Στο Styx: Blades of Greed αναλαμβάνεις ξανά τον ρόλο του Styx, ενός πανούργου goblin με καυστικό χιούμορ και αδυναμία στο πολύτιμο Quartz.
Σε έναν κόσμο στα πρόθυρα πολέμου ανάμεσα σε ξωτικά, ανθρώπους και ορκ, ο στόχος είναι ξεκάθαρος και το stealth ο μόνος τρόπος επιτυχίας.
Η νέα αυτή περιπέτεια εξελίσσει τη συνταγή των προηγούμενων τίτλων, δίνοντας έμφαση στην ελευθερία και τη δημιουργικότητα. Τα επίπεδα είναι πιο κάθετα, πιο ανοιχτά και γεμάτα εναλλακτικές διαδρομές.
Το Styx: Blades of Greed δεν σε περιορίζει, αντίθετα σε προκαλεί να σκεφτείς σαν κλέφτης.
Stealth με ουσία
Το stealth σύστημα είναι το μεγάλο ατού του παιχνιδιού. Κρυψώνες, σημεία απόκρυψης πτωμάτων, διαδραστικά αντικείμενα και πολλαπλοί τρόποι προσέγγισης και δολοφονίας των εχθρών δημιουργούν ένα sandbox που επιβραβεύει την υπομονή και τον σχεδιασμό, λες και πρόκειται για μια διαφορετική έκδοση ενός Hitman. Δεν καλείστε απλώς να αποφύγετε την οπτική επαφή με τους εχθρούς – καλείστε να ελέγξετε τον χώρο, τους εχθρούς και να είστε έτοιμοι την κατάλληλη στιγμή να χτυπήσετε.
Όταν όλα λειτουργούν σωστά, νιώθετε πραγματικά ιδιοφυΐα. Η κάθε επιτυχής διείσδυση είναι αποτέλεσμα παρατήρησης και σωστής αξιοποίησης των εργαλείων σας. Το απλό και ξεκάθαρο σύστημα abilities, με μεγάλη ελευθερία στα upgrades, ενισχύει αυτή την αίσθηση. Επιλέγετε, επενδύετε και βλέπετε άμεσα τη διαφορά στο gameplay.
Όταν χαθεί όμως η σκιά έρχεται η τιμωρία
Το παιχνίδι δεν συγχωρεί εύκολα λάθη. Αν χαθεί το στοιχείο του stealth, το battle system αποκαλύπτει τις αδυναμίες του. Οι μάχες είναι λειτουργικές αλλά φτωχές, χωρίς το βάθος ή την ευελιξία που θα υποδείκνυαν ότι έχουμε την ελευθερία για μια πιο επιθετική προσέγγιση.
Αυτό σημαίνει ότι το Styx: Blades of Greed δεν είναι ακριβώς φιλικό για όσους δοκιμάζουν για πρώτη φορά stealth τίτλο ή για άτομα που θέλουν να δοκιμάσουν έναν διαφορετικό τρόπο παιχνιδιού.
Η δυσκολία ανεβαίνει απότομα όταν εντοπιστείς, και το παιχνίδι ουσιαστικά σε τιμωρεί επειδή δεν έπαιξες «σωστά». Από σχεδιαστικής άποψης, αυτό είναι συνεπές με το όραμά του. Από πλευράς προσβασιμότητας, όμως, περιορίζει το κοινό του.
Από την άλλη πλευρά, ένα από τα πιο ενοχλητικά ζητήματα είναι η διαχείριση των side quests. Η ροή τους συχνά μπλέκεται με τα main quests, με αποτέλεσμα να βρίσκεσαι σε δευτερεύουσα αποστολή χωρίς να το επιδιώκεις. Αυτό διαταράσσει τον ρυθμό και μειώνει την αίσθηση ελέγχου που κατά τα άλλα το παιχνίδι προσφέρει στο gameplay του.
Ένας κόσμος μουντός και ζωντανός
Ο εικαστικός τομέας είναι εντυπωσιακός. Παρότι ο κόσμος είναι σκοτεινός, η ποικιλία στα χρώματα αποτυπώνει άψογα τη μελαγχολική ατμόσφαιρα χωρίς να γίνεται μονότονη. Τα περιβάλλοντα έχουν βάθος και κάθετη σχεδίαση, ενώ τα αντικείμενα στους χώρους είναι τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο που δεν εξυπηρετεί μόνο το stealth στοιχείο, αλλά και την αισθητική του παιχνιδιού.
Τα μοντέλα, τόσο των τεράτων όσο και των ανθρώπινων χαρακτήρων, είναι εξαιρετικά καλοσχεδιασμένα. Υπάρχει προσοχή στη λεπτομέρεια και σαφής ταυτότητα σε κάθε φυλή. Ο Styx παραμένει οπτικά και εκφραστικά απολαυστικός, με διαλόγους γεμάτους χιούμορ που κρατούν ελαφρύ τον τόνο χωρίς να κουράζουν με ατελείωτες συζητήσεις.
