Asylum Review

Το Asylum κυκλοφόρησε δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια μετά την αρχική του αποκάλυψη και δεκατρία χρόνια μετά την επιτυχημένη του χρηματοδότηση στο Kickstarter. Παρά τις  καθυστερήσεις και τις φήμες περί ακύρωσης, η Senscape ολοκλήρωσε το όραμά της, παραδίδοντας μια horror adventure εμπειρία που καταφέρνει να σταθεί όρθια παρά τα εμφανή σημάδια του χρόνου.

Η ιστορία σε τοποθετεί στον ρόλο ενός ανώνυμου πρωταγωνιστή, ο οποίος επιστρέφει στο ψυχιατρικό ίδρυμα Hanwell Mental Institute όπου νοσηλευόταν στο παρελθόν. Εφιάλτες και ανεξήγητα οράματα τον ωθούν πίσω στις κλειδωμένες του αναμνήσεις, αναζητώντας απαντήσεις. Ενώ περιμένει να βρει ένα ερειπωμένο και εγκαταλελειμμένο κτίριο, ανακαλύπτει ότι μέσα κυκλοφορούν ακόμη άνθρωποι, καθώς η νέα διοίκηση σχεδιάζει την επαναλειτουργία του ασύλου.

Μια σύντομη συνομιλία με τη ρεσεψιονίστ Julia σου εξασφαλίζει άδεια να εξερευνήσεις τον χώρο, με μοναδικό όρο να μην ανέβεις στους απαγορευμένους πάνω ορόφους, έναν κανόνα που φυσικά παραβιάζεις από τα πρώτα κιόλας λεπτά.

ΔιαφήμισηGaming, ταινιες,
σειρες & τεχνολογιαΑκολούθησέ μας στο Instagram

Εξερεύνηση πρώτου προσώπου και μηχανισμοί από άλλη εποχή

Το Asylum χρησιμοποιεί οπτική πρώτου προσώπου και παντρεύει τους παραδοσιακούς point-and-click μηχανισμούς με στοιχεία walking simulator, θυμίζοντας έντονα κλασικούς τίτλους της Cyan όπως τα Myst και Riven.

Έχεις τη δυνατότητα να περιστρέφεις την κάμερα 360 μοίρες σε σταθερά σημεία, να κάνεις κλικ στα σημεία μετάβασης για να προχωρήσεις και να αλληλεπιδράς με αντικείμενα στον χώρο. Αντί για ένα συμβατικό παράθυρο inventory, όταν ένα σημείο ενδιαφέροντος απαιτεί αντικείμενο, αλλάζεις διαδοχικά όσα κρατάς στο χέρι σου μέχρι να επιλέξεις το σωστό. Η συγκεκριμένη επιλογή ξενίζει αρχικά, αλλά λειτουργεί χωρίς προβλήματα επειδή κουβαλάς ελάχιστα πράγματα ταυτόχρονα.

Στον οπτικό τομέα, το παιχνίδι υιοθετεί μια ρετρό αισθητική που μοιάζει με ταινία σε κασέτα VHS. Δεν πρόκειται για τεχνολογικό επίτευγμα με μοντέρνα γραφικά, όμως το εικαστικό στυλ υπηρετεί άψογα τη νοσηρή ατμόσφαιρα που επιδιώκει το στούντιο. Ο τρόμος δεν βασίζεται σε φθηνά jumpscares αλλά στην κλιμακούμενη αίσθηση ανασφάλειας. Οι διάδρομοι και τα δωμάτια όπου κάποτε βασανίζονταν ασθενείς αποπνέουν παρακμή, ενώ οι μακρινές κραυγές και το υποβλητικό soundtrack κρατούν την ένταση στα ύψη.

Διάλογοι, γρίφοι και backtracking

Κατά την περιπλάνησή σου στο ίδρυμα, συναντάς το νέο προσωπικό καθώς και ορισμένους ασθενείς, συλλέγοντας πολύτιμες πληροφορίες για το παρελθόν και το μέλλον του ασύλου. Οι διάλογοι ξεκλειδώνουν νέα στοιχεία και οδηγίες για τους στόχους σου. Όλοι οι χαρακτήρες διαθέτουν πλήρες voice acting με ικανοποιητικές ερμηνείες, παρά τις σκαμπανεβάσματα στο σενάριο, ενώ οι σκέψεις του πρωταγωνιστή κατά την εξέταση αντικειμένων αποδίδονται αποκλειστικά με κείμενο.

Το μεγαλύτερο αγκάθι της εμπειρίας εντοπίζεται στο εκτεταμένο backtracking. Η αρχιτεκτονική του Hanwell ακολουθεί με ακρίβεια το ιστορικό σχέδιο Kirkbride, δημιουργώντας έναν τεράστιο, λεπτομερή αλλά συχνά άδειο χώρο.

Επειδή η ουσιαστική αλληλεπίδραση με το περιβάλλον παραμένει περιορισμένη, το να διασχίζεις ξανά και ξανά δεκάδες πανομοιότυπα δωμάτια για να καταλάβεις πού πρέπει να πας καταντά κουραστικό. Το παιχνίδι δεν προσφέρει hints, οπότε αν κολλήσεις, πρέπει είτε να μελετήσεις διεξοδικά το ημερολόγιό σου είτε να δοκιμάσεις κάθε πιθανό συνδυασμό αντικειμένων. Οι γρίφοι διατηρούν λογική συνοχή με την πλοκή, αν και ορισμένοι μηχανισμοί ανοίγματος θυρών απαιτούν περισσότερο χρόνο απ’ όσο αξίζει το αποτέλεσμα.

Στο κομμάτι του χειρισμού, το παραδοσιακό point-and-click gameplay δουλεύει μια χαρά στο DualSense, με τους αναλογικούς μοχλούς να κινούν τον κέρσορα χωρίς δυσκολία ακόμα και αν το ποντίκι παραμένει η ιδανική επιλογή για τέτοιου είδους τίτλους.

Η βασική ιστορία διαρκεί περίπου δέκα με δώδεκα ώρες και κρατά το ενδιαφέρον μέχρι το φινάλε, προσφέροντας ορισμένες δυνατές ανατροπές ακόμα κι αν η βασική τροπή προβλέπεται σχετικά νωρίς. Πάντως το τέλος αφήνει αρκετά αναπάντητα ερωτήματα και έντονη ασάφεια, συντηρώντας το μυστήριο γύρω από τα γεγονότα του Hanwell.