Οι BTs του Death Stranding είναι οι νεκροί μας

To Dark mode του xplaygr.com είναι μια συλλογή άρθρων που αφορούν σκοτεινές θεωρίες για τα αγαπημένα μας παιχνίδια. Εδώ βλέπουμε τις ιστορίες, κάπως διαφορετικά. Καλώς ήρθατε, στην σκοτεινή πλευρά του gaming!

Το Death Stranding είναι από εκείνα τα παιχνίδια που δεν μπορείς εύκολα να τα τοποθετήσεις σε κατηγορία.

Μισό post-apocalyptic όραμα, μισό φιλοσοφικό δοκίμιο, το έργο του Hideo Kojima μιλά για τη ζωή και τον θάνατο, για τους δεσμούς που μας ενώνουν και για το τι σημαίνει να υπάρχεις σε έναν κόσμο που έχει χάσει την ισορροπία του. Η κεντρική απειλή του παιχνιδιού, τα BTs (Beached Things), παρουσιάζονται ως φαντάσματα που παραμονεύουν μεταξύ κόσμων. Όμως μια σκοτεινή θεωρία πάει πιο βαθιά: οι BTs δεν είναι απλώς εχθροί.

Είναι οι ίδιοι οι νεκροί μας, οι ψυχές που δεν έφυγαν ποτέ, εγκλωβισμένες δίπλα μας σαν υπενθύμιση ότι ο θάνατος δεν είναι ποτέ μακριά.

Ο κόσμος μετά το Death Stranding

Το παιχνίδι ξεκινά σε έναν κόσμο που έχει ήδη καταρρεύσει από το φαινόμενο που ονομάζεται Death Stranding. Η ζωή και ο θάνατος έχουν μπλεχτεί, και οι BTs εμφανίζονται σαν πλάσματα που δεν ανήκουν ούτε στον έναν ούτε στον άλλον κόσμο. Ο Sam Bridges πρέπει να επιβιώσει και να ξαναχτίσει δεσμούς σε μια κοινωνία που έχει διαλυθεί. Όμως σε κάθε του βήμα, οι BTs στέκονται μπροστά του: αόρατοι, απειλητικοί, παρόντες σαν φαντάσματα που περιμένουν την ευκαιρία να τον τραβήξουν μαζί τους.

Η θεωρία υποστηρίζει ότι οι BTs είναι οι ψυχές των νεκρών, οι άνθρωποι που χάθηκαν και που δεν μπόρεσαν να φύγουν ποτέ από τον κόσμο των ζωντανών. Η εμφάνισή τους είναι το αποτέλεσμα μιας ρήξης στη φυσική τάξη, που επέτρεψε στους νεκρούς να μείνουν εδώ. Όταν οι παίκτες περπατούν ανάμεσα σε BTs, δεν βρίσκονται σε φανταστική μάχη· βρίσκονται ανάμεσα στους ίδιους τους νεκρούς τους.

Η απειλή της εξάλειψης

Ένα από τα πιο τρομακτικά στοιχεία είναι το τι συμβαίνει όταν ένας ζωντανός έρθει σε επαφή με έναν BT. Η επαφή αυτή προκαλεί voidout, μια καταστροφική έκρηξη που σβήνει ολόκληρες περιοχές από τον χάρτη. Αν δούμε τους BTs ως ψυχές νεκρών, τότε κάθε voidout δεν είναι απλώς φυσική αντίδραση, αλλά μεταφυσική σύγκρουση: ο κόσμος των ζωντανών και των νεκρών δεν μπορεί να συνυπάρξει χωρίς να καταστραφεί. Είναι σαν το ίδιο το σύμπαν να απορρίπτει την ιδέα ότι οι νεκροί μπορούν να παραμένουν εδώ.

Κι όμως, οι BTs παραμένουν. Περιφέρονται, παγιδευμένοι, χωρίς ειρήνη. Ο παίκτης δεν τους αντιμετωπίζει απλώς ως εχθρούς· τους αντιμετωπίζει σαν υπενθύμιση ότι ο θάνατος είναι γύρω μας, παντού, και ότι το παρελθόν δεν σβήνει ποτέ. Σε έναν κόσμο που έχει χάσει τα όρια ανάμεσα σε ζωή και θάνατο, το μόνο που μένει είναι οι σκιές αυτών που χάθηκαν.

Ο Sam και το βάρος των δεσμών

Η αποστολή του Sam να επανασυνδέσει την κοινωνία αποκτά πιο σκοτεινή διάσταση μέσα από αυτή τη θεωρία. Δεν ενώνει απλώς ζωντανούς ανθρώπους· ενώνει έναν κόσμο που είναι γεμάτος από τους νεκρούς τους. Κάθε καλώδιο που συνδέει, κάθε πόλη που επανέρχεται στο δίκτυο, χτίζεται πάνω στην παρουσία των BTs. Η ανθρωπότητα δεν μπορεί να συνεχίσει χωρίς να κουβαλήσει τους νεκρούς της μαζί της. Οι δεσμοί που δημιουργεί ο Sam δεν είναι μόνο κοινωνικοί· είναι δεσμοί ανάμεσα σε δύο κόσμους που δεν θα έπρεπε ποτέ να συναντηθούν.

Η προσωπική του ιστορία, γεμάτη απώλειες, κάνει τον Sam τον τέλειο ενδιάμεσο. Είναι εκείνος που καταλαβαίνει ότι η ζωή είναι εύθραυστη, ότι κάθε βήμα μπορεί να είναι το τελευταίο. Και η παρουσία του στον κόσμο μοιάζει να δείχνει ότι ο ίδιος είναι κι αυτός παγιδευμένος, όπως οι BTs, ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο.

Η φρίκη της συνειδητοποίησης

Αν δούμε το Death Stranding μέσα από αυτό το πρίσμα, η φρίκη του δεν βρίσκεται μόνο στα τέρατα που συναντάμε. Βρίσκεται στην ιδέα ότι οι BTs δεν είναι «άλλοι». Είναι δικοί μας. Είναι οι γονείς, τα παιδιά, οι φίλοι, οι ξένοι που χάθηκαν και που τώρα στέκονται δίπλα μας, αόρατοι αλλά παρόντες. Ο κόσμος του παιχνιδιού μας θυμίζει ότι οι νεκροί δεν έφυγαν ποτέ.

Το Death Stranding είναι μια ιστορία για τους δεσμούς, αλλά οι δεσμοί αυτοί δεν είναι πάντα παρηγορητικοί. Μερικές φορές είναι αλυσίδες που μας κρατούν δεμένους σε έναν κόσμο που έχει χαθεί. Και οι BTs είναι η απόδειξη ότι ο θάνατος είναι μια παρουσία που παραμένει, μια φωνή που ψιθυρίζει στο σκοτάδι, μια σκιά που δεν μας αφήνει ποτέ πραγματικά μόνους.

Αυτό είναι που κάνει τη θεωρία τόσο ανατριχιαστική: ότι το Death Stranding δεν μιλά για φανταστικά τέρατα, αλλά για τους ίδιους μας τους νεκρούς. Και εκεί, η πιο σκληρή αλήθεια δεν είναι ότι οι BTs υπάρχουν, αλλά ότι ίσως να είναι πάντα εδώ, δίπλα μας, περιμένοντας.