Πόσο μισείς την ανθρωπότητα;
Ο μόνος τρόπος να σώσεις την ανθρωπότητα είναι να την καταστρέψεις
Ο ανώνυμος πρωταγωνιστής μας αποφασίζει πως δεν υπάρχει νόημα να υπάρχει κανένας ζωντανός στην Γη. Μαζεύει ότι όπλα είχε πεταμένα στο σπίτι του και βγαίνει έξω για να ξεκινήσει το killing rampage.
To παιχνίδι είναι πολύ απλό. Σκοτώνεις έναν μεγάλο αριθμό από NPCs και προχωράς στο επόμενο section. Εκτός από τους απλούς πολίτες θα βρεθούν στο δρόμο σου και πάνοπλοι αστυνομικοί. Τους σκοτώνεις και αυτούς και προχωράς… Μαζεύεις σκορ και όσο πιο καλά τα πηγαίνεις τόσο πιο υψηλό σκορ θα έχεις μέχρι κάποια στιγμή να τελειώσει. Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι κακό, πολλά παιχνίδια είναι score-based και πάλι είναι διασκεδαστικά.
Αυτό που είναι κακό, είναι ότι τα επίπεδα έχουν ελάχιστες διαφορές, οι ποικιλία των NPCs που σκοτώνεις αλλά και αυτών που προσπαθούν να σε σταματήσουν είναι μικρή και γενικότερα από την αρχή μέχρι το τέλος, το Hatred “μαστίζεται” από μονοτονία.
Η ανύπαρκτη και…”παράλογη” Α.Ι.
Το παιχνίδι σε αναγκάζει να κάνεις execute για να αναπληρώσεις την μπάρα ζωής. Αν παίζετε σε μεγάλη δυσκολία θα πρέπει να το κάνετε πάρα πολύ συχνά και μετά από λίγο γίνεται αγγαρεία.
Το μεγάλο πρόβλημα είναι πως για να κάνετε execute πρέπει να βρείτε έναν NPC που δεν έχει πεθάνει ακόμα, αλλά είναι βαριά τραυματισμένος. Μετά πατάτε το “Q” και τον εκτελείτε αναπληρώνοντας έτσι την ζωή σας. Είναι πάρα πολύ δύσκολο όμως τουλάχιστον στα επόμενα επίπεδα να κάνετε execute διότι μπλέκεστε ανάμεσα σε πυρά αστυνομικών και όσους NPCs ψάχνετε γύρω σας σκοτώνονται από αυτά τα πυρά.
Έτσι φτάνουμε στην A.I. Οι αστυνομικοί σας βοηθούν και σκοτώνουν τον κόσμο που μπαίνει μπροστά σας, δεν ανεβαίνουν σκάλες και τις περισσότερες φορές σκοτώνονται μεταξύ τους. Κυριολεκτικά πέρασα πίστες όπου κρυβόμουν σε κάποιο τυχαίο σπίτι και περίμενα τους αστυνομικούς που ήταν έξω από το κτήριο να σκοτώσουν αυτούς που ήταν μέσα, σε μια απόπειρα να με σταματήσουν πυροβολώντας τα παράθυρα.
Γραφικά – Ήχος
Πρόκειται ίσως για το πιο “δυνατό” κομμάτι του παιχνιδιού. Όμορφα effects και εκρήξεις σε ένα ασπρόμαυρο τοπίο. Τα χρώματα είναι ζωντανά -όταν εμφανίζονται- και το κόκκινο αίμα φαίνεται κάπως τρομακτικό ανάμεσα στα μαύρα κτήρια.
Η πόλη φαίνεται σκοτεινή και είναι αρκετά όμορφη, πράγμα που σε βάζει στο κλίμα. Υπάρχουν πάρα πολλά αντικείμενα που καταστρέφονται με εκρήξεις και σφαίρες. Πολλοί τοίχοι γκρεμίζονται για να μπορέσεις να περάσεις και η φωτιά φαίνεται εκπληκτική.
Ο ήχος δεν εντυπωσιάζει, περιορισμένος σε μονότονα soundtracks που περιλαμβάνουν κραυγές, εκρήξεις και πυροβολισμούς.
Αξίζει να το αγοράσω;
H μονοτονία και η κακή A.I. είναι τα κυριότερα προβλήματα του Hatred. Ένα φιλόδοξο σχέδιο, μπλοκάρεται από την προβληματική υλοποίηση του.
Η ελευθερία του να σκοτώνεις όποιον βρεθεί στο διάβα σου είναι υπαρκτή, αλλά μέχρι εκεί.
Τίποτα -εκτός από τα γραφικά του- δεν το κάνει να ξεφεύγει από τη μετριότητα και την χαμηλή ποιότητα ενός shooter της δεκαετίας του 90.
