Το τέλος του σύμπαντος έρχεται νωρίτερα, λέει νέα μελέτη

Μια νέα μελέτη στη φυσική αναθεωρεί δραστικά προς τα κάτω το θεωρητικό χρονοδιάγραμμα για το τέλος του σύμπαντος, βάζοντας ένα πολύ πιο «κοντινό» άνω όριο στη διάρκεια ζωής της ύλης.

Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Journal of Cosmology and Astroparticle Physics, εξαιρετικά πυκνά αστρικά κατάλοιπα όπως οι αστέρες νετρονίων αναμένεται να εξατμιστούν πλήρως σε περίπου 10⁶⁸ χρόνια.

Αν και ένας αριθμός με 68 μηδενικά παραμένει πρακτικά αδιανόητος σε ανθρώπινη κλίμακα, το νέο αποτέλεσμα έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί μειώνει αισθητά τις προηγούμενες εκτιμήσεις για το απόλυτο «ημερολόγιο λήξης» του σύμπαντος.

Με άλλα λόγια, η ύλη φαίνεται πως δεν θα διαρκέσει όσο πίστευαν παλαιότερα οι επιστήμονες.

Η πυκνότητα ορίζει τον κοσμικό χρόνο

Το βασικό συμπέρασμα της μελέτης συνδέεται με μια διαδικασία που ονομάζεται gravitational pair production, η οποία βασίζεται στις γνωστές θεωρητικές ιδέες του Stephen Hawking. Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι η ίδια η καμπύλωση του χωροχρόνου, ακόμη και χωρίς την παρουσία ορίζοντα γεγονότων όπως σε μια μαύρη τρύπα, αρκεί ώστε τα μαζικά αντικείμενα να χάνουν σταδιακά ενέργεια και τελικά να «διαρρέουν» σωματίδιο προς σωματίδιο μέχρι να εξαφανιστούν.

Μέσα από σύνθετα μαθηματικά μοντέλα, η ομάδα κατέληξε ότι η μέση πυκνότητα μάζας ενός ουράνιου σώματος είναι αυτή που καθορίζει με ακρίβεια το πόσο γρήγορα αποσυντίθεται.

Αυτός ο κανόνας φαίνεται να λειτουργεί σαν ένα θεμελιώδες κοσμικό ρολόι, που μετρά τον χρόνο μέχρι την τελική εξαΰλωση κάθε αντικειμένου.

Τα τελευταία αντικείμενα που θα μείνουν πίσω

Με βάση αυτό το μοντέλο, αντικείμενα όπως οι λευκοί νάνοι, οι υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες και η άλως σκοτεινής ύλης αναμένεται να είναι από τα τελευταία που θα απομείνουν στο σύμπαν, εξατμιζόμενα εξαιρετικά αργά σε ασύλληπτα μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά ευρήματα της έρευνας είναι ότι οι αστέρες νετρονίων και οι μαύρες τρύπες μικρής μάζας φαίνεται να εξατμίζονται σχεδόν στο ίδιο χρονικό παράθυρο, περίπου στα 10⁶⁸ χρόνια. Παρότι πρόκειται για εντελώς διαφορετικά αντικείμενα, η κοινή τους πυκνότητα τα φέρνει ουσιαστικά στο ίδιο τελικό χρονοδιάγραμμα.

Όταν αυτός ο χρόνος εξαντληθεί, και οι δύο τύποι νεκρών άστρων εκτιμάται ότι θα γίνουν ασταθείς και θα εξαφανιστούν μέσα από ένα εκρηκτικό γεγονός.

Η μελέτη δεν αλλάζει μόνο την εικόνα για το πολύ μακρινό μέλλον του σύμπαντος, αλλά δίνει και ένα πιο σαφές θεωρητικό πλαίσιο για το πώς η ίδια η δομή του χωροχρόνου μπορεί να καθορίζει τη μοίρα της ύλης. Προς το παρόν, το νέο αυτό άνω όριο τοποθετεί το «τέλος» πολύ νωρίτερα απ’ ό,τι υπολόγιζαν οι προηγούμενες εκτιμήσεις.