Αν κάποιος σας ζητούσε να πείτε τρία αναγνωρίσιμα franchise της Nintendo σίγουρα θα λέγατε χωρίς πολύ σκέψη, Super Mario, Zelda και φυσικά Donkey Kong.
Ο Donkey Kong είναι μια από τις χαρακτηριστικές φιγούρες της εταιρίας ακόμη και τώρα με τα παιχνίδια του να είναι γνωστά σε μικρούς και μεγάλους. Αυτό που δεν είναι ευρέως γνωστό, είναι η διαμάχη που ξέσπασε το 1981 μεταξύ της Nintendo και της Universal για τα δικαιώματα του. Ο συμπαθής γορίλλας υπήρξε “μήλον της έριδος” για τις δύο εταιρίες.
Η δεκαετία του 1980 ήταν η εποχή που τα arcades ήταν από τις πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις, και μάλιστα το 1981 η Nintendo κυκλοφόρησε το Donkey Kong για πρώτη φορά, μια έμπνευση που είχε ο Shigeru Miyamoto.
Βλέποντας την επιτυχία του παιχνιδιού, η Tiger Electronics, δημιούργησε ένα handheld βασισμένο στον King Kong. Η εταιρία επικοινώνησε με την Universal μάλιστα, ώστε να αναπτύξει επίσημα παιχνίδια για το King Kong. Η Universal αναζήτησε σχετικά trademarks και βλέποντας ότι δεν υπήρχε κάτι παρόμοιο, έδωσε την άδεια στην Tiger Electronics τον Σεπτέμβριο του 1981, χωρίς να γνωρίζει για το Donkey Kong.
Την επόμενη χρονιά η καθιερωμένη αναζήτηση της Universal έφερε στην επιφάνεια το Donkey Kong, καθώς ήταν η χρονιά που Nintendo και Coleco προσπαθούσαν να συμφωνήσουν για να παραχθεί το παιχνίδι και σε cartridges. Μπορεί θεωρητικά τα δύο trademarks (Donkey Kong και King Kong) να μην είχαν άμεση σχέση, όμως ο πρόεδρος της Universal Sid Sheinberg και ο δικηγόρος του Robert Handl δοκιμάζοντας μια Donkey Kong machine πίστεψαν ότι εκείνη παραβίαζε τα δικαιώματα του King Kong.
Το όλο ζήτημα έδωσε στην Universal την καλύτερη αφορμή ώστε να αναμειχθεί με την gaming βιομηχανία. Εξάλλου αυτός ήταν και ο σκοπός της εταιρίας, βλέποντας την επιτυχία της Warner με την εξαγορά των Atari και Sega. Έτσι, ο Sheinberg κάλεσε τον πρόεδρο της Coleco Arnold Greenberg σε συνάντηση, και ενώ ο Greenberg περίμενε κάποιου είδους συνεργασίας ανάμεσα στις δύο εταιρίες, ο Sheinberg τον αιφνιδίασε:
“Σκοπεύουμε να σας μηνύσουμε αν δεν μας παραχωρήσετε κάποια δικαιώματα στο Donkey Kong” του είπε. Ήταν το χειρότερο σενάριο για την Coleco η οποία σκόπευε να προσφέρει τη κονσόλα της πακέτο με το Donkey Kong. Τελικά οι δύο εταιρίες κατέληξαν σε συμφωνία με την Coleco να πληρώνει κάποιο μερίδιο για κάθε cartridge του παιχνιδιού που θα πωλούνταν ενώ υπήρξε και υπόσχεση για μελλοντικές συνεργασίες.
Η επιτυχία αυτή του Sheinberg φαίνεται ότι του άνοιξε την όρεξη και η επόμενη κίνηση του ήταν να κάνει το ίδιο και με τις υπόλοιπες εταιρίες που είχαν κάποια σχέση με το Donkey Kong. Ανάμεσα σε αυτές προφανώς ήταν και η Nintendo.
Στις 6 Μαΐου υπήρξε η συνάντηση των στελεχών μεταξύ των Nintendo, Universal και Coleco. Την Nintendo εκπροσωπούσαν οι Minoru Arakawa, υπεύθυνος επιχειρήσεων της Nintendo America και ο Howard Lincoln, νομικός σύμβουλος της εταιρίας. Ο Robert Handl, δικηγόρος της Universal πέρασε κατευθείαν στο θέμα, απαιτώντας από την Nintendo να πληρώνει δικαιώματα για το Donkey Kong. Ο Lincoln απάντησε ότι ” δεν πρόκειται να αγοράσουμε την γέφυρα του Brooklyn” προσθέτοντας ότι η Nintendo έκανε την δική της αναζήτηση για trademark και ανακάλυψε πολλές μη αδειοδοτημένες χρήσεις του King Kong.
Το παράδοξο της υπόθεσης για την Nintendo ήταν ότι δεν γνώριζε για την συμφωνία μεταξύ Coleco και Universal και αιφνιδιάστηκε όταν η Coleco της ζήτησε να υποκύψει στις απαιτήσεις της Universal. Η συνάντηση κατέληξε σε αδιέξοδο με τη νέα συνάντηση να κανονίζεται για τις 21 Μαΐου.
Ήταν τότε που ο Lincoln έδωσε την τελική απάντηση της Nintendo, αρνούμενος να συμφωνήσει στα αιτήματα της Universal. Η διαμάχη θα οδηγούνταν στις δικαστικές αίθουσες πλέον.
Εκπρόσωπος της Nintendo επιλέχθηκε ο John Kirby που ήταν ήδη γνωστός από τις νίκες του σε υποθέσεις της Pepsi κατά του μονοπωλίου. Οι Lincoln και Kirby λοιπόν, ταξίδεψαν στην Ιαπωνία για να μιλήσουν με τον Hiroshi Yamauchi. Ο Yamauchi ήταν ξεκάθαρος: “Πρέπει να κερδίσουμε” τους είπε.
Αφού μίλησαν και με τους Gunpei Yokoi (δημιουργό του Game Boy) και Shigeru Miyamoto (δημιουργό του Donkey Kong) επέστρεψαν στην Αμερική ώστε να προετοιμαστούν. Μέσα από την έρευνα τους, ανακάλυψαν ένα στοιχείο που άλλαξε την ροή της υπόθεσης: η Universal δεν κατείχε τα δικαιώματα του King Kong! Συγκεκριμένα, η Universal είχε κερδίσει μια δίκη αποδεικνύοντας ότι τα δικαιώματα του King Kong ήταν σε δημόσια διάθεση, ώστε να μπορέσουν να κάνουν ένα remake της πρώτης ταινίας. Παράλληλα ο Lincoln έμαθε για την συμφωνία μεταξύ της Universal και της Coleco αλλά και την πρόθεση του Sheinberg να μπει η εταιρία στον χώρο των video games.
Η ημέρα της δίκης έφτασε. Διεξαγόταν στη Νέα Υόρκη και δικαστής είχε αναλάβει ο Robert W. Sweet. Στην πρώτη φάση της δίκης, ο Jerry Momoda, Αναλυτής του τμήματος Έρευνας Αγοράς της Nintendo, έπαιξε το Donkey Kong μέσα στο δικαστήριο ώστε να αποδείξει ότι δεν είχε καμία σχέση με το King Kong. Επιπλέον, ο Kirby κατέθεσε μια δήλωση του Shigeru Miyamoto ο οποίος εξηγούσε ότι χρησιμοποίησε τη λέξη “Kong” επειδή στα Ιαπωνικά σημαίνει “μεγάλος, απειλητικός πίθηκος”. Κατά την διάρκεια της δίκης, ο Kirby εμφάνισε και παλαιότερες δικαστικές αποφάσεις που αποδείκνυαν ότι το King Kong ήταν σε δημόσια διάθεση, τονίζοντας ότι η Universal έκανε την μήνυσα γνωρίζοντας ότι δεν κατέχει τα δικαιώματα του King Kong.
Ο Sweet έβγαλε γρήγορα τα συμπεράσματα του. Αποφάσισε ότι η Nintendo δεν παραβίαζε τα δικαιώματα της Universal, καθώς δεν ήταν καν δικά της. Αλλά ακόμα και αν της άνηκαν, το παιχνίδι Donkey Kong δεν είχε καμιά σχέση με το King Kong. Κριτίκαρε μάλιστα την απόφαση της Universal να φέρει την υπόθεση στο δικαστήριο, γνωρίζοντας ότι δεν έχει τα δικαιώματα του King Kong, διατάζοντας μάλιστα και την καταβολή αποζημίωσης από την Universal στη Nintendo!
Η απόφαση δεν άρεσε στην Universal και προχώρησε σε πολλαπλές ενστάσεις, οι οποίες όλες πάντως απέτυχαν. Στην Nintendo επιδικάστηκαν 1,8 εκατομμύρια δολάρια, ενώ λίγο αργότερα, όσες εταιρίες είχαν σχέση με τα δικαιώματα του Donkey Kong μήνυσαν την Universal και αποζημιώθηκαν.
Η συγκεκριμένη υπόθεση ήταν η πρώτη μεγάλη νίκη για τη Nintendo, που την έφερε στο προσκήνιο, καθώς συγκρίνοντας τα τότε μεγέθη των δύο εταιριών, ο “Δαυίδ κέρδισε την Γολιάθ”.
