Spider-Man: Brand New Day Review – Ο Spider-Man επιστρέφει στις ρίζες του

Το Spider-Man: Brand New Day φέρνει τον Spider-Man του Tom Holland πιο κοντά από ποτέ στην καθημερινή, αστική ταυτότητα των κόμικς.

Ο σκηνοθέτης Destin Daniel Cretton, γνωστός από το Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings, αφήνει πίσω του τα εντυπωσιακά τοπία της προηγούμενης δουλειάς του και στρέφεται στους σκληρούς δρόμους της Νέας Υόρκης, παραδίδοντας μια περιπέτεια με θεαματική κίνηση, προσωπικές συγκρούσεις και έναν ήρωα που προσπαθεί να ξαναβρεί τον εαυτό του.

Η ιστορία εκτυλίσσεται πέντε χρόνια μετά το τέλος του Spider-Man: No Way Home. Ο Peter Parker δρα πλέον μόνος ως ο φιλικός ήρωας της γειτονιάς, αφού αναγκάστηκε να διαγράψει την ύπαρξή του από τη μνήμη όλων. Ένα αποτελεσματικό εναρκτήριο μοντάζ παρουσιάζει τη δράση του στους δρόμους της πόλης και την αναμέτρησή του με έναν λιγότερο γνωστό αντίπαλο από τη συλλογή εχθρών του.

Παράλληλα, ο Peter περνά τα βράδια του παρακολουθώντας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης βίντεο της MJ και του Ned, οι οποίοι επιστρέφουν στη Νέα Υόρκη. Οι ήσυχες αυτές στιγμές προσφέρουν μια γειωμένη αντίθεση απέναντι στις ολοένα μεγαλύτερες απειλές που εμφανίζονται γύρω του και υπενθυμίζουν το προσωπικό κόστος των αποφάσεών του.

Όταν μια νέα μεταβολή στις δυνάμεις του τον οδηγεί στον Dr. Bruce Banner, τον οποίο υποδύεται ο Mark Ruffalo, εμφανίζεται ένας απρόσωπος εχθρός με την ικανότητα να καταλαμβάνει τη συνείδηση οποιουδήποτε βρίσκεται κοντά του.

Για να σταματήσει την απειλή, ο Spider-Man αναγκάζεται να συνεργαστεί με τον καταζητούμενο Punisher του Jon Bernthal, πριν χαθεί και η τελευταία του ευκαιρία να επανασυνδεθεί με τη ζωή που είχε κάποτε.

Μια σκοτεινότερη ιστορία

Η τέταρτη ταινία του Spider-Man στο MCU καλείται να ακολουθήσει τρεις ιδιαίτερα επιτυχημένες εμφανίσεις του Holland, αλλά και να προσφέρει κάτι διαφορετικό μετά τις ανεπιτυχείς προσπάθειες της Sony να δημιουργήσει ένα ξεχωριστό, διευρυμένο Spider-Verse. Το Spider-Man: Brand New Day βρίσκει αυτή τη διαφορετική κατεύθυνση μέσα από μια πιο σκοτεινή και προσωπική ιστορία, χωρίς όμως να αξιοποιεί πλήρως τις πιο σκοτεινές ιδέες της.

Η πλοκή αντλεί στοιχεία από την ιστορία του Man-Spider, στην οποία ο Peter μεταμορφώνεται σε μια γιγαντιαία αράχνη. Η Marvel αποφεύγει εδώ μια τόσο ακραία εξέλιξη, διατηρώντας την ταινία κατάλληλη για ευρύτερο κοινό. Παρότι ο Punisher χρησιμοποιεί αρκετά πιο σκληρή γλώσσα, η παραγωγή αποφεύγει την αυστηρότερη ηλικιακή κατάταξη. Έτσι, χάνεται η ευκαιρία να εξερευνηθούν βαθύτερα τόσο το τραύμα του Frank Castle όσο και η βίαιη φύση της επανεμφανιζόμενης προσωπικότητας του Hulk.

Το κενό αυτό καλύπτει σε μεγάλο βαθμό ο μυστηριώδης χαρακτήρας της Sadie Sink. Η ηθοποιός απομακρύνεται αισθητά από τη Max του Stranger Things και αξιοποιεί έναν ρόλο που της επιτρέπει να δείξει διαφορετικές πλευρές της. Η αποκάλυψη της ταυτότητάς της δεν προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη, παρά τη μυστικότητα της Marvel, λειτουργεί όμως ως ουσιαστικός τρόπος για να εξεταστούν οι τραυματικές εμπειρίες του Peter.

Ο συγκεκριμένος χαρακτήρας αποτελεί επίσης έναν διαφορετικό αντίπαλο για τον Spider-Man, καθώς δεν είναι ένα ακόμη πρόβλημα που μπορεί να λυθεί με μια μάχη. Η μεταξύ τους σύγκρουση αποκτά μεγαλύτερο συναισθηματικό βάρος και συνδέεται άμεσα με όσα έχει χάσει ο Peter.

Ανάμεσα στις μικρότερες αλλά ευχάριστες προσθήκες ξεχωρίζει η Liza Colón-Zayas του The Bear ως η ντετέκτιβ του NYPD Jean DeWolff. Η σχέση της με τον Spider-Man λειτουργεί ως ένα ασφαλές σημείο για τον ήρωα, δίνοντάς του χώρο να εκφράσει τις σκέψεις του και να δεχτεί μια σχεδόν μητρική μορφή ενθάρρυνσης.

Δράση με ρυθμό και αισθητική κόμικς

Η σκηνοθεσία του Cretton δίνει ιδιαίτερη προσοχή στον τρόπο με τον οποίο κινείται και μάχεται ο Spider-Man. Όπως το Captain America: The Winter Soldier ανέδειξε τη σωματική δύναμη και την αντοχή του Captain America, έτσι και το Spider-Man: Brand New Day εστιάζει στις ιδιαίτερες δυνατότητες του Peter.

Στις σκηνές μάχης, ο Spider-Man χρησιμοποιεί τους ιστούς του για να εκτοξεύεται μέσα στους χώρους, να αλλάζει κατεύθυνση και να συνδέει τις επιθέσεις του με κινήσεις που θυμίζουν χορογραφία μπαλέτου. Η δράση δεν περιορίζεται σε ψηφιακό θέαμα, αλλά αποκτά ρυθμό και προσωπικότητα.

Αντίστοιχη φροντίδα υπάρχει και στην εικόνα. Η χρωματική επεξεργασία πλησιάζει περισσότερο την αισθητική των κόμικς και απομακρύνεται από τον αυστηρό ρεαλισμό, υπηρετώντας τη νέα περίοδο της ζωής του Peter. Ο Cretton προσθέτει τη δική του οπτική ταυτότητα σε ένα ήδη καθιερωμένο υλικό, όπως ακριβώς διαφορετικοί σχεδιαστές έδιναν τη δική τους μορφή στον ήρωα μέσα στις σελίδες των κόμικς.

Με διάρκεια περίπου δύο ωρών, η ταινία διατηρεί σταθερό ρυθμό και συνδυάζει τη δράση με μια ιστορία για την αγάπη, την απώλεια και την αποδοχή. Παρά το δύσκολο έργο να ακολουθήσει μια περιπέτεια που ένωσε τρεις διαφορετικούς Spider-Man, καταφέρνει να στηριχθεί στον δικό της χαρακτήρα και να παρουσιάσει μια δυνατή επιστροφή για τον Holland και τους υπόλοιπους ήρωες.

Οι νέες και παλιές απειλές, μαζί με ορισμένες απρόσμενες εμφανίσεις, διατηρούν την ιστορία φρέσκια και προετοιμάζουν τόσο την επόμενη περιπέτεια του Spider-Man όσο και την πορεία νεότερων χαρακτήρων του MCU προς το Avengers: Doomsday.