Resident Evil Review – Μια εξαιρετική ταινία τρόμου που καταλαβαίνει τα videogames

Οι κινηματογραφικές μεταφορές των video games έχουν βελτιωθεί αισθητά τα τελευταία χρόνια, όμως εξακολουθεί να υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε μια παραγωγή που χρησιμοποιεί απλώς γνωστά ονόματα, χαρακτήρες και τοποθεσίες και σε μία που καταλαβαίνει τι έκανε πραγματικά ξεχωριστό το αρχικό παιχνίδι.

Το νέο Resident Evil του Zach Cregger δείχνει να ανήκει στη δεύτερη περίπτωση, καθώς δεν προσπαθεί μόνο να αναπαράγει τον κόσμο της Capcom, αλλά να μεταφέρει στον κινηματογράφο μέρος της αίσθησης που δημιουργεί το ίδιο το gameplay.

Αυτό φαίνεται ήδη από τον τρόπο με τον οποίο έχει στηθεί ο πρωταγωνιστής. Ο Bryan, τον οποίο υποδύεται ο Austin Abrams, δεν είναι ένας έμπειρος στρατιώτης ή κάποιος υπερβολικά ικανός action hero, αλλά ένας medical courier που πηγαίνει στη Raccoon City για μια συνηθισμένη παράδοση και βρίσκεται μπλεγμένος σε μια κατάσταση που γρήγορα ξεφεύγει από κάθε έλεγχο.

ΔιαφήμισηGaming, ταινιες,
σειρες & τεχνολογιαΑκολούθησέ μας στο Instagram

Η αμηχανία, ο φόβος και το νευρικό χιούμορ με το οποίο αντιμετωπίζει όσα συμβαίνουν γύρω του κάνουν την αντίδρασή του να μοιάζει περισσότερο με αυτή ενός ανθρώπου που προσπαθεί απλώς να επιβιώσει παρά με ενός χαρακτήρα που γνωρίζει πώς λειτουργεί αυτός ο κόσμος.

Η σκηνοθεσία χρησιμοποιεί τη γλώσσα του survival horror

Ο Cregger δανείζεται αρκετά στοιχεία από τα παιχνίδια, χωρίς όμως να περιορίζεται σε εύκολες οπτικές αναφορές. Σε μία από τις πρώτες σημαντικές σκηνές, ο Bryan μπαίνει σε ένα παλιό και κλειστοφοβικό σπίτι που θυμίζει έντονα την ατμόσφαιρα του Resident Evil 7, με τη σκηνοθεσία να χρησιμοποιεί στενούς διαδρόμους, σκοτεινά δωμάτια και αργές κινήσεις της κάμερας για να δημιουργήσει την ίδια ανασφάλεια που αισθάνεται ο παίκτης όταν εξερευνά έναν άγνωστο χώρο.

Υπάρχουν στιγμές στις οποίες η κάμερα παραπέμπει στις στατικές γωνίες των παλαιότερων παιχνιδιών, άλλες όπου περνά πίσω από τον ώμο του Bryan και κάποιες που πλησιάζουν ακόμη και first-person αισθητική. Αυτές οι επιλογές λειτουργούν ως αναφορές για όσους γνωρίζουν τη σειρά, αλλά χρησιμοποιούνται και για να χτίσουν την ένταση πριν ακόμη εμφανιστεί κάποια πραγματική απειλή. Η διαδικασία του να πλησιάζει ο Bryan μια πόρτα ή να περπατά σε έναν σκοτεινό διάδρομο αποκτά έτσι σχεδόν την ίδια σημασία με ό,τι βρίσκεται τελικά στην άλλη πλευρά.

Η εξέλιξη θυμίζει κανονικό Resident Evil παιχνίδι

Η λογική των παιχνιδιών περνά και στη δομή της ιστορίας. Ο Bryan ξεκινά με περιορισμένο εξοπλισμό και ένα σχετικά αδύναμο όπλο, όμως σταδιακά αποκτά περισσότερα μέσα άμυνας καθώς οι εχθροί γίνονται πιο επικίνδυνοι. Τα πυρομαχικά εμφανίζονται μέσα σε συρτάρια και μικρούς χώρους που κάθε παίκτης του Resident Evil θα έψαχνε σχεδόν από συνήθεια, ενώ η απόκτηση ενός ισχυρότερου όπλου συνοδεύεται συνήθως από την υποψία ότι η ταινία ετοιμάζεται να ανεβάσει αντίστοιχα και τον βαθμό δυσκολίας.

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές μικρές αναφορές είναι η εμφάνιση μιας παλιάς γραφομηχανής κάτω από ένα φωτιστικό. Για τον Bryan είναι απλώς ένα αντικείμενο που δεν του χρησιμεύει εκείνη τη στιγμή, όμως για όσους έχουν παίξει τα παλαιότερα παιχνίδια της σειράς είναι αμέσως αναγνωρίσιμη ως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία τους.

Παρόμοια είναι και η εξέλιξη των τοποθεσιών, καθώς η ιστορία περνά από το σκοτεινό σπίτι σε υπόγεια και αποχετεύσεις, πριν καταλήξει σε εγκαταστάσεις της Umbrella που μοιάζουν σχεδόν αναπόφευκτες για μια ιστορία Resident Evil. Η διαδρομή αυτή θυμίζει τη συνηθισμένη κλιμάκωση των παιχνιδιών, όπου μικροί και σχετικά καθημερινοί χώροι δίνουν σταδιακά τη θέση τους σε μεγαλύτερες εγκαταστάσεις και πιο ακραίες απειλές.

ΔιαφήμισηGaming, ταινιες,
σειρες & τεχνολογιαΑκολούθησέ μας στο TikTok

Η ίδια λογική ακολουθείται και στον σχεδιασμό των τεράτων. Για μεγάλο μέρος της ταινίας, ο Bryan καταδιώκεται από μια ολοένα πιο παραμορφωμένη δημιουργία, η οποία λειτουργεί ως σταθερή απειλή και θυμίζει τη φιλοσοφία χαρακτήρων όπως ο Mr. X και ο Nemesis. Η παρουσία της διατηρεί την πίεση ακόμη και σε στιγμές που ο πρωταγωνιστής φαίνεται να έχει προσωρινά ξεφύγει.

Αυτή η αίσθηση ότι κάτι μπορεί ανά πάσα στιγμή να εμφανιστεί ξανά βοηθά ιδιαίτερα τον ρυθμό της ταινίας, καθώς ο τρόμος δεν βασίζεται αποκλειστικά στα jump scares ή στη βία, αλλά και στην προσμονή της επόμενης συνάντησης. Πρόκειται για ένα από τα στοιχεία που συνδέουν περισσότερο την ταινία με την εμπειρία των παιχνιδιών, όπου ο παίκτης συχνά γνωρίζει ότι μια απειλή υπάρχει κάπου στον χώρο χωρίς να ξέρει ακριβώς πότε θα εμφανιστεί.

Οι αναφορές στα παιχνίδια δεν υποκαθιστούν την ίδια την ταινία

Το σημαντικότερο είναι ότι το Resident Evil δεν στηρίζεται αποκλειστικά στην αναγνώριση των στοιχείων που προέρχονται από τα παιχνίδια. Οι αναφορές υπάρχουν σε όλη τη διάρκεια, αλλά εντάσσονται φυσικά στην ιστορία και τη σκηνοθεσία, χωρίς να απαιτούν από τον θεατή να γνωρίζει κάθε λεπτομέρεια της σειράς.

Ο Cregger διατηρεί επίσης το μαύρο χιούμορ που χαρακτηρίζει αρκετές στιγμές της ταινίας, χωρίς αυτό να αποδυναμώνει τον τρόμο ή την ένταση. Η ισορροπία ανάμεσα στα δύο είναι από τα σημεία που ξεχωρίζουν, καθώς το Resident Evil αποφεύγει τόσο την υπερβολικά σοβαρή προσέγγιση όσο και την εύκολη λύση μιας παραγωγής που υπάρχει μόνο για να εξυπηρετήσει τους fans.

Τελικά, η νέα ταινία καταφέρνει να μεταφέρει στον κινηματογράφο κάτι που οι περισσότερες προηγούμενες απόπειρες του franchise δεν είχαν πετύχει: την ίδια την αίσθηση του Resident Evil.

Η εξερεύνηση, η έλλειψη πόρων, η συνεχής απειλή και η αγωνία για το τι περιμένει στο επόμενο δωμάτιο αποτελούν μέρος της αφήγησης και όχι απλώς αναφορές στο αρχικό υλικό. Το αποτέλεσμα είναι μια από τις πιο πιστές μεταφορές της σειράς μέχρι σήμερα, χωρίς να χρειάζεται να αντιγράψει τα παιχνίδια για να το πετύχει.