Ύστερα από δέκα χρόνια σιωπής, το Splinter Cell επιχειρεί την επιστροφή του μέσα από το Netflix και τη δημιουργία του Derek Kolstad (John Wick). Ο Sam Fisher, αυτή τη φορά με τη φωνή του Liev Schreiber, καλείται να ξαναφορέσει τα νυχτερινά του γυαλιά ύστερα από μια αποστολή της Fourth Echelon που ξεφεύγει από τον έλεγχο.
Η υπόσχεση μιας ώριμης, σκοτεινής ιστορίας κατασκοπίας υπάρχει, όμως η εκτέλεση βυθίζεται σε μια αναιμική, σχεδόν μηχανική τηλεοπτική απόδοση.
Σενάριο χωρίς σασπένς & χαρακτήρες χωρίς βάθος
Η πλοκή, που πατά πάνω στα γεγονότα του Chaos Theory, χάνει τον προσανατολισμό της ανάμεσα σε οικογενειακές βεντέτες και πολιτικά παιχνίδια. Οι απόγονοι του Douglas Shetland δεν πείθουν ούτε ως απειλή ούτε ως συναισθηματικό βάρος για τον Fisher. Παρά τις λίγες τολμηρές αφηγηματικές στιγμές προς το τέλος, το σενάριο δεν καταφέρνει να προκαλέσει τίποτα πέρα από μια διαδικαστική ρουτίνα.
Ο Schreiber δίνει αξιοπρεπή βαρύτητα στον ρόλο, αλλά το υλικό γύρω του παραμένει κενό. Η Agent McKenna προσφέρει μια δυναμική αντίθεση στο στιλ του Fisher, χωρίς όμως η σειρά να αξιοποιεί ουσιαστικά τη μεταξύ τους ένταση. Όλα δείχνουν να υπάρχουν απλώς για να εξυπηρετήσουν μια “safe” αναβίωση, όχι μια νέα αρχή.
Το animation είναι η πιο μεγάλη χαμένη ευκαιρία. Το Splinter Cell χτίστηκε πάνω στο παιχνίδι φωτός και σκιάς, όμως εδώ επικρατεί μια επίπεδη, σχεδόν άχαρη αισθητική. Καμία σκηνή δεν εκμεταλλεύεται το οπτικό DNA της σειράς, ενώ οι κινήσεις είναι άκαμπτες και το art direction θυμίζει περισσότερο χαμηλού κόστους παραγωγή παρά premium animation όπως του Arcane.
Ακόμη και οι σκηνές δράσης, που θα μπορούσαν να αναπληρώσουν την ατμόσφαιρα με ενέργεια, χάνουν την έντασή τους μέσα σε φλύαρους μονολόγους και παράπλευρες ιστορίες. Το Deathwatch δεν σε κρατά ποτέ σε αγωνία, σε φόβο, ή σου φέρνει λύτρωση. Περιμένει απλά να το δεις.
Για μια σειρά που βασίζεται στο φως και το σκοτάδι, το Deathwatch επιλέγει τη γκρίζα ζώνη της μετριότητας. Ο Sam Fisher αξίζε καλύτερο comeback.
