μέσα σε έναν κόσμο ψυχρής επιστήμης. Η φωτογραφία είναι αριστουργηματική, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια βυθίζουν τον θεατή σ’ ένα γοτθικό όνειρο, όπου η φρίκη και η τρυφερότητα συνυπάρχουν.
Η Mia Goth προσθέτει γοητεία και διανοητική ενέργεια στον ρόλο της Elizabeth, ενώ ο Waltz ενσαρκώνει με χαρακτηριστική ειρωνεία τη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπινου συμφέροντος. Παρότι η ταινία επιβραδύνεται σε κάποια σημεία, η συναισθηματική του ένταση και η εικαστική του πληρότητα το κρατούν πάντα ζωντανό.
Ο del Toro αποδεικνύει ξανά πως ο τρόμος μπορεί να είναι βαθιά ανθρώπινος, σχεδόν ποιητικός.
