Batgirl – Η ταινία που νικήθηκε από την εφορία

Υπάρχουν projects που ανακοινώθηκαν, συζητήθηκαν, δημιούργησαν προσδοκίες και τελικά δεν κυκλοφόρησαν ποτέ. Το Vault 404 είναι η σειρά άρθρων που επιστρέφει σε αυτά τα χαμένα παιχνίδια, τις ακυρωμένες ταινίες και τις τεχνολογίες-φαντάσματα που έμειναν πίσω σαν απραγματοποίητες υποσχέσεις.

Τον Αύγουστο του 2022, η βιομηχανία του κινηματογράφου πάγωσε μπροστά σε μια είδηση που δεν είχε ιστορικό προηγούμενο.

Η Warner Bros. Discovery ανακοίνωσε την οριστική και αμετάκλητη ακύρωση της ταινίας Batgirl. Η ταινία, προϋπολογισμού 90 εκατομμυρίων δολαρίων, είχε γυριστεί, είχε μονταριστεί και βρισκόταν στα τελικά στάδια του post-production, έτοιμη να συστηθεί στο κοινό.

Η απόφαση να «κλειδωθεί» για πάντα στα ψηφιακά θησαυροφυλάκια του στούντιο, χωρίς να δει ποτέ το φως της ημέρας, σηματοδότησε μια κυνική στροφή στον τρόπο που η τέχνη αντιμετωπίζεται ως λογιστικό στοιχείο, γεννώντας ένα από τα πιο συζητημένα σκάνδαλα της σύγχρονης ιστορίας του Χόλιγουντ.

Η αναγέννηση της Barbara και η επιστροφή του θρύλου

Το εγχείρημα είχε όλα τα συστατικά μιας επιτυχίας. Στο τιμόνι της σκηνοθεσίας βρίσκονταν οι Adil El Arbi και Bilall Fallah, το δυναμικό δίδυμο που είχε αναζωογονήσει το franchise των Bad Boys, φέρνοντας φρεσκάδα και ενέργεια.

Στον πρωταγωνιστικό ρόλο της Barbara Gordon βρισκόταν η Leslie Grace, μια επιλογή που υποσχόταν μια πιο γειωμένη και ανθρώπινη προσέγγιση της ηρωίδας. Ωστόσο, το πραγματικό δέλεαρ για τους οπαδούς ήταν η νοσταλγία. Το Batgirl θα σηματοδοτούσε την πλήρη επιστροφή του Michael Keaton στον ρόλο του Batman, τριάντα χρόνια μετά την τελευταία του εμφάνιση, λειτουργώντας ως μέντορας για τη νεαρή ηρωίδα σε ένα Γκόθαμ που θύμιζε την αισθητική του Tim Burton.

Απέναντί τους στεκόταν ο Brendan Fraser, ο οποίος εκείνη την περίοδο βίωνε τη δική του θριαμβευτική επιστροφή στο προσκήνιο (το λεγόμενο “Brenaissance”). Ο Fraser ενσάρκωνε τον Ted Carson, γνωστό ως Firefly, έναν πυρομανή κακοποιό με τραγικό υπόβαθρο. Οι αναφορές από τα δοκιμαστικά γυρίσματα μιλούσαν για μια ερμηνεία γεμάτη ένταση και πάθος, με τον ηθοποιό να προσδίδει ανθρωπιά σε έναν χαρακτήρα που συνήθως απεικονίζεται μονοδιάστατα.

Η χημεία μεταξύ των ηθοποιών και η “πρακτική” αισθητική των γυρισμάτων στη Γλασκώβη, η οποία ντούμπλαρε το Γκόθαμ, έδειχναν πως η ταινία προσπαθούσε να αποφύγει την υπερβολική χρήση CGI, επενδύοντας σε ρεαλιστικά σκηνικά και κασκαντέρ.

Θυσία στον βωμό του ισολογισμού

Η μοίρα της ταινίας σφραγίστηκε όχι από την ποιότητά της, αλλά από μια συγχώνευση εταιρικών κολοσσών. Η ένωση της WarnerMedia με την Discovery έφερε στην ηγεσία τον David Zaslav, ο οποίος εφάρμοσε μια επιθετική στρατηγική περικοπών. Το Batgirl είχε σχεδιαστεί αρχικά για την πλατφόρμα του HBO Max, όχι για τις κινηματογραφικές αίθουσες.

Στο νέο καθεστώς, όμως, οι ταινίες streaming-only θεωρήθηκαν οικονομικά ασύμφορες. Το στούντιο βρέθηκε μπροστά σε ένα δίλημμα: να επενδύσει επιπλέον εκατομμύρια για να προωθήσει την ταινία στους κινηματογράφους ή να την διαγράψει τελείως για να επωφεληθεί από μια φορολογική ελάφρυνση.

Η ετυμηγορία ήταν παγερή. Η Warner Bros. επέλεξε το «tax write-off». Αυτό σήμαινε νομικά ότι η ταινία δεν επιτρεπόταν να αποφέρει ούτε ένα δολάριο κέρδους στο μέλλον.

Για να διαγραφεί το κόστος παραγωγής από τα φορολογητέα έσοδα της εταιρείας, το προϊόν έπρεπε να πάψει να υπάρχει ως εμπορικό αγαθό. Έτσι, το Batgirl έγινε η πιο ακριβή ταινία στην ιστορία που «σκοτώθηκε» για λογιστικούς λόγους, αφήνοντας τους σκηνοθέτες να μάθουν τα νέα την ώρα που βρίσκονταν στον γάμο του ενός στο Μαρόκο, και το καστ να βλέπει μήνες σκληρής δουλειάς να ακυρώνονται με μιας.

Οι μυστικές προβολές και το κλειδωμένο υλικό

Πριν το οριστικό κλείδωμα, πραγματοποιήθηκαν οι λεγόμενες funeral screenings στα στούντιο της Warner. Εκεί, οι συντελεστές και ελάχιστοι τυχεροί είχαν την ευκαιρία να δουν το σχεδόν ολοκληρωμένο έργο για μία και μοναδική φορά. Οι περιγραφές όσων παρευρέθηκαν μιλούν για μια ταινία που, αν και ίσως δεν ήταν αριστούργημα, ήταν σίγουρα διασκεδαστική, συναισθηματική και άξια να προβληθεί.

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι σκηνοθέτες προσπάθησαν να σώσουν υλικό στον προσωπικό τους σέρβερ όταν έμαθαν τα νέα, αλλά ανακάλυψαν ότι η πρόσβασή τους είχε ήδη ανακληθεί από το σύστημα της Warner. Το υλικό διαγράφηκε από τους κοινόχρηστους δίσκους σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Σήμερα, το master copy της ταινίας φυλάσσεται σε κάποιο φυσικό ή ψηφιακό θησαυροφυλάκιο, νομικά δεσμευμένο να μην προβληθεί ποτέ δημόσια. Το Batgirl παραμένει το σύμβολο μιας εποχής όπου το περιεχόμενο αντιμετωπίζεται με όρους αναλώσιμου προϊόντος, και η ερμηνεία του Michael Keaton ως Batman σε αυτή την ταινία αποτελεί πλέον τον «χαμένο κρίκο» στην ιστορία του χαρακτήρα, μια ανάμνηση που υπάρχει μόνο στο μυαλό λίγων εκλεκτών.