To Η Οργή των Τιτάνων προσπάθησε να διορθώσει το αποτυχημένο 3D του προκατόχου της

Η Οργή των Τιτάνων (Wrath of the Titans) του 2012 είχε να διορθώσει ένα πολύ συγκεκριμένο πρόβλημα του προκατόχου της: το 3D.

Η Τιτανομαχία (Clash of the Titans) του 2010 είχε δεχτεί σφοδρή κριτική επειδή μετατράπηκε σε στερεοσκοπική έκδοση πολύ αργά στην παραγωγή, με αποτέλεσμα το βάθος της εικόνας να θεωρηθεί πρόχειρο και σε αρκετές σκηνές προβληματικό. Για τη συνέχεια, η Warner Bros. και ο νέος σκηνοθέτης Jonathan Liebesman αποφάσισαν να ακολουθήσουν διαφορετική διαδικασία.

Η ειρωνεία είναι ότι το H Οργή των Τιτάνων δεν γυρίστηκε εξαρχής με στερεοσκοπικές κάμερες. Όπως και η πρώτη ταινία, γυρίστηκε κυρίως σε 2D και μετατράπηκε αργότερα σε 3D. Η ουσιαστική διαφορά ήταν ότι αυτή τη φορά η μετατροπή δεν αποφασίστηκε όταν η ταινία είχε ουσιαστικά ολοκληρωθεί. Το 3D αποτέλεσε μέρος του σχεδιασμού από την αρχή.

Τι πήγε στραβά με την Τιτανομαχία

Η Τιτανομαχία είχε γυριστεί και μονταριστεί ως συμβατική δισδιάστατη ταινία. Η απόφαση για τη μετατροπή σε 3D ήρθε πολύ κοντά στην πρεμιέρα, μετά τη ραγδαία αύξηση του ενδιαφέροντος για το στερεοσκοπικό σινεμά που είχε προκαλέσει το Avatar του James Cameron.

Ο Liebesman είχε αναφέρει ότι η πρώτη ταινία είχε περίπου έξι με επτά εβδομάδες για να μετατραπεί και ότι περίπου 1.800 πλάνα έπρεπε να περάσουν από τη διαδικασία μέσα σε αυτό το διάστημα. Το βασικότερο πρόβλημα, σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν ότι κανένα από αυτά τα πλάνα δεν είχε σχεδιαστεί με το 3D ως μέρος της κινηματογράφησης.

Η αντίδραση ήταν έντονη. Κριτικοί και θεατές παραπονέθηκαν για σκοτεινή εικόνα, περιορισμένη αίσθηση βάθους και αντικείμενα ή χαρακτήρες που έμοιαζαν περισσότερο με επίπεδα στρώματα τοποθετημένα το ένα μπροστά από το άλλο. Η ταινία έγινε γρήγορα ένα από τα πιο γνωστά παραδείγματα των προβλημάτων που μπορούσε να προκαλέσει μια βιαστική μετατροπή.

Η κριτική είχε ξεπεράσει μάλιστα τα όρια της ίδιας της παραγωγής. Ο Jeffrey Katzenberg, τότε επικεφαλής της DreamWorks Animation και ένθερμος υποστηρικτής του 3D, είχε επιτεθεί δημόσια στην πρακτική της γρήγορης μετατροπής, θεωρώντας ότι τέτοιες κυκλοφορίες μπορούσαν να βλάψουν συνολικά την εμπιστοσύνη του κοινού στο μέσο.

Τι άλλαξε στο η Οργή των Τιτάνων

Όταν ανέλαβε τη συνέχεια, ο Liebesman επέλεξε να διατηρήσει την κινηματογράφηση σε φιλμ, καθώς ήθελε μια πιο τραχιά και γειωμένη εικόνα αντί για το καθαρότερο ψηφιακό αποτέλεσμα που συνέδεε τότε με τις στερεοσκοπικές κάμερες. Αυτό σήμαινε ότι η μετατροπή σε 3D θα παρέμενε αναγκαία.

Αυτή τη φορά, όμως, η παραγωγή αντιμετώπισε το 3D ως μέρος της σκηνοθεσίας. Υπήρχε στερεογράφος στο πλατό καθημερινά, οι συνθέσεις των πλάνων και η κίνηση της κάμερας εξετάζονταν με βάση το πώς θα λειτουργούσαν μετά τη μετατροπή και ο σχεδιασμός των σκηνών δράσης λάμβανε υπόψη την αίσθηση του βάθους.

Η διαδικασία της μετατροπής ξεκίνησε επίσης πολύ νωρίτερα. Ο Liebesman είχε αναφέρει ότι η ομάδα άρχισε να εργάζεται πάνω στο 3D περίπου έναν χρόνο πριν από την ολοκλήρωση, σε αντίθεση με το ασφυκτικό πρόγραμμα των λίγων εβδομάδων που είχε αντιμετωπίσει η πρώτη ταινία.

Η φιλοσοφία επηρέασε και τη δράση. Η παραγωγή προσπάθησε να δημιουργήσει πλάνα στα οποία διαφορετικά επίπεδα του χώρου ήταν περισσότερο διακριτά, ώστε πλάσματα, συντρίμμια και χαρακτήρες να έχουν σαφέστερη θέση μέσα στο κάδρο. Μεγάλο μέρος των οπτικών εφέ, όπως ο Κρόνος και η καταστροφή του Ταρτάρου, σχεδιάστηκε επίσης από νωρίς σε συνεργασία με τις ομάδες ψηφιακών εφέ.

Ο Liebesman και οι ηθοποιοί είχαν αναγνωρίσει ότι η πρώτη ταινία αντιμετώπιζε προβλήματα και στην ανάπτυξη των χαρακτήρων. Στη συνέχεια επιχείρησαν να συνδέσουν περισσότερο τις σκηνές δράσης με την ιστορία του Περσέα και τη σχέση του με τον γιο του, αντί οι μάχες να λειτουργούν αποκλειστικά ως αυτόνομα θεάματα.

Η Οργή των Τιτάνων κυκλοφόρησε το 2012 με τον Sam Worthington να επιστρέφει ως Περσέας, μαζί με τους Liam Neeson και Ralph Fiennes στους ρόλους του Δία και του Άδη. Η Rosamund Pike ανέλαβε τον ρόλο της Ανδρομέδας, ενώ τη σκηνοθεσία υπέγραψε ο Jonathan Liebesman.

Η περίπτωση των δύο ταινιών αποτυπώνει μια χαρακτηριστική στιγμή του Hollywood στις αρχές της δεκαετίας του 2010. Μετά την τεράστια επιτυχία του Avatar, πολλά στούντιο επιχείρησαν να προσθέσουν 3D ακόμη και σε παραγωγές που δεν είχαν σχεδιαστεί γι’ αυτό.

Η Τιτανομαχία έγινε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα των κινδύνων αυτής της πρακτικής, ενώ το η Οργή των Τιτάνων αποτέλεσε μια συνειδητή προσπάθεια να αποδειχθεί ότι η μετατροπή μπορούσε να λειτουργήσει καλύτερα όταν σχεδιαζόταν από την αρχή.