Το The Rightside Up έρχεται με το βάρος ενός τηλεοπτικού φαινομένου που οφείλει να κλείσει λογαριασμούς.
Η 5η σεζόν υπήρξε ήδη διχαστική, με μια παραγωγή που τεντώθηκε χρονικά και ένα fandom έτοιμο να διαβάσει σημάδια και θεωρίες παντού.
Το αποτέλεσμα είναι ένα επεισόδιο-μαμούθ που επιχειρεί να ικανοποιήσει τους πάντες, εκθέτοντας ταυτόχρονα τόσο τις αρετές όσο και τις αδυναμίες του Stranger Things.
Το πρώτο μισό παραδίδει μια ασταθή, υπερφιλόδοξη εκδοχή της σειράς, ενώ το δεύτερο μισό θυμίζει γιατί την αγαπήσαμε τόσο.
Όταν το Hawkins χάνεται μέσα στην φιλοδοξία
Η πρώτη ώρα του φινάλε μοιάζει με μια αποτυχημένη απόπειρα τεράστιας sci-fi περιπέτειας, γυρισμένη με τρόπο αμήχανο και επιτηδευμένα σοβαρό.
Οι χαρακτήρες μεταμορφώνονται σε action heroes που ελάχιστη σχέση έχουν με τα παιδιά του Hawkins που γνωρίσαμε, ενώ η απότομη μετάβαση σε έναν πλανήτη μέσα από το Upside Down καταλήγει σε εικόνες που θυμίζουν περισσότερο παρωχημένο pulp παρά σύγχρονη τηλεόραση υψηλών προδιαγραφών.
Παρά τις αδυναμίες, η αντιπαράθεση με τον Vecna / Henry Creel έχει στιγμές ενδιαφέροντος, κυρίως όταν το επεισόδιο αφήνει ήπιες αναλαμπές του κλασικού «παιδιά εναντίον του σκοτεινού άγνωστου». Η αποκάλυψη του παρελθόντος του Henry, με έναν σχεδόν «λυπημένο» κακό που θυμίζει Return of the Jedi, φέρνει για λίγο συναίσθημα εκεί όπου κυριαρχεί η υπερβολή.
Ωστόσο, το οπτικό σύμπαν στο οποίο ξεδιπλώνεται η μάχη μοιάζει ξένο, επίπεδο και τελικά ανέμπνευστο.
Οι σκηνές δράσης αγγίζουν συχνά τα όρια του γελοίου χάνοντας κάθε αίσθηση απειλής, ενώ η «αναβάθμιση» χαρακτήρων όπως η Nancy σε υπερπολεμιστές αποδυναμώνει την εσωτερική λογική της σειράς. Η μονομαχία Eleven–Vecna, παρότι κεντρική, εκτυλίσσεται σε ένα άχρωμο σκηνικό χωρίς το συναισθηματικό υπόβαθρο που είχε η αντίστοιχη σύγκρουση της 4ης σεζόν.
Η τύχη της Eleven στη μάχη λειτουργεί ως δραματικό αποκορύφωμα μόνο θεωρητικά, αφού γρήγορα υπονοείται πως ίσως δεν είναι οριστική. Αντί να προσθέτει βάρος, δημιουργεί περισσότερο εκνευρισμό, ιδίως όταν η σειρά έχει χρησιμοποιήσει ξανά αυτό το χαρτί.
Όταν η σειρά θυμάται τις ρίζες της
Κι όμως, το τελευταίο 40λεπτο ανατρέπει το κλίμα. Μόλις σταματά ο υπερφίαλος θόρυβος, η σειρά επιστρέφει στο πραγματικό της πλεονέκτημα: τους χαρακτήρες.
Η κάμερα επιτέλους ηρεμεί, οι σκηνές αποκτούν χώρο να αναπνεύσουν, και το Hawkins ξαναβρίσκει την ταυτότητά του.
Ο Hopper επανέρχεται από το επίπεδο μονοδιάστατου action hero σε μια πιο οικεία, ανθρώπινη μορφή, χαρίζοντας χιούμορ, τρυφερότητα και μια φορτισμένη στιγμή με την Joyce που επιτέλους νιώθει κερδισμένη, όχι επιβεβλημένη. Ο Dustin προσφέρει μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές της σειράς με την αποφοίτησή του, γεφυρώνοντας το παρελθόν του Eddie με την εξέλιξή του ως χαρακτήρας, σε μια σκηνή που λειτουργεί πολύ πιο γήινα από την υπερβολή της μάχης που προηγήθηκε.
Οι στιγμές παρέας –σε στέγες, σε σπίτια, γύρω από επιτραπέζια– υπενθυμίζουν γιατί το Stranger Things αγαπήθηκε από εκατομμύρια ανθρώπους.
Είναι η χημεία της ομάδας, η αίσθηση ότι αυτοί οι χαρακτήρες μεγάλωσαν μαζί μας και τώρα προσπαθούν να χαράξουν μια ζωή πέρα από τα τέρατα. Το τελευταίο παιχνίδι D&D λειτουργεί ως κύκλος που κλείνει σωστά, συγκινητικά και χωρίς άσκοπη επίδειξη.
Το φινάλε της 5ης σεζόν είναι μια αντιφατική εμπειρία που ενσαρκώνει την ίδια τη διαδρομή του Stranger Things. Όταν προσπαθεί να γίνει blockbuster, χάνει τη γοητεία του και παρασύρεται σε αδέξιο υπερθέαμα. Όταν όμως επιστρέφει στον πυρήνα του –τους χαρακτήρες, την παρέα, τη νοσταλγία– τότε ξαναβρίσκει μια αλήθεια που δεν μπορούν να προσφέρουν ούτε οι μεγαλύτερες μάχες, ούτε τα πιο φιλόδοξα CGI.
Δεν είναι ένα άψογο φινάλε, είναι όμως ένα φινάλε που κρατά ζωντανή την ουσία της σειράς. Και παρότι η πορεία προς τα εκεί ήταν χαοτική, η κατάληξη αφήνει μια γεύση ικανοποίησης που δύσκολα θα ξεθωριάσει.
