Η τραγική ιστορία της Selene στο Returnal

To Dark mode του xplaygr.com είναι μια συλλογή άρθρων που αφορούν σκοτεινές θεωρίες για τα αγαπημένα μας παιχνίδια. Εδώ βλέπουμε τις ιστορίες, κάπως διαφορετικά. Καλώς ήρθατε, στην σκοτεινή πλευρά του gaming!

Το Returnal της Housemarque είναι ένα παιχνίδι που συνδυάζει επιστημονική φαντασία, action gameplay και ψυχολογικό τρόμο με έναν τρόπο που ελάχιστα έργα έχουν τολμήσει.

Στην καρδιά του βρίσκεται η Selene, μια αστροναύτισσα που καταρρίπτεται στον πλανήτη Atropos και παγιδεύεται σε έναν ατελείωτο κύκλο ζωής, θανάτου και επανεκκίνησης.

Όμως πίσω από τα εξωγήινα τοπία και τους εχθρούς, υπάρχει μια θεωρία που κάνει το παιχνίδι ακόμη πιο σκοτεινό: ότι όλα όσα βλέπουμε είναι στην πραγματικότητα μια μεταφορά για το προσωπικό τραύμα της Selene.

Ότι η “δεύτερη σύγκρουση” που αναφέρεται επανειλημμένα στην ιστορία δεν είναι φανταστικό γεγονός, αλλά το αληθινό δυστύχημα που σημάδεψε τη ζωή της.

Ο βρόχος ως ψυχολογική φυλακή

Στο παιχνίδι, η Selene πεθαίνει ξανά και ξανά, επιστρέφοντας πάντα στο ίδιο σημείο. Κάθε loop την αναγκάζει να ξαναζήσει τον εφιάλτη, με τον κόσμο να αλλάζει ανεπαίσθητα αλλά ποτέ να μην σπάει πραγματικά. Για πολλούς παίκτες, αυτός ο μηχανισμός gameplay είναι μια αλληγορία για το πώς λειτουργεί η ψυχή μετά από τραύμα: εγκλωβισμένη σε ατελείωτη επανάληψη, ανίκανη να ξεφύγει, αναγκασμένη να ξαναζεί την ίδια στιγμή που την κατέστρεψε.

Η “δεύτερη σύγκρουση” εμφανίζεται σαν ένα επαναλαμβανόμενο σύμβολο, ένας όρος που η Selene ψιθυρίζει και που επιστρέφει σε οράματα και flashbacks. Η θεωρία λέει ότι αυτή η δεύτερη σύγκρουση είναι το πραγματικό γεγονός της ζωής της: ένα τροχαίο δυστύχημα, όπου εκείνη ήταν οδηγός και το παιδί της βρισκόταν στο πίσω κάθισμα.

Η σκηνή με το αυτοκίνητο στο βυθό της λίμνης δεν είναι φαντασία του Atropos – είναι η μνήμη της πιο σκοτεινής στιγμής της Selene.

Το παιδί στο κάθισμα

Η παρουσία του παιδιού, που εμφανίζεται σε οράματα και ως σκιώδης φιγούρα, ενισχύει αυτήν τη θεωρία. Η ενοχή της Selene για τον χαμό του παιδιού της είναι τόσο ισχυρή που δημιουργεί ολόκληρους κόσμους για να τη βασανίζουν. Οι εχθροί, τα κτήρια που μοιάζουν με ανθρώπινες μορφές, ακόμη και το ίδιο το Atropos, δεν είναι παρά αντανάκλαση της ενοχής. Η Selene δεν πολεμά εξωγήινους, πολεμά την ίδια της τη μνήμη, την αδυναμία να δεχτεί ότι ήταν υπεύθυνη για τη “δεύτερη σύγκρουση”.

Η σκηνή με το παιδικό δωμάτιο που εμφανίζεται στο σπίτι, παράταιρο ανάμεσα στα εξωγήινα τοπία, είναι η πιο άμεση απόδειξη. Δεν είναι όνειρο, είναι ανάμνηση. Το σπίτι είναι το παρελθόν της, και κάθε φορά που το εξερευνεί, το τραύμα της ξυπνά ξανά.

Η φωνή στο σκοτάδι

Ένα από τα πιο ανατριχιαστικά στοιχεία είναι η φωνή που φαίνεται να καθοδηγεί τη Selene. Πολλοί παίκτες υποστηρίζουν ότι αυτή η φωνή δεν ανήκει σε εξωγήινη δύναμη, αλλά στην ίδια της τη συνείδηση. Είναι η εσωτερική της καταδίκη, η φωνή που της θυμίζει ξανά και ξανά το δυστύχημα. Η Selene δεν χρειάζεται τέρατα για να τιμωρηθεί: η ίδια η μνήμη της είναι αρκετή για να τη συντρίψει.

Το Atropos γίνεται έτσι το ψυχολογικό τοπίο μιας γυναίκας που βασανίζεται από την ενοχή.

Ο θάνατος ως ατελείωτο ταξίδι

Αν δεχτούμε αυτήν τη θεωρία, τότε το Returnal γίνεται αφήγηση για την αδυναμία της αποδοχής. Η Selene είναι μια γυναίκα που παλεύει με την ανάμνηση του θανάτου του παιδιού της. Ο θάνατος στο παιχνίδι δεν είναι game over αλλά επανάληψη του τραύματος. Κάθε respawn είναι ένα ακόμη flashback, ένα ακόμη βήμα στο ίδιο μονοπάτι, μέχρι που το ταξίδι γίνεται αιώνια φυλακή.

Αυτό κάνει το Returnal τόσο εφιαλτικό. Δεν είναι μόνο τα τέρατα, τα όπλα ή οι ατελείωτες μάχες. Είναι η αίσθηση ότι η Selene δεν θα απελευθερωθεί ποτέ. Ο Atropos είναι ο εγκέφαλός της. Και η “δεύτερη σύγκρουση” δεν είναι μυστήριο του διαστήματος, είναι η στιγμή που έχασε ό,τι πιο πολύτιμο είχε. Μια στιγμή που θα επαναλαμβάνεται για πάντα.

Η τραγωδία χωρίς λύτρωση

Το Returnal κλείνει χωρίς καθαρτική απάντηση, αφήνοντας τον παίκτη να αναρωτηθεί τι είναι αληθινό και τι όχι. Και ίσως αυτό να είναι το πιο πειστικό στοιχείο υπέρ της θεωρίας. Η ιστορία δεν χρειάζεται να εξηγηθεί με λογική, γιατί ο εφιάλτης δεν είναι λογικός. Είναι προσωπικός, βαθιά εσωτερικός και ακατανόητος για όσους δεν τον έζησαν. Είναι τραύμα που δεν επουλώνεται.

Έτσι, το Returnal παραμένει ένα από τα πιο στοιχειωτικά παιχνίδια της τελευταίας δεκαετίας. Όχι γιατί σε ρίχνει σε μάχες χωρίς τέλος, αλλά γιατί σου θυμίζει ότι υπάρχουν πληγές που δεν κλείνουν ποτέ. Και ότι μερικές φορές, ο χειρότερος εφιάλτης είναι να αναγκάζεσαι να ζεις ξανά και ξανά την ίδια τραγωδία, χωρίς ποτέ να βρίσκεις λύτρωση.