Ή διαφορετικά όταν οι gamers, συναντούν την τηλεόραση. Ή βασικά όταν η τηλεόραση συναντά το gaming.
Πολλοί από εσάς θα έχετε σίγουρα παρακολουθήσει, το βιντεάκι με την video gamer, και συντάκτρια για video games Χριστιάνα Θάνου στην εκπομπή “Ανίτα Sos”.
Διαβάζοντας και την επεξήγηση της ίδιας βγάλαμε μερικά συμπεράσματα που θα καταγράψω σε αυτό εδώ το κείμενο. Για μένα προσωπικά, είναι σίγουρο ότι η τηλεόραση δεν είναι κάτι κακό. Ίσα ίσα. Πόσο μάλλον όταν παρουσιάζει κάτι, που όλοι αγαπάμε όπως τα video games.
Σε άλλους αρέσει το ποδόσφαιρο, σε άλλους το φαγητό, σε άλλους οι ταινίες κλπ κλπ. Αυτό απέχει πάρα πολύ όμως, σε σχέση με αυτό που είδαμε στο συγκεκριμένο βιντεάκι. Είναι γνωστό σε όλους, ότι τα τελευταία χρόνια η gaming κοινότητα δεν βρίσκει την θέση που της αρμόζει στην ελληνική τηλεόραση.
Γιατί να βρει τώρα, και μάλιστα σε μια εκπομπή που δεν φημίζεται για την ποιότητα της. Δεν θέλω να εξετάσω το πως και το γιατί, η Χριστιάνα Θάνου, δέχτηκε να πάει σε μια τέτοια εκπομπή. Για διαφήμιση και της ίδιας και του site που εργάζεται; Μπορεί. Δεν θα κρίνω αυτό όμως. Και εμένα αν με καλούσαν πολύ λογικά θα το σκεφτόμουν. Ή μπορεί και να έτρεχα.
Το σουρεαλιστικό σκηνικό που παίχτηκε από μια συντάκτρια ντυμένη -υποχρεωτικά- Lara Croft και μια άσχετη,με το θέμα, παρουσιάστρια εξελίχθηκε όπως αναμενόταν:
Η Χριστιάνα είπε ότι το ρεκόρ της είναι 24 ώρες παιχνιδιού με την “παρουσιάστρια” να γουρλώνει τα μάτια της, όπως τότε που έβλεπε τον Catman να τραγουδάει. ΄
Ας ξεκαθαρίσω κάτι εδώ: Όποιος είναι παθιασμένος με τα παιχνίδια δεν σημαίνει ότι είναι και εθισμένος.
Ναι, αυτό ήταν καρφί για τον κύριο Σφακιανάκη. Έναν άνθρωπο που είναι αξιόλογος στην δουλειά του αλλά ως εκεί. Αν δεν γνωρίζει ένα θέμα ας μην προσβάλλει μια ολόκληρη κοινότητα ανθρώπων. Δεν είναι θέμα μόνο της Χριστιάνας αλλά και όλων μας. Λέγοντας ο κ. Σφακιανάκης την Χριστιάνα “ψυχοπαθή”, αποκάλεσε όλους εμάς, που λατρεύουμε τον υπέροχο κόσμο των video games.
Και στην τελική κ. Σφακιανάκη όντως στην Κίνα κάποιοι να πέθαναν παίζοντας μερόνυχτα video games,αλλά εδώ δεν είναι Κίνα. Δεν έχουμε την ίδια αντίληψη περί παιχνιδιού, ούτε την ίδια καταπίεση που βιώνουν οι άνθρωποι εκεί. Αλήθεια πόσους θανάτους έχουμε από συνεχή ενασχόληση με video games στην Ελλάδα;
Θα σας πω εγώ. Κανένας.
