Ragebait | Οι χάρτες των σύγχρονων games γέμισαν εικονίδια και άδειασαν από μυστήριο
Ο χάρτης σε πολλά σύγχρονα games δεν μοιάζει με πίνακα εργασιών. Ανοίγεις το map και πριν προλάβεις να αναρωτηθείς τι υπάρχει στον κόσμο, το παιχνίδι έχει ήδη απαντήσει: εδώ είναι το camp, εκεί είναι το collectible, πιο πέρα το side quest, δίπλα ο merchant, πάνω στο βουνό ο πύργος, κάτω από τη γέφυρα ένα activity.
Με μια ματιά
- Οι γεμάτοι icons χάρτες στα σύγχρονα games περιορίζουν την αίσθηση της εξερεύνησης, αποκαλύπτοντας εκ των προτέρων τι υπάρχει σε κάθε περιοχή.
- Το minimap και τα objective markers κάνουν την πλοήγηση ευκολότερη, αλλά συχνά αποσπούν την προσοχή από τον ίδιο τον κόσμο του παιχνιδιού.
- Τα collectibles, τα camps και τα ποσοστά ολοκλήρωσης μετατρέπουν την εξερεύνηση σε διαδικασία καθαρισμού του χάρτη.
- Ένα καλό σύστημα πλοήγησης πρέπει να βοηθά τον παίκτη χωρίς να του αποκαλύπτει τα πάντα, δίνοντάς του επιλογές για λιγότερη καθοδήγηση.
Η ευκολία είναι προφανής. Ο παίκτης δεν χάνεται, δεν μπερδεύεται, δεν μένει χωρίς κατεύθυνση. Όσο περισσότερο όμως ο χάρτης εξηγεί τον κόσμο, τόσο λιγότερο χώρο αφήνει στον παίκτη να τον ανακαλύψει.
Ένα καλό map χρειάζεται πληροφορία, ειδικά σε μεγάλα RPGs, open worlds και live-service games. Το θέμα αρχίζει όταν ο χάρτης σταματά να είναι εργαλείο προσανατολισμού και γίνεται το ίδιο το παιχνίδι. Όταν δεν εξερευνάς έναν κόσμο, αλλά ακολουθείς μια αλυσίδα από markers.
Η εξερεύνηση χάνει δύναμη όταν ξέρεις ήδη τι θα βρεις
Το μυστήριο σε ένα game δεν χρειάζεται πάντα μεγάλο σενάριο ή κρυφό lore. Μερικές φορές ξεκινά με κάτι απλό: μια σιλουέτα στον ορίζοντα, ένα μονοπάτι που δεν φαίνεται στο minimap, ένας ήχος από μια σπηλιά, ένα φως μέσα στο δάσος. Το σημαντικό είναι ότι ο παίκτης δεν ξέρει ακριβώς τι τον περιμένει.
Όταν όλα εμφανίζονται με icon, η απορία μειώνεται πριν γεννηθεί. Ένα ερείπιο δεν είναι πια ερείπιο. Είναι «treasure location». Ένα περίεργο κτίσμα δεν είναι αφορμή να πλησιάσεις από περιέργεια. Είναι «side activity». Ένα σημείο στο βουνό δεν είναι πιθανή ανακάλυψη. Είναι ακόμη ένα objective που περιμένει να διαγραφεί.
Η διαφορά στην αίσθηση είναι τεράστια. Στην πρώτη περίπτωση, ο κόσμος μοιάζει να υπάρχει ανεξάρτητα από τον παίκτη. Στη δεύτερη, μοιάζει να έχει στηθεί ως checklist. Το ένα δημιουργεί περιπέτεια. Το άλλο δημιουργεί διαχείριση χρόνου.
Τα icons δίνουν ασφάλεια, αλλά σκοτώνουν την περιέργεια
Οι developers δεν γεμίζουν τους χάρτες με markers χωρίς λόγο. Τα μεγάλα games έχουν τεράστιο κόστος παραγωγής και οι ομάδες θέλουν οι παίκτες να δουν το περιεχόμενο που φτιάχτηκε. Αν ένα side quest, ένα dungeon ή μια μάχη μείνει κρυφή για τους περισσότερους, μοιάζει με χαμένο asset.
Υπάρχει και η πλευρά του παίκτη. Πολλοί δεν έχουν απεριόριστο χρόνο. Θέλουν σαφή κατεύθυνση, γρήγορη πρόσβαση στο επόμενο objective και λιγότερη τριβή. Ένας γεμάτος χάρτης μπορεί να λειτουργεί σαν υπόσχεση αξίας: κοίτα πόσα πράγματα έχεις να κάνεις.
Το πρόβλημα είναι ότι η πληροφορία γίνεται εύκολα υπερπληροφόρηση. Όταν κάθε δραστηριότητα έχει το δικό της σύμβολο, χρώμα, κατηγορία και reward, ο χάρτης παύει να είναι γεωγραφία. Γίνεται interface παραγωγικότητας. Ο παίκτης δεν ρωτά «πού θέλω να πάω;». Ρωτά «τι μου λείπει από αυτή την περιοχή;».
Το minimap άλλαξε τον τρόπο που κοιτάμε τον κόσμο
Ένα από τα πιο περίεργα αποτελέσματα των σύγχρονων UI είναι ότι πολλοί παίκτες κοιτούν περισσότερο το minimap από το ίδιο το περιβάλλον. Αν ο δρόμος, ο εχθρός, το objective και το loot εμφανίζονται καθαρά σε μια μικρή γωνία της οθόνης, ο κόσμος γίνεται φόντο για το navigation system.
Αυτό αλλάζει τον ρυθμό της εξερεύνησης. Αντί να διαβάζεις το τοπίο, ακολουθείς γραμμές. Αντί να θυμάσαι περιοχές από σημάδια, θυμάσαι icons. Αντί να βρίσκεις τον δρόμο επειδή έμαθες τον χώρο, περιμένεις από το UI να σου πει πότε να στρίψεις.
Δεν είναι τυχαίο ότι ορισμένα games γίνονται αμέσως πιο ενδιαφέροντα όταν κλείσεις το minimap ή μειώσεις τα HUD elements. Ξαφνικά, πρέπει να προσέξεις το φως, τους δρόμους, τις πινακίδες, τα κτίρια, τη μορφολογία του εδάφους. Ο κόσμος αποκτά ξανά σημασία, επειδή σταματά να είναι απλώς υπόστρωμα κάτω από εικονίδια.
Οι χάρτες έγιναν λίστες ολοκλήρωσης
Το completion percentage είναι από τα πιο ισχυρά εργαλεία παγίδευσης προσοχής. Μια περιοχή στο 82% μοιάζει να ζητά τα υπόλοιπα. Ένα map γεμάτο γκρίζα icons μοιάζει με υπόσχεση ότι υπάρχει ακόμη αξία εκεί έξω. Κάθε καθαρισμένο σημείο δίνει μια μικρή αίσθηση προόδου.
Αυτή η αίσθηση μπορεί να είναι ευχάριστη, αλλά δεν είναι πάντα εξερεύνηση. Συχνά μοιάζει περισσότερο με τακτοποίηση. Καθαρίζεις camps, σβήνεις markers, μαζεύεις collectibles, κάνεις sweep μια περιοχή και μετά προχωράς στην επόμενη. Η γλώσσα που χρησιμοποιούμε το αποκαλύπτει: «καθάρισα τον χάρτη», «έβγαλα τα icons», «τελείωσα το region».
Όταν ο χάρτης γίνεται λίστα, ο παίκτης αρχίζει να σκέφτεται σαν διαχειριστής περιεχομένου. Δεν έχει σημασία αν η δραστηριότητα είναι πραγματικά ενδιαφέρουσα. Έχει σημασία ότι υπάρχει, μετράει και μπορεί να ολοκληρωθεί. Το παιχνίδι κερδίζει χρόνο συμμετοχής, αλλά χάνει μέρος της μαγείας του.
Το μυστήριο χρειάζεται κενό χώρο
Οι γεμάτοι χάρτες φοβούνται το κενό. Φοβούνται ότι αν ο παίκτης περπατήσει για λίγο χωρίς reward, θα βαρεθεί. Φοβούνται ότι αν μια περιοχή δεν έχει marker, θα θεωρηθεί άδεια. Φοβούνται ότι αν κάτι δεν είναι σημειωμένο, δεν θα το δει κανείς.
Όμως ο κενός χώρος είναι απαραίτητος για να λειτουργήσει η εξερεύνηση. Ένα δάσος χρειάζεται στιγμές ησυχίας για να έχει αξία η ανακάλυψη μιας καλύβας. Μια έρημος χρειάζεται απόσταση για να αποκτήσει νόημα μια όαση. Ένα βουνό χρειάζεται ανάβαση για να νιώσεις ότι έφτασες κάπου, όχι απλώς ότι ακολούθησες marker.
Το κενό δεν είναι απουσία περιεχομένου όταν χρησιμοποιείται σωστά. Είναι ρυθμός. Είναι αναμονή. Είναι ο χώρος που επιτρέπει στο επόμενο εύρημα να φανεί σημαντικό. Αν κάθε δέκα μέτρα υπάρχει κάτι να μαζέψεις, τίποτα δεν προλαβαίνει να αποκτήσει βάρος.
Τα καλύτερα games εμπιστεύονται τον παίκτη
Ένα παιχνίδι που εμπιστεύεται τον παίκτη δεν χρειάζεται να εξηγεί τα πάντα εκ των προτέρων. Μπορεί να χρησιμοποιήσει περιβαλλοντικά σημάδια, ήχους, φως, οπτική σύνθεση, NPC φήμες, χάρτες μέσα στον κόσμο ή ασαφείς οδηγίες. Μπορεί να δώσει αρκετή πληροφορία ώστε ο παίκτης να κινηθεί, αλλά όχι τόση ώστε να αφαιρέσει την ανακάλυψη.
Η εμπιστοσύνη αυτή αλλάζει και την ψυχολογία της ανταμοιβής. Όταν βρίσκεις κάτι επειδή το παιχνίδι το είχε σημειώσει, παίρνεις reward. Όταν βρίσκεις κάτι επειδή το παρατήρησες, παίρνεις ιδιοκτησία της στιγμής. Νιώθεις ότι η ανακάλυψη ήταν δική σου, όχι απλώς η επόμενη στάση στο GPS.
Αυτός είναι ο λόγος που πολλά μικρότερα ή πιο συγκρατημένα games αφήνουν πιο δυνατή αίσθηση εξερεύνησης από τεράστιους χάρτες, ακριβώς επειδή έχουν καλύτερη σχέση ανάμεσα στην πληροφορία, την απόκρυψη και την περιέργεια.
Το καλό UI βοηθά χωρίς να παίζει αντί για σένα
Η λύση δεν είναι να εξαφανιστούν όλα τα icons. Αυτό θα έκανε πολλά games πιο κουραστικά χωρίς απαραίτητα να τα κάνει καλύτερα. Το θέμα είναι τι πληροφορία δίνεται, πότε δίνεται και πόσο χώρο αφήνει στον παίκτη να αποφασίσει.
Ένα πιο έξυπνο σύστημα μπορεί να αποκαλύπτει σημεία ενδιαφέροντος σταδιακά. Μπορεί να χρησιμοποιεί φήμες αντί για ακριβή markers. Μπορεί να δείχνει περιοχές πιθανής αναζήτησης αντί για απόλυτες συντεταγμένες. Μπορεί να αφήνει τον παίκτη να σημειώνει δικά του σημεία στον χάρτη. Μπορεί να έχει exploration mode με λιγότερη καθοδήγηση για όσους το θέλουν.
Το σημαντικό είναι το UI να υποστηρίζει την προσοχή, όχι να την αντικαθιστά. Όταν ο παίκτης κοιτάζει περισσότερο τον κόσμο και λιγότερο τον χάρτη, το παιχνίδι έχει κερδίσει κάτι που δεν μετριέται εύκολα σε ώρες περιεχομένου.
Η ανακάλυψη αξίζει περισσότερο όταν δεν είναι προγραμματισμένη
Οι πιο αξέχαστες στιγμές εξερεύνησης σπάνια μοιάζουν με προγραμματισμένη διαδρομή. Συμβαίνουν επειδή πήρες λάθος δρόμο, επειδή είδες κάτι περίεργο, επειδή άκουσες έναν ήχο, επειδή αποφάσισες να ανέβεις σε ένα σημείο που δεν φαινόταν απαραίτητο. Αυτές οι στιγμές χρειάζονται χώρο για να υπάρξουν.
Ένας γεμάτος χάρτης μπορεί να προσφέρει πολλά πράγματα να κάνεις, αλλά δεν εγγυάται ότι θα νιώσεις πως τα ανακάλυψες. Η διαφορά ανάμεσα στο «το βρήκα» και στο «μου το έδειξε» είναι μικρή στη διατύπωση, αλλά τεράστια στην εμπειρία.
Τα σύγχρονα games δεν χρειάζεται να πετάξουν τους χάρτες τους. Χρειάζεται να σταματήσουν να τους αντιμετωπίζουν σαν αποδείξεις ποσότητας. Ένας κόσμος γίνεται πιο ζωντανός όταν ο παίκτης πιστεύει ότι πίσω από την επόμενη στροφή μπορεί να υπάρχει κάτι που δεν του έχει ήδη εξηγηθεί.
