Το Reanimal είναι με διαφορά η πιο ώριμη και ολοκληρωμένη δουλειά της Tarsier Studios, ένα horror platformer που εξελίσσει ό,τι έχτισε το στούντιο με τα Little Nightmares και προσφέρει μια μοναδική σουρεαλιστική εμπειρία τρόμου και αγωνίας.
Από το πρώτο λεπτό γίνεται ξεκάθαρο πως εδώ έχουμε μια ομάδα που γνωρίζει πλέον ακριβώς πού να πατήσει: στην ατμόσφαιρα, στον ρυθμό, στην οπτική και ηχητική ένταση που μετατρέπει κάθε σκηνή σε μικρό εφιάλτη.
Η δομή του gameplay παραμένει οικεία: platforming, κρυφτό, καταδιώξεις και ελαφριά μάχη. Αυτό που αλλάζει δραματικά είναι η αυτοπεποίθηση με την οποία περνάς από το ένα στο άλλο.
Κάθε μετάβαση είναι προσεγμένη, κοφτερή, χωρίς περιττές παύσεις ή φλύαρες μηχανικές επαναλήψεις. Σε διάρκεια περίπου έξι ωρών, δεν υπάρχει σχεδόν ούτε ένα λεπτό που να νιώθει αχρείαστο. Το παιχνίδι έχει μοντάζ κινηματογραφικού επιπέδου, όπου ο ρυθμός συμβάλλει στο αίσθημα του τρόμου.
Σκοτεινή αφήγηση με άψογη ροή
Η ιστορία του Reanimal αφορά εκείνη ενός αδελφού και μιας αδελφής που προσπαθούν να ξεφύγουν από ένα νησί γεμάτο τερατώδη πλάσματα. Η αφήγηση είναι ερμητικά κλειστή, γεμάτη υπαινιγμούς και αποσπασματικές σκηνές, με ελάχιστους διαλόγους.
Αντί να δώσει απαντήσεις, επιλέγει να δημιουργήσει μια διαρκή αίσθηση απειλής και ανασφάλειας, επιτρέποντας στο περιβάλλον να μιλήσει για τους χαρακτήρες.
Οι μηχανισμοί εξελίσσονται παράλληλα με το ταξίδι των δύο παιδιών. Άλλοτε κινούνται με τη βάρκα τους ανάμεσα στις σκοτεινές ακτές του νησιού και άλλοτε βυθίζονται στα σπλάχνα του, αντιμετωπίζοντας παραμορφωμένα όντα που εμφανίζονται και χάνονται μέσα από πτώματα ή σκιές. Κάθε συνάντηση απαιτεί σκέψη, παρατήρηση και ψυχραιμία, είτε χρειάζεται να αποπροσανατολίσεις τον εχθρό είτε να τον εξουδετερώσεις.
Αυτό που ξεχωρίζει είναι η ποικιλία. Κανένα puzzle δεν επαναλαμβάνεται, καμία καταδίωξη δεν μοιάζει με την προηγούμενη.
Το παιχνίδι σέβεται τον χρόνο του παίκτη και δεν επαναπαύεται ούτε στιγμή. Κορυφώνεται με ένα εντυπωσιακό τελικό κεφάλαιο, όπου όλα όσα έχει χτίσει προηγουμένως συνδυάζονται με νέες απειλές και φρέσκες ιδέες, προσφέροντας ένα φινάλε που δικαιώνει ολόκληρη τη διαδρομή.
Όταν ο τρόμος συναντά την τεχνική αρτιότητα
Ίσως το μοναδικό ας πούμε…”αμφιλεγόμενο” κομμάτι του τίτλου προέρχεται από τη γνωστή εμμονή της Tarsier με τις trial-and-error σκηνές. Υπάρχουν στιγμές όπου ο θάνατος είναι σχεδόν αναπόφευκτος την πρώτη φορά, αφού η απαιτούμενη αντίδραση έρχεται χωρίς προειδοποίηση. Σε λίγες περιπτώσεις το παιχνίδι σε ωθεί να επαναλάβεις την ίδια σκηνή μέχρι να συνειδητοποιήσεις πώς πρέπει να χειριστείς την κατάσταση.
Σε αυτό προσθέστε και μικρά τεχνικά ζητήματα, όπως prompts που δεν εμφανίζονται πάντα σωστά – κυρίως όταν στοχεύεις κάποιον εχθρό. Αυτά τα προβλήματα δεν είναι συχνά ούτε χαλάνε ιδιαίτερα την εμπειρία, αλλά είναι αρκετά ώστε να τα παρατηρήσεις.
Κατά τα άλλα, η τεχνική παρουσίαση του Reanimal είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Ειδικά οι σποραδικές εκρήξεις χρώματος μέσα σε έναν κατά βάση σκοτεινό καμβά δημιουργούν εικόνες που μένουν στο μυαλό.
Κάθε κεφάλαιο μοιάζει να αλλάζει υφή, σχήμα και αισθητική, σαν να μεταμορφώνεται το ίδιο το παιχνίδι. Το soundtrack, γεμάτο ασυνήθιστους, ανησυχητικούς ήχους, ενισχύει τον τρόμο και κάνει ακόμα και τις «ήρεμες» στιγμές να μοιάζουν απειλητικές.
