Call of Duty Modern Warfare 4 Review

Το Call of Duty: Modern Warfare 4 κυκλοφόρησε σε μια δύσκολη περίοδο για τη σειρά της Activision. Παρά τη συνεχιζόμενη κυριαρχία της στα multiplayer shooters, η κόπωση του κοινού έχει γίνει αισθητή, ιδιαίτερα μετά τις διαδοχικές κυκλοφορίες παιχνιδιών από τις ίδιες υποσειρές.

Το Black Ops 7 του 2025, παρά το αξιόλογο multiplayer του, κατέγραψε χαμηλές πωλήσεις. Η ίδια η Activision αναγνώρισε ότι οι συνεχόμενες κυκλοφορίες παιχνιδιών Black Ops και Modern Warfare περιόρισαν την ποικιλία που αναζητούσαν οι παίκτες. Με το GTA 6 να πλησιάζει, το ενδιαφέρον για ένα ακόμη ετήσιο Call of Duty ήταν εύλογο να δοκιμαστεί.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, το Modern Warfare 4 καταφέρνει να παρουσιάσει μία από τις πιο ολοκληρωμένες προτάσεις της σειράς μετά την επανεκκίνησή της το 2019. Το campaign, το multiplayer και το DMZ έχουν το καθένα αρκετό περιεχόμενο και ξεχωριστή ταυτότητα, αν και ορισμένες αδυναμίες εμποδίζουν το παιχνίδι να φτάσει στο επίπεδο των κορυφαίων κυκλοφοριών της σειράς.

ΔιαφήμισηGaming, ταινιες,
σειρες & τεχνολογιαΑκολούθησέ μας στο Instagram

Το campaign επιστρέφει στις καλύτερες στιγμές του Modern Warfare

Η ιστορία ξεκινά με την αιφνιδιαστική εισβολή της Βόρειας Κορέας στη Νότια Κορέα και εξελίσσεται μέσα από δύο παράλληλες αφηγήσεις. Στην πρώτη, ο παίκτης αναλαμβάνει τον ρόλο του Private Park, ενός νεαρού Νοτιοκορεάτη στρατιώτη που βρίσκεται στην πόλη Hajin όταν αρχίζει η επίθεση.

Την ίδια περίοδο, ο Captain Price βρίσκεται σε φυγή μετά τα γεγονότα του Modern Warfare 3. Αποστολή του είναι να εντοπίσει τον Archer, τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από τον πόλεμο στην Κορέα, τον οποίο υποδύεται ο Mads Mikkelsen. Η καταδίωξή του τον οδηγεί σε διάφορες χώρες και σε μια εύθραυστη συμμαχία με την αρχηγό του καρτέλ, Valeria Garza.

Η επιστροφή στις γραμμικές αποστολές αποτελεί τη σημαντικότερη σχεδιαστική επιλογή του campaign. Μετά την απογοητευτική προσπάθεια του Black Ops 7, η Infinity Ward δίνει ξανά έμφαση στις καλοσχεδιασμένες σκηνές δράσης και στην κινηματογραφική παρουσίαση που χαρακτήριζε τα παλαιότερα Modern Warfare.

Η ποικιλία των αποστολών κρατά τον ρυθμό φρενήρη. Μια καταδίωξη με αυτοκίνητα στους δρόμους του Παρισιού διαδέχεται μια βίαιη επιχείρηση του Price σε νυχτερινό κέντρο της Νέας Υόρκης. Σε άλλες αποστολές χρησιμοποιούνται όλμοι, ενώ η διείσδυση σε έναν ουρανοξύστη απαιτεί αθόρυβη κίνηση και εξοπλισμό νυχτερινής όρασης.

Ιδιαίτερα επιτυχημένη είναι και η αξιοποίηση της κορεατικής σύγκρουσης. Η εναρκτήρια αποστολή, με τον Park και την ομάδα του να βρίσκονται στο μέσο της εισβολής, αποδίδει αποτελεσματικά τον πανικό και τη σύγχυση των πρώτων στιγμών ενός πολέμου.

Το σενάριο επιστρέφει επίσης στις ηθικά αμφιλεγόμενες καταστάσεις που έχουν συνδεθεί με τη σειρά. Σε μια από τις πρώτες αποστολές, ο παίκτης ελέγχει έναν Βορειοκορεάτη στρατιώτη ο οποίος αναζητά έναν αποστάτη σε ένα μικρό χωριό. Η σκηνή θυμίζει ως προς τη δυσφορία που προκαλεί την περίφημη αποστολή No Russian του Modern Warfare 2 του 2009, χωρίς να βασίζεται στον ίδιο βαθμό στην πρόκληση και στο σοκ.

ΔιαφήμισηGaming, ταινιες,
σειρες & τεχνολογιαΑκολούθησέ μας στο TikTok

Η μεγαλύτερη αδυναμία της αφήγησης εμφανίζεται λίγο μετά τη μέση, όταν το παιχνίδι εγκαταλείπει προσωρινά τη γραμμική δομή. Ο παίκτης βρίσκεται σε μια μεγάλη χιονισμένη περιοχή με μοναδικό αρχικό εξοπλισμό ένα πιστόλι και καλείται να συγκεντρώσει όπλα και προμήθειες, ολοκληρώνοντας τρεις αποστολές για να βοηθήσει τους τραυματισμένους συντρόφους του να επιστρέψουν στη βάση.

Η συγκεκριμένη ενότητα διαρκεί περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, αλλά εξυπηρετεί την εξέλιξη της ιστορίας και παραμένει μεμονωμένη εξαίρεση. Το μεγαλύτερο μέρος του campaign διατηρεί σταθερή ένταση, με αποτέλεσμα να αποτελεί την καλύτερη αφηγηματική εμπειρία της σειράς μετά το Modern Warfare του 2019 και μία από τις πιο επιτυχημένες συνολικά.

Εξαιρετικό gunplay, αλλά οι χάρτες περιορίζουν το multiplayer

Στο multiplayer, η Infinity Ward εξακολουθεί να αξιοποιεί ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα του Call of Duty, την αίσθηση των όπλων με κάθε όπλο να διαθέτει ξεχωριστή συμπεριφορά και χαρακτηριστικό ήχο. Η ηχητική σχεδίαση δίνει ιδιαίτερο βάρος στις ανταλλαγές πυρών και κάνει τις επιτυχημένες βολές αισθητά πιο ικανοποιητικές.

Ο χρόνος που απαιτείται για την εξουδετέρωση ενός αντιπάλου, γνωστός ως time-to-kill, είναι ελαφρώς μικρότερος σε σχέση με τα Black Ops 6 και Black Ops 7, αλλά παραμένει μεγαλύτερος από εκείνον των δύο προηγούμενων Modern Warfare. Έτσι οι αναμετρήσεις παραμένουν γρήγορες, χωρίς κάθε αιφνιδιασμός να οδηγεί αυτομάτως σε θάνατο.

Μία ακόμη σημαντική αλλαγή αφορά την κίνηση. Μετά από δύο χρόνια με το omnimovement της Treyarch, που επέτρεπε τρέξιμο προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, το πιο παραδοσιακό σύστημα του Modern Warfare 4 μοιάζει αρχικά περιοριστικό.

Η προσαρμογή απαιτεί μερικές ώρες, αλλά ο απλούστερος χειρισμός λειτουργεί προς όφελος του ρυθμού. Οι συνεχείς ακροβατικές κινήσεις και οι απότομες αλλαγές κατεύθυνσης δίνουν τη θέση τους σε αναμετρήσεις όπου η σωστή τοποθέτηση, η γνώση του χάρτη και η ευστοχία αποκτούν μεγαλύτερη σημασία. Η αλλαγή ενδέχεται να μην ικανοποιήσει όσους προτιμούν την ταχύτητα του omnimovement, όμως προσφέρει μια πιο τακτική εμπειρία.

Το σημαντικότερο πρόβλημα αυτή τη στιγμή εντοπίζεται στους διαθέσιμους χάρτες. Παρότι αρκετοί ακολουθούν την κλασική διάταξη τριών διαδρομών, ο σχεδιασμός τους δημιουργεί προβληματικές γωνίες ορατότητας.

Ο Cachette είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τα παράθυρα στις δύο πλευρές της αγροικίας προσφέρουν σχεδόν απόλυτο έλεγχο της κεντρικής αυλής, αποθαρρύνοντας την κίνηση και ευνοώντας τους παίκτες που παραμένουν κρυμμένοι στα κτίρια. Αντίστοιχα, ο Transit 213, ένας εγκαταλελειμμένος χώρος στάθμευσης, είναι υπερβολικά μικρός και ανοιχτός, περιορίζοντας τις δυνατότητες προσέγγισης των αντιπάλων από διαφορετικές κατευθύνσεις.

Υπάρχουν πάντως αρκετές καλύτερες επιλογές. Ο Lotus, ένα κορεατικό ψαροχώρι, συνδυάζει θέσεις για ελεύθερους σκοπευτές με περάσματα που ευνοούν τις συγκρούσεις. Ο Nautical εκτυλίσσεται πάνω σε ένα φλεγόμενο πλοίο στη μέση του ωκεανού και προσφέρει συνεχόμενη δράση, χωρίς να καταφεύγει στο χάος ενός χάρτη όπως ο Shipment.

Η πιο ενδιαφέρουσα προσθήκη είναι ο Kill Block, μια εκπαιδευτική εγκατάσταση χωρισμένη σε τρία τμήματα που αλλάζουν διάταξη ανάμεσα στους γύρους. Ορισμένοι συνδυασμοί θυμίζουν ιστορικούς χάρτες της σειράς, όπως ο Highrise του Modern Warfare 2 και ο Shoot House του Modern Warfare του 2019.

Η συνεχής αλλαγή διαδρομών και καλύψεων εμποδίζει τους παίκτες να βασίζονται σε μία σταθερή στρατηγική και διατηρεί τις αναμετρήσεις ενδιαφέρουσες.

Παρά τις επιτυχημένες εξαιρέσεις, κανένας από τους νέους χάρτες δεν πλησιάζει τη διαχρονική ποιότητα επιλογών όπως οι Terminal και Crash. Η έλλειψη πραγματικά αξιομνημόνευτων περιβαλλόντων είναι ο βασικός λόγος που ένα κατά τα άλλα πολύ δυνατό multiplayer δεν καταφέρνει να φτάσει στην κορυφή της σειράς.

Το DMZ επιστρέφει με πολύ περισσότερη ουσία

Η μεγαλύτερη έκπληξη του Modern Warfare 4 βρίσκεται στο ανανεωμένο DMZ. Η πρώτη εκδοχή του mode στο Modern Warfare 2 είχε επιχειρήσει να συνδυάσει στοιχεία του Warzone με τη λογική των extraction shooters, όπως το Escape From Tarkov, αφήνοντας όμως σημαντικά περιθώρια βελτίωσης.

Η νέα έκδοση αξιοποιεί τον τεράστιο χάρτη Hajin, μια φανταστική περιοχή που εκτείνεται στα σύνορα της Νότιας Κορέας, της Βόρειας Κορέας και της Ρωσίας. Οι παίκτες εξερευνούν τον κόσμο, ολοκληρώνουν αποστολές, συλλέγουν εξοπλισμό και αντιμετωπίζουν τόσο εχθρούς που ελέγχονται από το παιχνίδι όσο και πραγματικές ομάδες.

Ο κίνδυνος απώλειας του εξοπλισμού διαμορφώνει ολόκληρη την εμπειρία. Σε περίπτωση θανάτου, ο παίκτης επιστρέφει στη βάση FOB χωρίς τα αντικείμενα που είχε συγκεντρώσει. Κάθε σύγκρουση αποκτά μεγαλύτερη σημασία, ενώ η αναμονή για το ελικόπτερο διαφυγής δημιουργεί ένταση, καθώς μια αντίπαλη ομάδα μπορεί να εμφανιστεί την τελευταία στιγμή.

Οι εχθροί που ελέγχονται από την τεχνητή νοημοσύνη αποτελούν επίσης ουσιαστική απειλή. Οι συνηθισμένοι στρατιώτες εξουδετερώνονται σχετικά εύκολα με εύστοχες βολές, αλλά οι ισχυρότεροι αντίπαλοι διαθέτουν βαρύ οπλισμό και προστασία. Ακόμη και άρματα μάχης μπορούν να εμφανιστούν, απαιτώντας καλύτερη προετοιμασία και προσεκτικές αποφάσεις.

Σε επίπεδο διαχείρισης εξοπλισμού, το DMZ επιλέγει πιο προσιτή προσέγγιση από άλλα extraction shooters. Δεν απαιτεί την αποσυναρμολόγηση αντικειμένων σε επιμέρους εξαρτήματα ούτε περίπλοκες αλυσίδες κατασκευής. Οι ανάγκες για την αναβάθμιση ενός πάγκου εργασίας ή τη δημιουργία ενός ισχυρότερου όπλου παρουσιάζονται ξεκάθαρα, επιτρέποντας στον παίκτη να επικεντρώνεται περισσότερο στις αποστολές.

Η μεγαλύτερη αδυναμία του mode εμφανίζεται μετά την ολοκλήρωση των έξι βασικών αποστολών της ιστορίας. Πρόκειται για προσεγμένες δραστηριότητες, που περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων τη διάσωση ενός ασθενή από νοσοκομείο και μια αποστολή μέσα σε πυρηνικό αντιδραστήρα.

Ωστόσο, οι έξι αποστολές μπορούν να ολοκληρωθούν ακόμη και μέσα σε ένα βράδυ. Από εκεί και πέρα, αρκετοί στόχοι περιορίζονται στην εκτέλεση συγκεκριμένων συμβολαίων ή στην εξουδετέρωση εχθρών σε προκαθορισμένες περιοχές, με αποτέλεσμα η επανάληψη να γίνεται αισθητή.

Παρά την αδυναμία αυτή, το DMZ διαθέτει πλέον την ένταση, την προσβασιμότητα και το βάθος που έλειπαν από την αρχική εκδοχή του. Η Hajin προσφέρει έναν ενδιαφέροντα χώρο για μακροχρόνια ενασχόληση, με την προσθήκη νέων αποστολών και περιεχομένου να αποτελεί σημαντική προϋπόθεση για τη διατήρηση του ενδιαφέροντος.

Το Call of Duty: Modern Warfare 4 καταφέρνει τελικά να ξεπεράσει την κόπωση που έχει δημιουργήσει ο ετήσιος κύκλος κυκλοφοριών της σειράς. Η επιστροφή σε ένα δυνατό, κινηματογραφικό campaign και η ουσιαστική αναβάθμιση του DMZ αντισταθμίζουν τις αδυναμίες του multiplayer. Οι χάρτες του στερούν τη θέση ανάμεσα στα πραγματικά κλασικά Call of Duty, αλλά η συνολική εμπειρία είναι από τις καλύτερες που έχει προσφέρει η σειρά εδώ και χρόνια.