Πριν από το Google και το Youtube, τηλεφωνούσες στη Nintendo για να σε βοηθήσει να προχωρήσεις στο παιχνίδι

Πριν από το Google, το YouTube και τα αναλυτικά walkthroughs, οι παίκτες που κολλούσαν σε ένα παιχνίδι μπορούσαν να τηλεφωνήσουν απευθείας στη Nintendo.

Στην άλλη άκρη της γραμμής τούς περίμεναν άνθρωποι που γνώριζαν τους χάρτες, τους γρίφους και τα μυστικά των παιχνιδιών σχεδόν απ’ έξω.

Σήμερα, ένα δύσκολο boss ή ένας περίπλοκος γρίφος μπορεί να λυθεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Αρκεί μια αναζήτηση στο Google ή ένα βίντεο στο YouTube για να εμφανιστεί μπροστά μας η ακριβής διαδρομή, το αντικείμενο που μας λείπει ή η στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσουμε.

Στη δεκαετία του 1980, όμως, το να κολλήσεις σε ένα παιχνίδι μπορούσε να σημαίνει ότι δεν θα το τελείωνες ποτέ.

Δεν υπήρχαν wikis, forums ή ατελείωτες βάσεις δεδομένων. Οι διαθέσιμες λύσεις ήταν περιορισμένες: μπορούσες να ρωτήσεις κάποιον φίλο, να ελπίζεις ότι ένα περιοδικό είχε δημοσιεύσει τον σωστό οδηγό ή να συνεχίσεις να δοκιμάζεις μέχρι να ανακαλύψεις μόνος σου τι έπρεπε να κάνεις.

Η Nintendo βρήκε έναν διαφορετικό τρόπο να βοηθήσει τους παίκτες της. Τους έδωσε έναν αριθμό τηλεφώνου.

Ένα τηλεφώνημα στη Nintendo μπορούσε να σε ξεκολλήσει

Η τηλεφωνική υπηρεσία της Nintendo άρχισε να παίρνει μορφή στα πρώτα χρόνια του NES στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι παίκτες μπορούσαν να καλέσουν την εταιρεία και να ζητήσουν βοήθεια για το παιχνίδι στο οποίο είχαν κολλήσει.

Στην άλλη άκρη της γραμμής βρίσκονταν οι Game Play Counselors, οι σύμβουλοι παιχνιδιών της Nintendo. Η δουλειά τους δεν ήταν να δίνουν γενικές συμβουλές ή να διαβάζουν έτοιμες απαντήσεις. Έπρεπε πρώτα να καταλάβουν ακριβώς πού βρισκόταν ο παίκτης και στη συνέχεια να τον καθοδηγήσουν βήμα προς βήμα.

Αυτό ήταν δυσκολότερο από όσο ακούγεται. Ο σύμβουλος δεν έβλεπε την οθόνη και συχνά μιλούσε με παιδιά που δεν γνώριζαν το όνομα της περιοχής, δεν θυμούνταν ποια αντικείμενα είχαν αποκτήσει ή περιέγραφαν έναν εχθρό με τρόπο που δεν βοηθούσε ιδιαίτερα.

Έπρεπε λοιπόν να λειτουργήσει σχεδόν σαν ντετέκτιβ.

Σε ποιο επίπεδο βρίσκεσαι; Τι υπάρχει στα αριστερά της οθόνης; Ποιο ήταν το τελευταίο αντικείμενο που πήρες; Έχεις ανοίξει τη συγκεκριμένη πόρτα; Ποιον αντίπαλο αντιμετώπισες πριν φτάσεις εκεί;

Μέσα από αυτές τις ερωτήσεις, ο σύμβουλος εντόπιζε το σημείο και έδινε τις οδηγίες που χρειαζόταν ο παίκτης για να συνεχίσει.

Οι Game Play Counselors δεν ήταν απλοί υπάλληλοι τηλεφωνικού κέντρου. Έπρεπε να γνωρίζουν σε βάθος δεκάδες παιχνίδια, να θυμούνται τις πιο συνηθισμένες παγίδες τους και να μπορούν να εξηγούν σύνθετες διαδρομές μόνο με λόγια.

Η εκπαίδευσή τους περιλάμβανε πολύ παιχνίδι, μελέτη χαρτών και εξοικείωση με τα σημεία στα οποία συνήθως κολλούσαν οι παίκτες. Στη συνέχεια παρακολουθούσαν πιο έμπειρους συναδέλφους, προτού αρχίσουν να απαντούν μόνοι τους στις κλήσεις.

Σε παιχνίδια όπως το The Legend of Zelda, το Metroid και τα πρώτα μεγάλα RPGs, μια λανθασμένη οδηγία μπορούσε να στείλει τον παίκτη σε εντελώς διαφορετικό σημείο του χάρτη. Οι απαντήσεις έπρεπε επομένως να είναι γρήγορες, συγκεκριμένες και σωστές.

Οι περίφημοι πράσινοι φάκελοι ήταν η βάση δεδομένων της εποχής

Ακόμη και οι καλύτεροι σύμβουλοι δεν μπορούσαν να θυμούνται κάθε αντικείμενο, μυστικό πέρασμα και διαδρομή από εκατοντάδες παιχνίδια. Για αυτό είχαν μπροστά τους μεγάλους πράσινους φακέλους γεμάτους πληροφορίες.

Μέσα σε αυτούς υπήρχαν λύσεις γρίφων, σημειώσεις για bosses, λίστες αντικειμένων και αναλυτικοί χάρτες. Πολλά από τα σχεδιαγράμματα είχαν δημιουργηθεί στο χέρι από τους ίδιους τους εργαζομένους καθώς μελετούσαν τα παιχνίδια.

Οι φάκελοι λειτουργούσαν σαν μια έντυπη μορφή σημερινού gaming wiki. Ο σύμβουλος μπορούσε να ξεφυλλίζει τις σελίδες την ώρα που μιλούσε με τον παίκτη, να εντοπίζει το συγκεκριμένο σημείο και να του περιγράφει την επόμενη κίνηση.

Για τον άνθρωπο που περίμενε στο τηλέφωνο, όμως, η εμπειρία έμοιαζε πολύ πιο εντυπωσιακή. Ήταν σαν να μιλούσε με κάποιον που γνώριζε κάθε παιχνίδι της Nintendo απ’ έξω.

Η υπηρεσία εξελίχθηκε γρήγορα σε μια μεγάλη επιχείρηση. Χιλιάδες παίκτες τηλεφωνούσαν καθημερινά για βοήθεια, ενώ οι σύμβουλοι μπορούσαν να διαχειρίζονται έως και 100 κλήσεις μέσα σε μία βάρδια.

Οι πιο δύσκολες ημέρες έρχονταν αμέσως μετά τα Χριστούγεννα. Χιλιάδες παιδιά είχαν μόλις αποκτήσει ένα NES ή καινούργια παιχνίδια και άρχιζαν σχεδόν ταυτόχρονα να συναντούν τα πρώτα εμπόδια.

Οι τηλεφωνικές γραμμές γέμιζαν, οι ουρές αναμονής μεγάλωναν και οι εργαζόμενοι απαντούσαν ασταμάτητα σε ερωτήσεις για γρίφους, κρυφά δωμάτια, τελικούς αντιπάλους και προβλήματα εγκατάστασης.

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οι τηλεφωνικές υπηρεσίες της Nintendo είχαν διαχειριστεί σχεδόν 44 εκατομμύρια κλήσεις. Το τηλεφωνικό κέντρο είχε πλέον εκατοντάδες εργαζομένους, με ένα μέρος τους να ασχολείται αποκλειστικά με την καθοδήγηση των παικτών.

Οι συμβουλές μπορούσαν να κοστίζουν ένα δολάριο το λεπτό

Η βοήθεια δεν ήταν πάντοτε δωρεάν. Ανάλογα με την περίοδο και τον αριθμό που χρησιμοποιούσε ο παίκτης, μπορούσε να υπάρχει χρέωση υπεραστικής κλήσης ή αυξημένο κόστος ανά λεπτό.

Στη δεκαετία του 1990, η ειδική γραμμή συμβουλών έφτασε να χρεώνει περίπου ένα δολάριο το λεπτό. Αυτό σήμαινε ότι μια μεγάλη συζήτηση μπορούσε να δημιουργήσει έναν αρκετά υψηλό τηλεφωνικό λογαριασμό.

Δεν ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς ένα παιδί να τηλεφωνεί κρυφά στη Nintendo για να μάθει πώς θα βρει το επόμενο dungeon, μόνο και μόνο για να ανακαλύψουν οι γονείς του τη χρέωση αρκετές εβδομάδες αργότερα.

Δεν τηλεφωνούσαν μόνο για πραγματικά μυστικά

Πριν από το Internet, οι φήμες για τα παιχνίδια κυκλοφορούσαν κυρίως στις αυλές των σχολείων και τις γειτονιές. Κάποιος ισχυριζόταν ότι είχε ανακαλύψει έναν κρυφό χαρακτήρα, ένα μυστικό επίπεδο ή έναν τρόπο να περάσει πίσω από έναν τοίχο και η ιστορία εξαπλωνόταν χωρίς να μπορεί εύκολα να επιβεβαιωθεί.

Πολλοί παίκτες τηλεφωνούσαν στη Nintendo για να ρωτήσουν αν αυτές οι ιστορίες ήταν αληθινές.

Οι Game Play Counselors έπρεπε επομένως να γνωρίζουν όχι μόνο όσα υπήρχαν πραγματικά μέσα στα παιχνίδια, αλλά και τα μυστικά που δεν υπήρχαν ποτέ.

Υπήρχαν επίσης παίκτες που καλούσαν χωρίς να έχουν κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα. Ήθελαν απλώς να μιλήσουν με έναν άνθρωπο που γνώριζε τα παιχνίδια τους και αντιμετώπιζε σοβαρά το ενδιαφέρον τους για αυτά.

Για ένα παιδί στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η δυνατότητα να μιλήσει με κάποιον από τη Nintendo ήταν σχεδόν σαν να αποκτούσε πρόσβαση στα παρασκήνια της εταιρείας.

Για αρκετούς εργαζομένους, η θέση του Game Play Counselor αποτέλεσε το πρώτο βήμα για μια μεγαλύτερη καριέρα στη βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών.

Η καθημερινή επαφή με τους παίκτες τούς βοηθούσε να καταλάβουν πού ένα παιχνίδι ήταν ασαφές, ποιοι μηχανισμοί μπέρδευαν το κοινό και ποια σημεία προκαλούσαν τη μεγαλύτερη δυσκολία.

Ορισμένοι μετακινήθηκαν αργότερα σε τμήματα δοκιμών, ελέγχου ποιότητας, συγγραφής οδηγών και άλλες θέσεις μέσα στη Nintendo. Η τηλεφωνική γραμμή λειτούργησε έτσι και ως μια ασυνήθιστη πύλη εισόδου στη βιομηχανία.

Το Internet έβαλε τέλος στη Nintendo Power Line

Καθώς το Internet άρχισε να μπαίνει σε περισσότερα σπίτια, η ανάγκη για τηλεφωνική βοήθεια μειώθηκε. Τα πρώτα forums, τα αρχεία με FAQs και οι ιστοσελίδες με cheats επέτρεπαν στους παίκτες να βρίσκουν λύσεις χωρίς να περιμένουν στο τηλέφωνο και χωρίς να πληρώνουν ανά λεπτό.

Η εξέλιξη ήταν αναπόφευκτη. Οι έντυποι χάρτες και οι προφορικές οδηγίες έδωσαν τη θέση τους στα αναλυτικά walkthroughs. Αργότερα ήρθαν τα wikis και το YouTube, όπου ο παίκτης μπορούσε πλέον να βλέπει ακριβώς τι έπρεπε να κάνει.

Το 2005, η εποχή των ζωντανών Game Play Counselors ολοκληρώθηκε. Η υποστήριξη μεταφέρθηκε σε ιστοσελίδες, έντυπες εκδόσεις και προηχογραφημένες τηλεφωνικές υπηρεσίες.

Η Nintendo επανέφερε προσωρινά την ιδέα το 2016, με αφορμή την κυκλοφορία του NES Classic Edition. Για ένα μόνο Σαββατοκύριακο, οι παίκτες μπορούσαν να καλέσουν ξανά τη Nintendo Power Line και να ακούσουν ηχογραφημένες συμβουλές για κλασικά παιχνίδια του NES.

Πριν από το Google, το YouTube και τα gaming wikis, η απάντηση σε έναν δύσκολο γρίφο βρισκόταν στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής.