Οι πρώτες ώρες με το Marathon σου δίνουν ένα extraction shooter που εκμεταλλεύεται όλη την εμπειρία της Bungie στα shooter παιχνίδια, με απολαυστικούς μηχανισμούς μάχης που συνδυάζονται με μια αγριεμένη, υψηλού ρίσκου δομή που ανταμείβει όσους αντέχουν την ένταση. Σε μια στιγμή όπου το είδος γνωρίζει αναγέννηση και με το Arc Raiders να έχει βρει ένα φανατικό κοινό, το Marathon έχει το μεγάλο πλεονέκτημα του στιβαρού gunplay – σήμα κατατεθέν της Bungie.
Η φιλοδοξία του είναι εμφανής: ένα μεγάλο live-service shooter, προορισμένο για ευρεία απήχηση. Ωστόσο, το αποτέλεσμα μοιάζει συχνά με ένα παιχνίδι που απευθύνεται σε ένα πολύ πιο εξειδικευμένο και έμπειρο κοινό, δημιουργώντας μια έντονη αναντιστοιχία ανάμεσα στην πρόθεση και την πραγματικότητα του gameplay.
Το art style που διχάζει
Το στιλιζαρισμένο art style και ο άρτιος ήχος του Marathon αποτελούν ξεκάθαρα τα πιο δυνατότερα στοιχεία του. Η μουσική και το sound design ξεχωρίζουν και δίνουν χαρακτήρα στο σύμπαν του παιχνιδιού. Παρόλα αυτά, αυτή η αισθητική λεπτομέρεια δεν μεταφράζεται άμεσα στο gameplay, όπου η ανάγνωση του χώρου συχνά γίνεται κουραστική. Το τι μπορεί να αλληλεπιδράσει ο παίκτης και τι αποτελεί απλώς σκηνικό δεν γίνεται εύκολα ξεκάθαρο.
Τα μενού και το UI είναι εξίσου φορτωμένα, με πλήθος αντικειμένων και εργαλείων που μπερδεύουν αντί να βοηθούν. Αν και τέτοια θέματα συχνά εξομαλύνονται με το χρόνο, η πρώτη εντύπωση είναι καθοριστική και εδώ, το παιχνίδι υπολείπεται.
Τα διαθέσιμα maps, Perimeter και Dire Marsh, αφήνουν την αίσθηση ενός άψυχου περιβάλλοντος. Παρά τις προσπάθειες «βρωμίσματος» του κόσμου σε σχέση με παλαιότερες εκδόσεις, το αποτέλεσμα μοιάζει τεχνητό και «πλαστικό», χωρίς τη ζωντάνια και το στίγμα που απαιτείται για να καθηλώσει τον παίκτη.
Σκληροπυρηνικό gameplay με εξαιρετικό gunplay
Το gunplay του Marathon είναι ρυθμισμένο επίτηδες πιο αργό και βαρύ από αυτό του Destiny 2, κάτι που μπορεί να εκτιμηθεί ως στρατηγική επιλογή. Κάθε όπλο έχει ξεχωριστό ρυθμό, βάρος και ήχο. Το recoil μοιάζει ρυθμικό, ενώ οι πανοπλίες και τα shields αντιδρούν θεαματικά στις επιθέσεις, προσφέροντας συνεχώς οπτικό feedback.
Εξίσου σημαντικό να σημειωθεί είναι πως το Marathon απομακρύνεται συνειδητά από τη «φιλική» PvE-first προσέγγιση παιχνιδιών όπως το Arc Raiders. Εδώ το PvP βρίσκεται στην καρδιά της εμπειρίας, και οι συναντήσεις σε σκοτεινούς διαδρόμους ή κλειστά δωμάτια παράγουν μια συνεχή ένταση.
Πέρα από αυτό όμως, ακόμα και το PVE κομμάτι είναι hardcore. Η δυσκολία του να εξοντώσεις τα εχθρικά ρομπότ ειδικά σε solo καταστάσεις, είναι πολύ υψηλή, ειδικά αν σκεφτείς ότι είσαι μόνιμα υπό την απειλή κάποιου άλλου παίχτη που περιμένει την ευκαρία να εκμεταλλευτεί την μάχη σου, να σε σκοτώσει και να αρπάξει το πολύτιμο loot σου.
Αυτό μπορεί να γοητεύσει τους λάτρεις της πρόκλησης, αλλά θα απομακρύνει όσους αναζητούν έναν λιγότερο τιμωρητικό, περισσότερο ζωντανό κόσμο.
Το μεγαλύτερο πάντως μειονέκτημα αυτή τη στιγμή, είναι η απουσία κοινωνικότητας – ειδικά για όσους την έχουν λατρέψει στο Arc Raiders. Παρά το σύστημα των trios, το παιχνίδι αποτυγχάνει να δημιουργήσει αίσθηση ομάδας ή ζωντανού κόσμου. Για ένα extraction shooter, όπου οι αυθόρμητες κοινωνικές στιγμές και το emergent gameplay αποτελούν βασικά στοιχεία, το Marathon μοιάζει να σε κρατά απομονωμένο.
Ένα σύμπαν που θέλει να πει ιστορίες, και δείχνει ικανό να το κάνει
Παρά την έμφαση στη δράση, το Marathon δίνει μεγάλο βάρος και στην αφήγηση. Οι σύντομες συναντήσεις με factions, οι γρήγορες ατάκες μετά από κάθε mission και τα αποσπάσματα lore συνθέτουν μια ενδιαφέρουσα cyberpunk αισθητική με σκοτεινή μυθολογία.
Παρότι οι παίκτες συχνά βιάζονται να μπουν στο επόμενο match, η ατμόσφαιρα που δημιουργούν τα cutscenes και οι γρίφοι του κόσμου αφήνουν υποσχέσεις. Η Bungie έχει ιστορικό αστοχιών στο storytelling, όμως η αρχή εδώ είναι εντυπωσιακή και δημιουργεί προσδοκίες.
Το πολύπλοκο σύστημα προόδου
Σχεδόν αμέσως, το παιχνίδι «μπλέκει» τον παίκτη σε ένα πυκνό δίκτυο quests, objectives, αναβαθμίσεων και loot που δίνουν νόημα σε κάθε είσοδο στον χάρτη. Ακόμη και όταν μια αποστολή αποτύχει λόγω μιας απρόσμενης ενέδρας, το παιχνίδι σπάνια σε αφήνει χωρίς κάποια μορφή προόδου.
Οι ισορροπίες μεταξύ άμεσης ανταμοιβής και μακροπρόθεσμης επένδυσης λειτουργούν εξαιρετικά. Η απόκτηση ενός ισχυρού όπλου, η ανακάλυψη μοναδικών mods και η δυνατότητα προσαρμογής του εξοπλισμού σου ενισχύουν την αίσθηση δύναμης. Την ίδια στιγμή, μικροαναβαθμίσεις όπως μεγαλύτερο backpack ή πρόσβαση σε καλύτερες ασπίδες διατηρούν σταθερή την αίσθηση εξέλιξης ακόμη και στις χειρότερες αποτυχίες.
Η ποικιλία των στόχων – από συμβόλαια μέχρι συλλογή αντικειμένων- τουλάχιστον στην αρχή, σου δίνει έναν λόγο να μπαίνεις σε κάθε match με συγκεκριμένο σχέδιο, το οποίο φυσικά καταρρέει θεαματικά όταν ξεσπάει μάχη. Αυτή το μείγμα τάξης και χάους είναι ελκυστικό, μέχρι να δούμε και το endgame.
Ένα ικανό θεμέλιο που μένει να αποδείξει την αντοχή του
Το Marathon πετυχαίνει σε ορισμένες κρίσιμες πτυχές όπως το gunplay, την ένταση ενός δύσκολου συμβολαίου, την αδρεναλίνη της εξόδου από το χάρτη και το ρίσκο της κάθε αναμέτρησης. Σε αυτές τις στιγμές το παιχνίδι δείχνει την προοπτική του και το γιατί το extraction genre έχει την ικανότητα να γίνει καθηλωτικό και εθιστικό. Η εξαιρετική αίσθηση μάχης, το συνεχές progression και η έντονη PvP ταυτότητα συνθέτουν μια εμπειρία που μπορεί να γίνει θεμέλιο ενός επιτυχημένου live-service κύκλου.
Ωστόσο, γύρω από από αυτά χτίζεται μια εμπειρία που απαιτεί υπερβολικά μεγάλη αφοσίωση από τον παίκτη. Το αμφιλεγόμενο art style, τα περίπλοκα μενού, η αποσπασματική κοινωνική διάσταση και η ασαφής ταυτότητα του τίτλου που προσπαθεί να ισορροπήσει στο hardcore και την γενική κατανάλωση, θέτουν ερωτηματικά προς ένα κοινό που σήμερα έχει λιγότερη υπομονή από ποτέ.
Όλα εξαρτώνται πλέον από την Bungie, όταν το παιχνίδι κυκλοφορήσει πλήρως στις 5 Μαρτίου 2026.
