Μπορεί το Kingdom Come : Deliverance να πρόκειται για μια indie παραγωγή, όμως στο κομμάτι της δημοσιότητας μόνο τέτοια δεν θυμίζει, τόσο για τις συζητήσεις που αφορούν τους δημιουργούς του, όσο και για το ίδιο το παιχνίδι.
Ήδη έχουμε αναφερθεί μια φορά στα προβλήματα και τη γενικότερη εμπειρία του, όμως τώρα (με την βοήθεια της Enarxis Dynamic Media) καταγράφουμε πλήρως την άποψη μας για το παιχνίδι.
Ένας ήρωας από ανάγκη και όχι από επιλογή
Η ιστορία της ανθρωπότητας αποτελείται από πολλές μικρές αλλά και μεγάλες, ενδιαφέρουσες ιστορίες ηρωισμού. Πολλές φορές η βιομηχανία επιλέγει να τις αγνοήσει, είτε γιατί προτιμά να δημιουργήσει τις δικές της ιστορίες σε ένα πραγματικό ιστορικό πλαίσιο, είτε επειδή η φαντασία καμιά φορά είναι καλύτερη από την πραγματικότητα και πιο…”εύπεπτη”.
Το Kingdom Come: Deliverance παίρνει τον δικό του δρόμο. Στη Μεσαιωνική Βοημία τα πράγματα μοιάζουν ήρεμα, όμως οι ισορροπίες είναι ιδιαίτερα λεπτές. Ο πρωταγωνιστής μας, ο Henry περνάει μια μάλλον ανέμελη ζωή κάνοντας τα απολύτως απαραίτητα και φροντίζοντας να περνάει καλά.
Όμως όλα αυτά γρήγορα αλλάζουν, όταν η μικρή πόλη στην οποία ζει δέχεται επίθεση για ασήμαντη αφορμή, που πίσω της κρύβει ανώτερα, πολιτικά κίνητρα. Τότε ο Henry έχει μια επιλογή: την εκδίκηση.
Η περιπέτεια του Henry δεν είναι εύκολη ούτε απλή. Ο ίδιος δεν έχει κανένα ιδιαίτερο ταλέντο ή γνώση στη μάχη. Δεν έχει κάτι για το οποίο ξεχωρίζει. Η διαδικασία ανάδειξής του σε ήρωα είναι επίπονη, τόσο για τον ίδιο όσο και για τον παίχτη.
Πολύπλοκος ρεαλισμός
Ένα πράγμα το οποίο κάνει καλά το Kingdom Come : Deliverance είναι να δείξει στον παίχτη ότι το να εξελιχθείς από έναν απλό χωρικό σε έναν ήρωα, δεν είναι κάτι απλό. Το παιχνίδι ποντάρει πολλά στον ρεαλισμό του για να ξεχωρίσει. Δεν προσπαθεί να γίνει “εύκολο” και μάλλον πέφτει στην παγίδα του να προσφέρει έναν δύσκολο, πολύπλοκο ρεαλισμό.
Ο Henry δεν ξέρει να διαβάζει, δεν έχει γνώσεις αλχημιστή, δεν ξέρει να πολεμάει. Γενικά δεν ξέρει. Είναι στο χέρι του παίχτη να τον μάθει όλα τα παραπάνω, όμως θα πρέπει και ο ίδιος ο παίχτης να περάσει από (πολλά) στάδια εκπαίδευσης για να μπορέσει να βοηθήσει τον Henry.
Οι ίδιοι οι μηχανισμοί του παιχνιδιού όπως το σύστημα μάχης, το σύστημα crafting, το κομμάτι της πανοπλίας, είναι πολύπλοκοι με μεγάλο βάθος και επιλογές. Το θέμα όμως είναι ότι το ίδιο το παιχνίδι δυσκολεύει τον εαυτό του πρώτα και μετά τον παίχτη, αφού το “βάθος” αυτών των μηχανισμών θα είχε ακόμη μεγαλύτερη αξία αν απουσίαζαν τα τεχνικά προβλήματα. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η φιλοδοξία των δημιουργών για απόλυτο ρεαλισμό, αλλά στην πράξη αυτός καταντά περίπλοκος, στα όρια του ανυπόφορου για τους παίχτες.
Δεν υπάρχει τίποτα που να προσφέρεται απλόχερα, χωρίς να είναι κρυμμένο πίσω από δαιδαλώδεις διαδικασίες. Ούτε καν η αποθήκευση της προόδου που θα κάνετε!
Γραφικά – Ήχος
Η αποτύπωση μιας άλλης εποχής γίνεται με τρόπο πειστικό και όμορφο στο μάτι. Στο γραφικό του τομέα το παιχνίδι δεν ανήκει στην ανώτερη βαθμίδα, χωρίς αυτό όμως να σημαίνει ότι θα έχετε κάποιο ιδιαίτερο παράπονο.
Υπάρχουν εδώ και εκεί διαφορές “χτυπητές αδυναμίες” όπως τα επαναλαμβανόμενα μοντέλα χαρακτήρων, ή “θολά” αντικείμενα, αλλά σε γενικές γραμμές έχει γίνει καλή δουλειά.
Στο κομμάτι του ήχου, το voice acting είναι ας πούμε “ασταθές” και μάλλον απουσιάζει πολλές φορές ο δραματικός τόνος και το “βάθος” που θα μπορούσε να προσδώσει επιπλέον πράγματα στο παιχνίδι.
Αξίζει να το αγοράσω;
Είναι ξεκάθαρο ότι το Kingdom Come : Deliverance επιλέγει να ακολουθήσει (ή και να δημιουργήσει) έναν δικό του δρόμο στο κομμάτι των RPGs. Αυτοχαρακτηρίζεται ως “hardcore” και η αλήθεια είναι ότι απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο κοινό, που θέλει να αφιερώσει πολύ χρόνο ακόμα και για τα πιο απλά πράγματα.
Το μεγαλύτερο θέμα του είναι η προσπάθεια να κάνει τα πάντα να έχουν “βάθος”, όμως τα προβλήματα των μηχανισμών του, απαιτεί υπομονή από τον παίχτη.
Αν είστε αποφασισμένοι να αφιερώσετε χρόνο και έτοιμοι να δείξετε υπομονή και επιμονή, τότε θα μπορέσετε να βιώσετε πραγματικά όλα αυτά που έχει να προσφέρει το Kingdom Come : Deliverance.
