Η Kathryn Bigelow επιστρέφει με το A House of Dynamite, ένα έργο που επιβεβαιώνει γιατί παραμένει η πιο σκληροτράχηλη σκηνοθέτις του αμερικανικού σινεμά.
Η νέα ταινία του Netflix μετατρέπεται σε ένα αγωνιώδες χρονόμετρο 19 λεπτών, όπου κάθε δευτερόλεπτο μοιάζει με αιώνα. Από τα πρώτα καρέ, ο ρυθμός είναι καταιγιστικός, προσφέροντας μια εμπειρία που θυμίζει περισσότερο βόμβα έτοιμη να εκραγεί παρά συμβατικό πολιτικό θρίλερ.
Με τη βοήθεια του βετεράνου Barry Ackroyd στη φωτογραφία, του Kirk Baxter στο μοντάζ και του Volker Bertelmann στη μουσική, η Bigelow στήνει ένα περιβάλλον ασφυκτικής έντασης, όπου οι πιο εκρηκτικές σκηνές συμβαίνουν μέσα από οθόνες και τηλεφωνικές γραμμές.
Η δράση είναι εσωτερική, μα η αγωνία είναι ολοκληρωτική. Εδώ, ακόμα και μια σιωπή ισοδυναμεί με πυρηνικό συναγερμό.
Η αποδόμηση του χρόνου και της βεβαιότητας
Το σενάριο του Noah Oppenheim ακολουθεί την τυπική δημοσιογραφική ματιά της Bigelow: αυστηρή, κοφτή, σχεδόν ντοκιμαντερίστικη. Όμως το εύρημα των επαναλαμβανόμενων 19 λεπτών δίνει στην ταινία κάτι παραπάνω από σασπένς: της προσδίδει φιλοσοφική διάσταση. Κάθε επανάληψη αποκαλύπτει νέα στρώματα πληροφορίας και ευθύνης, καθιστώντας σαφές ότι σε κρίσεις τέτοιας κλίμακας, η αλήθεια είναι σχετική και η βεβαιότητα πολυτέλεια.
Οι ερμηνείες κρατούν το έργο ρεαλιστικό. Ο Idris Elba δίνει έναν πρόεδρο ανθρώπινο και εύθραυστο, ενώ ο Jared Harris συγκλονίζει ως Υπουργός Άμυνας που βλέπει την κόρη του να κινδυνεύει στο Σικάγο.
Η Rebecca Ferguson και η Moses Ingram φέρνουν ψυχραιμία μέσα στο χάος, προσθέτοντας ανθρωπιά σε ένα σενάριο όπου οι λέξεις “PEOC” και “USSTRATCOM” ακούγονται συχνότερα από οποιαδήποτε συναισθηματική φράση.
Η Bigelow επιτυγχάνει κάτι σπάνιο καταφέρνοντας να συνδυάζει τη ρεαλιστική γραφειοκρατία του στρατιωτικού μηχανισμού με κινηματογραφικό παλμό που δεν χαλαρώνει ποτέ.
Το αποτέλεσμα είναι εξουθενωτικό αλλά και μαγικό. Πρόκειται για μια άσκηση έντασης χωρίς ανάσα, που καθρεφτίζει τον παραλογισμό της εποχής μας.
Το A House of Dynamite είναι ταυτόχρονα ένα τεχνικά άρτιο θρίλερ και μια ωμή προειδοποίηση. Όταν ο πρόεδρος λέει «Αυτό είναι παραφροσύνη» και ο στρατηγός απαντά «Όχι, κύριε, είναι η πραγματικότητα», η Bigelow μοιάζει να μας κοιτάζει κατευθείαν στα μάτια.
Η ταινία της δεν προσφέρει κάθαρση, παρά μόνο επίγνωση. Και αυτή είναι ίσως η πιο τρομακτική της επιτυχία.
