Το Cthulhu: The Cosmic Abyss παίρνει την φθαρμένη υπόσχεση «Λόβκραφτ, αλλά αλλιώς» και την κάνει επιτέλους να ακούγεται πραγματική. Το πετυχαίνει μεταφέροντας το κοσμικό horror στο 2056, μέσα σε neural interfaces, υποθαλάσσιες εγκαταστάσεις και μια AI που κατοικεί κυριολεκτικά στο κεφάλι του πρωταγωνιστή.
Στο κοντινό μέλλον, με την κλιματική κρίση να έχει ήδη αλλάξει το τοπίο, ο Noah ακολουθεί τα ίχνη μιας χαμένης αποστολής σε υποθαλάσσιες εγκαταστάσεις, εγκαταλελειμμένους χώρους και διαδρομές.
Το παιχνίδι δεν έχει μάχη και δεν στηρίζεται σε φθηνά jumpscares. Αντίθετα, επενδύει σε μια βαριά ατμόσφαιρα και σε μια ερευνητική δομή που σε κρατά διαρκώς μισό βήμα πίσω από το κακό.
Η αντίθεση
Η μεγαλύτερη επιτυχία του The Cosmic Abyss είναι ότι καταλαβαίνει ότι το κοσμικό horror δεν απαιτεί παλιομοδίτικο σκηνικό για να λειτουργήσει. Μπορεί να σταθεί άψογα δίπλα σε laptops, ψηφιακά reports και εξελιγμένο καταδυτικό εξοπλισμό, αρκεί ο κόσμος του παιχνιδιού να μην προσπαθεί να εξηγήσει τα πάντα. Το παιχνίδι αφήνει το τεχνολογικό περιβάλλον να λειτουργήσει ως ψευδαίσθηση ελέγχου, και μετά την ακυρώνει.
Έτσι, οι τελετουργίες αίματος μέσα σε έναν χώρο που θυμίζει εταιρική υποδομή έχουν περισσότερο βάρος. Τα πλάσματα που ξεπροβάλλουν έρχονται να τσακίσουν μια πραγματικότητα που μέχρι εκείνο το σημείο είχε δομή, οργάνωση και αυτοπεποίθηση. Το παιχνίδι ξέρει πότε να σε αφήσει να πιστέψεις ότι καταλαβαίνεις τι συμβαίνει και πότε να τραβήξει το χαλί.
Η υποθαλάσσια εγκατάσταση όπου ξεκινά ουσιαστικά η ιστορία είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα αυτής της λογικής. Ο χώρος είναι ψυχρός, καθαρός, λειτουργικός και ταυτόχρονα χαλασμένος. Όταν αποκαλύπτεται ότι πίσω από τη βιτρίνα κρύβονται σκοτεινά θρησκευτικά μυστικά, η αποκάλυψη είναι η φυσική συνέπεια ενός κόσμου όπου ο τεχνολογικός μεγαλοϊδεατισμός και η θρησκευτική μανία απέχουν ελάχιστα.
Η Key και η έρευνα
Το πιο απρόσμενο επίτευγμα εδώ είναι η Key. Στην αρχή παρουσιάζεται σαν το αναμενόμενο εργαλείο: μια AI με επίπεδη φωνή, αυστηρή άρθρωση και όλη τη γνώριμη ψυχρότητα που περιμένεις από αυτό το είδος χαρακτήρα. Στην πορεία, όμως, μετατρέπεται σε πραγματική παρουσία με περιέργεια και φόβο.
Αυτό αλλάζει ουσιαστικά τον τρόπο που βιώνεις την εξερεύνηση. Η Key δεν υπάρχει μόνο για να εξηγεί συστήματα ή να πετάει exposition. Γίνεται ο δεύτερος πόλος της εμπειρίας, ο χαρακτήρας που σε συνοδεύει σταθερά και δίνει συναισθηματική υφή. Όταν ο Noah κινδυνεύει και η Key ακούγεται πραγματικά ταραγμένη, το παιχνίδι πετυχαίνει κάτι δύσκολο: κάνει μια τεχνητή συνείδηση να μοιάζει πιο παρούσα από πολλούς «κανονικούς» συντρόφους άλλων αφηγηματικών παιχνιδιών.
Σε επίπεδο μηχανισμών, η Key είναι ο άξονας πάνω στον οποίο στηρίζεται όλη η ερευνητική πλευρά του παιχνιδιού. Το Sonar της, που επιτρέπει τον εντοπισμό αντικειμένων και υλικών με βάση όσα έχεις ήδη καταγράψει σε βάζει παράλληλα να οργανώνεις τη σκέψη σου, να συνδέεις στοιχεία και να ψάχνεις τη σωστή πληροφορία στη σωστή συχνότητα.
Οι γρίφοι του παιχνιδιού σε αναγκάζουν να παρατηρείς, να θυμάσαι και να επανεκτιμάς τι έχεις ήδη δει. Η λύση δεν πέφτει από το UI στο κεφάλι σου σαν επιβράβευση. Πρέπει να την εκτελέσεις, να τη δοκιμάσεις, να τη στηρίξεις σε δικές σου παρατηρήσεις. Έτσι, ακόμη και όταν το παιχνίδι σε βοηθά, δεν στο κάνει εύκολο.
Ο πειρασμός της διαφθοράς
Το σύστημα Corruption είναι ίσως η πιο εύστοχη ιδέα του παιχνιδιού.
Στους βασικούς γρίφους υπάρχουν συχνά δύο διαδρομές: μία που συγκρατεί τη διαφθορά και μία που τη βαθαίνει. Οι σκοτεινές λύσεις τείνουν να είναι πιο άμεσες, πιο βολικές, πιο πρόθυμες να σου χαρίσουν βραχυπρόθεσμο κέρδος.
Εκεί το παιχνίδι σου δίνει να καταλάβεις τι κάνει την παρακμή ενδιαφέρουσα. Η διαφθορά παρουσιάζεται σαν συνήθεια ευκολίας. Σαν την απόφαση κάποιου που έχει ήδη αρχίσει να σκέφτεται με όρους κόστους και όχι συνείδησης. Αυτό δίνει στα διλήμματα πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα από ένα συμβατικό morality system, γιατί δεν σε ρωτά «τι άνθρωπος είσαι;». Σε ρωτά πόσο πρόθυμος είσαι να αφήσεις την πίεση να σε κάνει πιο κυνικό.
Έτσι, η λεπτομερής εξερεύνηση επιβραβεύεται ουσιαστικά. Όσο περισσότερο προσέχεις τον χώρο και τα ίχνη του, τόσο πιθανότερο είναι να βρεις τη «καθαρή» λύση, δίνοντας στις πληροφορίες πραγματική αξία και κάνει τη διαφθορά να μοιάζει με αποτέλεσμα ανυπομονησίας, κούρασης ή παραίτησης.
Υπάρχουν και abilities που καταναλώνουν energy, ειδικά γύρω από την ανάλυση αντικειμένων, αλλά εδώ το σύστημα δεν δένει το ίδιο καλά. Στην αρχή δείχνει να υπόσχεται μια πιο προσεκτική διαχείριση πόρων, ίσως μια ανάγκη να αποφασίζεις τι αξίζει να εξετάσεις και τι όχι. Στην πράξη, όμως, η ενέργεια αναπληρώνεται αρκετά εύκολα ώστε να σκανάρεις σχεδόν τα πάντα χωρίς σοβαρό κόστος.
Έχει και μειονεκτήματα
Το σοβαρό πρόβλημα του παιχνιδιού είναι ότι η λεπτομέρεια στις αλληλεπιδράσεις δεν καταλήγει πάντα σε ακρίβεια. Η δυνατότητα να πιάνεις, να περιστρέφεις και να τοποθετείς αντικείμενα βοηθά πολύ στο να αισθανθείς παρών στον χώρο, αλλά σε ορισμένους γρίφους γίνεται πηγή εκνευρισμού. Όταν η λύση απαιτεί συγκεκριμένες γωνίες, επαναλαμβανόμενο μπες-βγες από οθόνες εξέτασης και ένα σύστημα χειρισμού που δεν ανταποκρίνεται πάντα σωστά, γίνεται αγγαρεία.
Εκεί το παιχνίδι τρώει μέρος της δικής του καλής δουλειάς. Ένας γρίφος που συνεχίζει να σε παιδεύει αφού τον έχεις ήδη καταλάβει, επειδή το object manipulation είναι άβολο, δίνει μια αχρείαστη δυσκολία στο παιχνίδι. Δεν πρόκειται για καταστροφή, αλλά είναι αρκετό για να βγάλει τον παίκτη από τη ροή σε στιγμές που το παιχνίδι θα έπρεπε να κορυφώνεται.
Στα ίδια προβλήματα ανήκει και το save system. Τα autosaves είναι ασαφή, τα checkpoints δεν ευθυγραμμίζονται πάντα με αυτό που περιμένεις και η πιθανότητα να χάσεις πρόοδο μετά από έναν δύσκολο γρίφο φέρνει έναν όχι ευχάριστο πονοκέφαλο.
* Για το review του παιχνιδιού μας προσφέρθηκε PS5 review key από την AVE S.A. επίσημη διανομέα του παιχνιδιού στην Ελλάδα.
