Η μυθολογία του George Miller χάθηκε με το Justice League Mortal

Λίγο πριν το Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel (MCU) αλλάξει για πάντα τον χάρτη της βιομηχανίας και προτού ο Zack Snyder οραματιστεί τους θεούς της DC ως σκοτεινές, βιβλικές φιγούρες, υπήρχε ένα άλλο, μεγαλειώδες σχέδιο που έφτασε μια ανάσα από την υλοποίηση.

Υπάρχουν projects που ανακοινώθηκαν, συζητήθηκαν, δημιούργησαν προσδοκίες και τελικά δεν κυκλοφόρησαν ποτέ. Το Vault 404 είναι η σειρά άρθρων που επιστρέφει σε αυτά τα χαμένα παιχνίδια, τις ακυρωμένες ταινίες και τις τεχνολογίες-φαντάσματα που έμειναν πίσω σαν απραγματοποίητες υποσχέσεις.

Το 2007, η Warner Bros. παρέδωσε τα κλειδιά του σύμπαντος της DC στον οραματιστή σκηνοθέτη George Miller, τον δημιουργό του Mad Max. Το project ονομαζόταν Justice League Mortal και ήταν μια οπερατική, μυθολογική προσέγγιση που φιλοδοξούσε να εξερευνήσει το ψυχολογικό βάρος του ηρωισμού.

Επρόκειτο για μια παραγωγή που είχε εξασφαλίσει καστ, είχε κατασκευάσει κοστούμια και βρισκόταν ημέρες πριν από το πρώτο “πάμε” στην Αυστραλία, προτού καταρρεύσει θεαματικά, αφήνοντας πίσω της έναν θρύλο για την καλύτερη ταινία κόμικ που δεν γυρίστηκε ποτέ.

Μια ομάδα θεών με ανθρώπινα πρόσωπα

Η πιο ριζοσπαστική επιλογή του Miller αφορούσε τη διανομή των ρόλων. Αντί να βασιστεί στους ήδη καθιερωμένους ηθοποιούς ή σε μεγάλα ονόματα της εποχής, ο σκηνοθέτης επέλεξε μια ομάδα νεαρών και ανερχόμενων ταλέντων, θέλοντας να χτίσει μια χημεία από το μηδέν.

Ο D.J. Cotrona θα φορούσε την κάπα του Superman, ενώ ο Armie Hammer, σε πολύ νεαρή ηλικία τότε, είχε επιλεγεί για τον ρόλο του Batman. Η Megan Gale, μια Αυστραλή που ενσάρκωνε την αμαζόνα με φυσικότητα, ήταν η Wonder Woman, ο ράπερ Common θα υποδυόταν τον Green Lantern (John Stewart) και ο Adam Brody τον Flash (Barry Allen). Στον ρόλο του κακού Maxwell Lord θα βλέπαμε τον Jay Baruchel.

Η ομάδα είχε μεταβεί στην Αυστραλία και ζούσε μαζί σε ένα εντατικό “boot camp”, προπονώντας όχι μόνο τα σώματά τους αλλά και τις μεταξύ τους σχέσεις. Ο Miller ήθελε η δυναμική της ομάδας να είναι οργανική, να φαίνονται σαν μια οικογένεια που, παρά τις διαφορές της, συνδέεται με δεσμούς αίματος.

Οι φωτογραφίες από τις πρόβες που διέρρευσαν χρόνια αργότερα έδειχναν μια Wonder Woman επιβλητική και έναν Batman που, αν και νέος, εξέπεμπε την αλαζονεία και την παράνοια που απαιτούσε το σενάριο.

Ο Πύργος της Βαβέλ και η προδοσία του Σκοτεινού Ιππότη

Το σενάριο των Michele και Kieran Mulroney αντλούσε βαριά έμπνευση από κλασικές ιστορίες των κόμικς, και συγκεκριμένα από το “Tower of Babel” και το “The OMAC Project”.

Η κεντρική ιδέα ήταν τολμηρή και σκοτεινή: η μεγαλύτερη απειλή για την Justice League δεν ήταν κάποιος εξωγενής εχθρός, αλλά ο ίδιος ο Batman. Η παράνοια του Bruce Wayne τον είχε οδηγήσει να δημιουργήσει τον “Αδελφό Μάτι” (Brother Eye), έναν δορυφόρο τεχνητής νοημοσύνης σχεδιασμένο να παρακολουθεί τους υπερήρωες και, αν χρειαζόταν, να τους εξουδετερώνει χτυπώντας τις αδυναμίες τους.

Όταν ο κακός Maxwell Lord αποκτούσε τον έλεγχο του Brother Eye και των αρχείων του Batman, θα εξαπέλυε μια σειρά από στοχευμένες επιθέσεις που θα γονάτιζαν τους ήρωες. Ο Superman θα έχανε τον έλεγχο, ο Flash θα έτρεχε μέχρι θανάτου και ο Martian Manhunter θα καιγόταν ζωντανός (κυριολεκτικά και μεταφορικά).

Η ταινία θα κορυφωνόταν σε μια κτηνώδη μάχη με ρομποτικά πλάσματα (OMACs) και θα είχε ένα συγκλονιστικό φινάλε με τη θυσία ενός κεντρικού ήρωα, του Barry Allen, ο οποίος θα έτρεχε τόσο γρήγορα για να σώσει τον κόσμο που θα διαλυόταν στην ταχύτητα του φωτός, αφήνοντας τη θέση του στον Wally West (που θα υποδυόταν ο Anton Yelchin).

Ήταν μια ιστορία που τόνιζε τις συνέπειες και το κόστος της δύναμης.

Η τέλεια καταιγίδα που βύθισε το όνειρο

Τι πήγε στραβά; Το Justice League Mortal βρέθηκε στο μάτι ενός κυκλώνα ατυχών συγκυριών. Το πρώτο και καθοριστικό χτύπημα ήταν η ιστορική απεργία των σεναριογράφων του 2007-2008. Το σενάριο χρειαζόταν επειγόντως διορθώσεις και γυάλισμα, αλλά λόγω της απεργίας, κανείς δεν επιτρεπόταν να αγγίξει ούτε λέξη. Αυτό πάγωσε την παραγωγή σε μια κρίσιμη στιγμή.

Ταυτόχρονα, η αυστραλιανή κυβέρνηση αρνήθηκε ξαφνικά να δώσει στην Warner Bros. μια κρίσιμη φορολογική έκπτωση της τάξης του 40%, κρίνοντας ότι η ταινία δεν ήταν “αρκετά αυστραλιανή” σε περιεχόμενο, παρά το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης και μεγάλο μέρος του συνεργείου ήταν ντόπιοι.

Το τελειωτικό χτύπημα, ωστόσο, ήρθε από την ίδια την επιτυχία της DC. Το καλοκαίρι του 2008, το The Dark Knight του Christopher Nolan σάρωνε τα πάντα στο διάβα του. Η τεράστια εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία της ταινίας έπεισε τα στελέχη της Warner ότι το κοινό ήθελε σοβαρές, αυτόνομες ταινίες ηρώων και όχι πολύχρωμες ομάδες φαντασίας εκείνη τη στιγμή.

Η ιδέα να υπάρχει ένας Batman του Nolan και ένας διαφορετικός Batman του Miller ταυτόχρονα θεωρήθηκε μπερδεμένη για το κοινό. Έτσι, το στούντιο τράβηξε την πρίζα, διαλύοντας τα σκηνικά και στέλνοντας τους ηθοποιούς σπίτι τους.

Τα απομεινάρια μιας χαμένης εποποιίας

Το σενάριο του Justice League Mortal κυκλοφορεί ελεύθερα στο διαδίκτυο και διαβάζεται ως ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα που θα μπορούσε να είχε αλλάξει την ιστορία των superhero ταινιών. Concept art από την Weta Workshop δείχνουν έναν Aquaman με βιομηχανική εμφάνιση και έναν Martian Manhunter που έμοιαζε πραγματικά εξωγήινος και τρομακτικός.

Μια φωτογραφία της Megan Gale με την πλήρη στολή της Wonder Woman, που κυκλοφόρησε το 2015, απέδειξε πόσο πιστή και εντυπωσιακή ήταν η οπτική προσέγγιση.

Ο George Miller τελικά μετέφερε την ενέργεια και πολλές από τις ιδέες του για καταιγιστική δράση στο αριστουργηματικό Mad Max: Fury Road, χρησιμοποιώντας μάλιστα μερικούς από τους ίδιους ηθοποιούς (όπως τον Hugh Keays-Byrne και την Megan Gale σε μικρότερο ρόλο).

Το Justice League Mortal παραμένει, ωστόσο, το μεγάλο “what if”. Μια ταινία που θα τολμούσε να σκοτώσει έναν βασικό ήρωα στην πρώτη της εμφάνιση και θα μας έδειχνε τον Batman ως τον αρχιτέκτονα της καταστροφής, πολύ πριν το Batman v Superman επιχειρήσει κάτι παρόμοιο.