Μια ματιά στους τίτλους που κυκλοφόρησαν (και) μέσα στο 2014 ικανή να μας πείσει, ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά στην gaming βιομηχανία.
Και προφανώς δεν μιλάω για τις πωλήσεις ή τις εισπράξεις. Τα παιχνίδια των τελευταίων ετών κινούνται ανάμεσα -με μικρές διαφορές μεταξύ τους- σε τρία είδη: RPGs, Real-Time Strategy games και φυσικά shooters. Γνωστή, δοκιμασμένη και πάνω απ όλα επιτυχημένη συνταγή.
Καθώς όμως οι gamers μεγαλώνουμε, σίγουρα παιχνίδια που παίζαμε πριν πέντε-δέκα χρόνια δεν καλύπτουν πλέον τις ανάγκες μας. Σταματάμε να είμαστε gamers; Φυσικά και όχι. Αυτό πάντως δεν σημαίνει ότι νιώθουμε την ίδια ικανοποίηση που νιώθαμε παλιά.
Αυτό είναι το πρόβλημα: η gaming βιομηχανία σταμάτησε να πρωτοτυπεί και να επενδύει σε νέα είδη. Το παράδειγμα της Telltale είναι ενδεικτικό: βρήκε την “φόρμουλα” με τα παιχνίδια χωρισμένα σε επεισόδια, όπου ο παίχτης δρα περισσότερο σαν πρωταγωνιστής σε μια ταινία με καλοστημένο σενάριο, και λιγότερο σαν “παρανοϊκός δολοφόνος” και το κοινό αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή τα παιχνίδια της. Η εταιρία με τα μέχρι στιγμής δεδομένα πάντως, αποφάσισε κυριολεκτικά “να ξεζουμίσει” την δικιά της συνταγή, παρά να την εξελίξει περαιτέρω. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τα παιχνίδια της να μοιάζουν μεταξύ τους σε εμφάνιση και λογική, ενώ τα γραφικά παραμένουν ολόιδια, χωρίς καμιά διαφορά, όποιο παιχνίδι της και να παίξετε. Ένα “τεράστιο φωτοτυπικό παιχνιδιών”, που απλά αλλάζουν σενάριο.
Είναι εμφανές το γεγονός ότι οτιδήποτε ξεφεύγει από την πεπατημένη, θεωρείται ρίσκο. Και σπάνια οι εταιρίες (που ας μην ξεχνάμε ότι είναι εταιρίες, άρα τα κέρδη είναι ο πρωταρχικός σκοπός τους) θέλουν να ρισκάρουν. Το κενό έρχονται να εκμεταλλευτούν οι ανεξάρτητες παραγωγές (indies) αλλά και πάλι αυτό δεν αναπληρώνεται εύκολα.
Το gaming θα έπρεπε να είχε την δυνατότητα να συντροφεύσει κάθε επιθυμία του gamer, είτε την πνευματική, εκείνη την στιγμή δηλαδή που ψάχνει ένα παιχνίδι που θα τον βάλει σε διαδικασία σκέψης, είτε την στιγμή που θέλει να ξεδώσει εξολοθρεύοντας εκατομμύρια εχθρούς, είτε τότε που θα θέλει να νιώσει ξανά παιδί. Το τελευταίο το καταφέρνει με επιτυχία η Nintendo.
Στο ίδιο μήκος κύματος, κυμαίνονται και οι θεματολογίες των παιχνιδιών. Γενναίοι (Αμερικάνοι) πεζοναύτες, γενναίοι αστυνομικοί, εξερευνητές του διαστήματος και πρόσφατα ορδές από ζόμπι. Ειδικά τα παιχνίδια με θέμα τα ζόμπι, μας κατακλύζουν σχεδόν σε μηνιαία βάση.
Είναι άραγε έλλειψη έμπνευσης ή μήπως σημάδι από μια απολιτίκ και ξεκομμένη από την πραγματικότητα στάση της gaming βιομηχανίας; Ακόμα και το Assassin’s Creed που περιγράφει πραγματικά γεγονότα, αυτά συνέβησαν μερικές εκατοντάδες χρόνια πριν. Δεν είναι ότι δεν έγιναν προσπάθειες. Κατά καιρούς έχουμε δει παιχνίδια που έθεταν ως επικίνδυνους εχθρούς-όχι πάντως..ανιδιοτελώς-, χώρες και προσωπικότητες όπως η Ρωσία, η Βόρειος Κορέα, η Κίνα, ο Σαντάμ Χουσεΐν κλπ. Πλέον όμως έχει παγιωθεί μια κατάσταση αποστασιοποίησης από την επικαιρότητα, που οδηγεί περισσότερο σε “ανακύκλωση” εχθρών και ηρώων.
Τα παραπάνω πρόκειται για “σύνδρομα” ολόκληρης της βιομηχανίας, που αποδεικνύουν τον -ακόμα- εφηβικό χαρακτήρα της που “διψάει” για δράση, πολύχρωμες εικόνες, εκρήξεις και όπλα. Απεικονίζουν όμως αυτά την πραγματική ζωή;
Το Valiant Hearts ήταν μια καλή αρχή για μια επίπονη προσπάθεια “ενηλικίωσης”.
