Η V1 Interactive συνδέεται αρκετά με το Halo, αφού ένας από τους ιδρυτές της ήταν μέλος της ομάδας που δημιούργησε το franchise. Το Halo ξεκίνησε σαν ένα real time strategy game (RTS) πριν εξελιχθεί σε ένα από τα καλύτερα shooters, όπως το γνωρίζουμε σήμερα.
Το Disintegration, η πρώτη προσπάθεια της V1 είναι επηρρεασμένο και από τα δύο είδη. Πάμε να δούμε πως αποδίδει αυτό το “πείραμα”:
Άνθρωποι και ρομπότ γίνονται ένα
Σε ένα δυστοπικό μέλλον ρομπότ και άνθρωποι έχουυν γίνει κυριολεκτικά ένα. Στο Disintegration αναλαμβάνετε τον ρόλο του Romer Shoal, πρώην επαγγελματία του Gravcycle και διάσημου παρουσιαστή που έχει ενσωματωθεί σε ένα ρομποτικό σώμα.
Ο Romer είναι πλέον μέλος μιας ομάδας παρανόμων που ξέφυγαν από το Cloud, μια βάση των Rayonne που διοικείται από τον Black Shuck. Οι Rayonne στρέφονται ενάντια στους υπόλοιπους κανονικούς ανθρώπους, κάτι που ο Romer και η παρέα του θέλει να εμποδίσει.
Η ιστορία του Disintegration είναι -αν και όχι πρωτότυπη- ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, με τους χαρακτήρες της ομάδας του Romer Shoal να διηγούνται τις ιστορίες τους και να μιλούν για το τι τους οδήγησε στο να γίνουν άνθρωποι ρομπότ. Παρότι οι χαρακτήρες του παιχνιδιού είναι καλογραμμένοι, εντούτοις δεν περνάτε πολύ χρόνο μαζί τους και οι μόνες στιγμές που θα μπορέσετε να μιλήσετε είναι στην άδεια βάση της ομάδας ενδιάμεσα από τις αποστολές.
To Gravcycle σας φέρνει κοντά και ταυτόχρονα μακριά από την μάχη
Ως επαγγελματίας οδηγός Gravcycle ο Shoal (και εσείς) παίρνει μέρος στις μάχες πάνω στο συγκεκριμένο όχημα. Η καινοτομία του Disintegration βασίζεται πάνω στο συγκεκριμένο όχημα αφού δίνοντας σας την δυνατότητα να πετάτε πάνω από το πεδίο της μάχης, σας επιτρέπει να δείτε ολόκληρη την δράση από ψηλά και να καθοδηγήσετε την μικρή ομάδα των NPCs που έχετε κάθε φορά στη διάθεσή σας. Την ίδια ώρα το Gravcycle διαθέτει τα δικά του όπλα και abilites ώστε να παίρνεται κατευθείαν μέρος στην μάχη. Ουσιαστικά στο παιχνίδι έχουμε μια προσπάθεια σύνδεσης των RTS και FPS παιχνιδιών.
Η προσπάθεια αυτή των δημιουργών οδηγεί σε μια αναπάντεχη εμπειρία παιχνιδιού, που έχει όμως και περιορισμούς. Όντας από ψηλά έχετε μεν μια καλύτερη οπτική για τις θέσεις του εχθρού, όμως δεν έχετε πολλά περιθώρια για κάλυψη και το hitbox του Gravcycle είναι τέτοιο που σας κάνει εύκολο στόχο. Από την άλλη αν προσπαθήσετε να απομακρυνθείτε λίγο από την μάχη, τότε “ξεκόβεστε” από αυτή αφού το ύψος από το οποίο είστε δεν σας επιτρέπει να σημαδέψετε σωστά τους εχθρούς.
Από την άλλη το RTS κομμάτι του παιχνιδιού σύντομα “ξεθωριάζει”. Τα προαποφασισμένα loadouts του GravCycle και των NPCs οδηγούν σε μοναδιάστατες στρατηγικές, χωρίς ποικιλία και σύντομα θα βρεθείτε να κάνετε συνεχώς τις ίδιες κινήσεις καταλήγοντας οι μάχες αρκετά μονότονες.
Multiplayer
Τα θέματα του Disintegration που περιγράψαμε παραπάνω εξαλείφονται στο Multiplayer κομμάτι του αφού εκεί οι όροι για τους παίχτες είναι ίσοι. Το Gravcycle δεν είναι πλέον η μια και μοναδική μεγάλη μάζα σίδερου που πλανάται πάνω από την μάχη, αλλά έρχεται αντιμέτωπο και με άλλα.
Η στρατηγική εδώ παίζει ακόμα μεγαλύτερη σημασία ειδικά σε μάχες που απαιτούν να κατακτήσετε κάποιο σημείο, καθώς μετράνε μόνο οι δυνάμεις εδάφους για να πετύχετε τον στόχο σας, και για να γίνει αυτό θα πρέπει κάθε φορά να προσαρμόσετε την θέση και τις επιθέσεις τους.
Γραφικά – Ήχος
Χωρίς θέματα στον τεχνικό του τομέα το Disintegration ούτε απογοητεύει ούτε εντυπωσιάζει με τα γραφικά του.
Όσο αφορά το κομμάτι του ήχου, οι φωνές των χαρακτήρων και όσα λένε θα σας ικανοποιήσουν. Από την άλλη η μουσική του, κινείται σε ιδιαίτερα επίπεδα μετριότητας.
Αξίζει να το αγοράσω;
Η προσπάθεια του Disintegration να συνδυάσει δύο διαφορετικά είδη παιχνιδιών σε ένα, παρουσιάζει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Εκεί που αυτή η προσπάθεια αποδίδει καλά (πχ στο multiplayer) το αποτέλεσμα είναι απολαυστικό.
Όμως το παιχνίδι γενικά υστερεί σε τομείς και η φύση του, το κάνει επαναλαμβανόμενο, αλλά δεν παύει να φέρνει μια καινοτομία που αν δουλευτεί περισσότερο μπορεί να μας δώσει ένα νέο, “υβριδικό” είδος παιχνιδιών.
