Ο Alan Wake είναι ο δημιουργός του εφιάλτη

To Dark mode του xplaygr.com είναι μια συλλογή άρθρων που αφορούν σκοτεινές θεωρίες για τα αγαπημένα μας παιχνίδια. Εδώ βλέπουμε τις ιστορίες, κάπως διαφορετικά. Καλώς ήρθατε, στην σκοτεινή πλευρά του gaming!

Η Remedy έχει χτίσει έναν από τους πιο παράξενους και εφιαλτικούς κόσμους στο σύγχρονο gaming. Το Alan Wake και το Control είναι κομμάτια ενός κοινού σύμπαντος, όπου η πραγματικότητα είναι εύθραυστη και μπορεί να παραμορφωθεί από τη δύναμη της αφήγησης.

Στον πυρήνα αυτής της αφήγησης βρίσκεται η πιο σκοτεινή θεωρία: ότι ο Alan Wake δεν είναι θύμα, αλλά ο δημιουργός του εφιάλτη. Ο συγγραφέας ξαναγράφει την πραγματικότητα και, στην προσπάθειά του να ξεφύγει, εγκλωβίζει κι άλλους μαζί του.

Η φυλακή του σκοταδιού

Στο Alan Wake, ο ομώνυμος συγγραφέας βρίσκεται παγιδευμένος στο Dark Place, έναν εφιάλτη που παίρνει μορφή μέσα από τα κείμενά του. Το φως και το σκοτάδι γίνονται κυριολεκτικά εργαλεία μάχης, αλλά πίσω από τη δράση κρύβεται ένα ακόμη πιο ανησυχητικό ερώτημα: μήπως ο Alan δημιούργησε ο ίδιος τη φυλακή του; Κάθε κεφάλαιο, κάθε σελίδα, κάθε ιστορία που γράφει γίνεται αληθινή. Αντί να είναι θύμα του σκοταδιού, είναι ο ίδιος που το τροφοδοτεί με την πένα του.

Όταν η ιστορία του επεκτείνεται μέσα από το Control και το AWE expansion, η θεωρία αποκτά μεγαλύτερη ισχύ. Η Federal Bureau of Control μελετά τα φαινόμενα που ο Alan προκαλεί με τη γραφή του, αποδεικνύοντας ότι οι λέξεις του έχουν δύναμη να μετασχηματίζουν ολόκληρες πραγματικότητες. Ο Alan είναι δημιουργός που γράφει και σβήνει κόσμους, εγκλωβίζοντας τον εαυτό του σε έναν φαύλο κύκλο.

Το γράψιμο ως όπλο και κατάρα

Η πιο σκοτεινή πλευρά της θεωρίας είναι ότι ο Alan δεν μπορεί να σταματήσει. Αν σταματήσει να γράφει, χάνεται. Αν συνεχίσει, δίνει σάρκα και οστά στους εφιάλτες του. Έτσι, ο κόσμος του Alan Wake και του Control είναι η υλοποίηση μιας ατελείωτης αφήγησης. Ο συγγραφέας μάχεται τα τέρατά του, αλλά ταυτόχρονα τα γεννά. Κάθε εχθρός που σκοτώνει, κάθε παραμόρφωση που αντιμετωπίζει, είναι η απόδειξη ότι οι λέξεις του δεν είναι ποτέ αθώες.

Η Jesse Faden, πρωταγωνίστρια του Control, βρίσκεται μπροστά σε αυτήν τη φρίκη: ένας άντρας που γράφει την ίδια την ύπαρξη. Το Bureau δεν προσπαθεί να τον καταστρέψει αλλά να τον μελετήσει, γιατί ο Alan είναι απόδειξη ότι η πραγματικότητα μπορεί να ξαναγραφτεί. Κι εκεί είναι που γεννιέται η φρίκη: τι γίνεται όταν ένας συγγραφέας, γεμάτος ενοχές και φόβο, αποκτά τη δύναμη να επιβάλλει τις ιστορίες του στον ίδιο τον κόσμο;

Η αμφιβολία για το τι είναι αληθινό

Όσο περισσότερο εμβαθύνει κανείς στο σύμπαν της Remedy, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να ξεχωρίσει το αληθινό από το φανταστικό. Είναι το Control η «πραγματική» αφήγηση και το Alan Wake μια ιστορία μέσα σε αυτήν; Ή μήπως όλα είναι ιστορίες του Alan, εγκλωβισμένες σε διαφορετικά επίπεδα; Αν δεχτούμε τη θεωρία ότι ο Alan γράφει αδιάκοπα για να κρατηθεί ζωντανός, τότε τίποτα δεν είναι δεδομένο. Οι χαρακτήρες, τα γεγονότα, ακόμη και η Jesse, μπορεί να είναι προϊόντα της πένας του.

Η φράση «ένας συγγραφέας ξαναγράφει την πραγματικότητα» παύει να είναι μεταφορά και γίνεται εφιάλτης. Δεν ξέρεις αν αυτό που ζεις είναι εμπειρία ή αφήγηση, δεν ξέρεις αν έχεις agency ή αν είσαι απλώς μια γραμμή σε κάποιο χειρόγραφο. Και το πιο ανατριχιαστικό είναι ότι ούτε ο ίδιος ο Alan φαίνεται να το γνωρίζει.

Η αιώνια παγίδα

Το Alan Wake II ενισχύει ακόμη περισσότερο αυτήν την αίσθηση. Ο Alan συνεχίζει να παλεύει, να ξαναγράφει, να διορθώνει, να ξαναπέφτει στο ίδιο μοτίβο. Η πραγματικότητα θρυμματίζεται και ξανακολλάει με τις λέξεις του, αλλά το σκοτάδι παραμένει πάντα εκεί. Ο συγγραφέας  είναι φυλακισμένος στον ίδιο του τον εφιάλτη, και κάθε φορά που γράφει για να ξεφύγει, σφίγγει περισσότερο τα δεσμά του.

Η θεωρία ότι ο Alan Wake δεν είναι απλώς θύμα αλλά θύτης, ότι ο ίδιος δημιούργησε το σκοτάδι που τον καταπίνει, μετατρέπει το παιχνίδι από ιστορία τρόμου σε αλληγορία δημιουργίας. Δείχνει τον τρόμο της ίδιας της αφήγησης, την ιδέα ότι μια ιστορία μπορεί να καταπιεί τον δημιουργό της και, χειρότερα, να παρασύρει και τους άλλους στον εφιάλτη της.

Η Remedy κατάφερε να συνδέσει δύο παιχνίδια σε ένα ενιαίο σύμπαν που δεν ακολουθεί λογικούς κανόνες. Αυτό που μένει είναι η αίσθηση ότι η πραγματικότητα είναι εύθραυστη, και ότι κάποιος, κάπου, μπορεί να την ξαναγράψει. Ο Alan Wake είναι ταυτόχρονα δημιουργός και θύμα, ένας συγγραφέας που παλεύει με τα ίδια του τα κείμενα, κι ένας άνθρωπος που ανακαλύπτει ότι οι ιστορίες του έχουν περισσότερη δύναμη από όσο αντέχει.

Στο τέλος, αυτό είναι που κάνει τη θεωρία τόσο ανατριχιαστική: η φαντασία δεν είναι ασφαλές καταφύγιο, αλλά μια φυλακή που μπορεί να σε καταπιεί για πάντα.