Marvel’s Wolverine Review

Το Marvel’s Wolverine αναλαμβάνει ένα δύσκολο έργο για παιχνίδι, καθώς πρέπει να μετατρέψει έναν σχεδόν άφθαρτο χαρακτήρα με τεράστια επιθετική δύναμη σε πρωταγωνιστή που εξακολουθεί να προσφέρει πρόκληση στον παίχτη.

Η Insomniac Games δεν ακολουθεί τη δομή των Spider-Man, επιλέγοντας μια πιο γραμμική περιπέτεια που επικεντρώνεται στον Wolverine, στην προσωπικότητά του και στη βίαιη φύση των μαχών του.

Η διαφορά γίνεται εμφανής ήδη από τη δομή των επιπέδων. Το παιχνίδι δεν είναι open world και οι περιοχές του παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αυτοτελείς, με αόρατα όρια που κατευθύνουν τον παίκτη προς τον επόμενο βασικό στόχο. Υπάρχει χώρος για collectibles και μικρές παρακάμψεις, μαζί με πιο ήσυχες ενότητες όπου ο Wolverine περπατά και συνομιλεί με άλλους χαρακτήρες, όμως ο βασικός στόχος του παιχνιδιού είναι η ξεκάθαρη διατήρηση ενός γρήγορου ρυθμού.

ΔιαφήμισηGaming, ταινιες,
σειρες & τεχνολογιαΑκολούθησέ μας στο Instagram

Η ιστορία εξερευνά διαφορετικές πλευρές του Wolverine

Η αφήγηση χωρίζεται αρχικά σε τρία διαφορετικά story arcs που αργότερα ενώνονται. Η σύνδεσή τους δεν είναι πάντα ξεκάθαρη και ορισμένα σημεία χάνουν τη συνοχή τους, όμως προς το τέλος τα επιμέρους κομμάτια καταλήγουν σε μια πληρέστερη εικόνα του χαρακτήρα. Όσοι γνωρίζουν τα comics μπορούν να προβλέψουν κάποιες ανατροπές, αλλά υπάρχουν και αρκετές νέες ιδέες.

Το δυνατότερο μέρος της ιστορίας είναι ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζει την οργή του Wolverine με την ευάλωτη πλευρά του. Οι στιγμές ακραίας βίας εναλλάσσονται με σκηνές που επικεντρώνονται στην ανθρώπινη πλευρά του Logan, με την ερμηνεία του Liam McIntyre να αποτελεί βασικό παράγοντα στην ισορροπία αυτή.

Ο McIntyre αναλαμβάνει έναν ρόλο που έχει συνδεθεί έντονα με τον Hugh Jackman, αλλά η διάρκεια του παιχνιδιού τού δίνει αρκετό χώρο για να χτίσει τη δική του εκδοχή. Η ερμηνεία καλύπτει τόσο τις ζωώδεις εκρήξεις του Wolverine όσο και τις πιο ευάλωτες στιγμές του, με τα animations των χαρακτήρων να μεταφέρουν αποτελεσματικά τις μικρότερες αλλαγές στην έκφραση και τη συμπεριφορά του.

Το υπόλοιπο καστ διατηρεί υψηλό επίπεδο. Η Krizia Bajos ως Jean Grey λειτουργεί ως δεύτερη βασική παρουσία της ιστορίας και η χημεία της με τον McIntyre στηρίζει πολλές από τις συναισθηματικές σκηνές. Ο Troy Baker κινείται ανάμεσα στον ρόλο του συμμάχου και του αντιπάλου, ενώ χαρακτήρες όπως οι Sabretooth και Mystique αποκτούν αρκετό χρόνο ώστε να ξεχωρίσουν.

Η ευρύτερη αφήγηση έχει πάντως αδύναμα σημεία, καθώς κάποιες ενότητες αφήνουν κενά γύρω από το διακύβευμα και τη σύνδεση συγκεκριμένων γεγονότων. Το αποτέλεσμα είναι μια ιστορία που πετυχαίνει περισσότερο όταν επικεντρώνεται στους χαρακτήρες παρά όταν προσπαθεί να ενώσει όλα τα επιμέρους νήματα.

Το σύστημα μάχης είναι αιματηρό, άμεσο και συχνά επαναλαμβανόμενο

Η μάχη αποτελεί το πιο ωμό κομμάτι του Marvel’s Wolverine, με την Insomniac να αποφεύγει μια πιο ήπια εκδοχή του χαρακτήρα. Αίμα και διαμελισμοί εμφανίζονται συνεχώς, με τα adamantium claws να έχουν την καταστροφική δύναμη που αναμένεται από τον Wolverine.

ΔιαφήμισηGaming, ταινιες,
σειρες & τεχνολογιαΑκολούθησέ μας στο TikTok

Πίσω από αυτή την παρουσίαση βρίσκεται ένα σχετικά απλό σύστημα που συνδυάζει συνεχόμενα χτυπήματα, skills, parries και dodges. Βασικός στόχος στις περισσότερες μάχες είναι να φτάσει ο αντίπαλος σε staggered κατάσταση, ώστε ο Wolverine να μπορεί να τον αποτελειώσει με ισχυρότερες επιθέσεις.

Οι επιτυχημένες επιθέσεις γεμίζουν επίσης το Rage meter. Όταν αυτό συμπληρωθεί, ο Wolverine περνά σε berserk κατάσταση και μπορεί να εξοντώσει γρήγορα διαδοχικούς χαμηλότερης κατηγορίας εχθρούς. Οι συγκεκριμένες στιγμές έχουν ένταση, αλλά η διαδρομή μέχρι εκεί γίνεται λιγότερο ομαλή όταν η οθόνη γεμίζει αντιπάλους.

Ορισμένα animations κλειδώνουν προσωρινά τον Wolverine σε συγκεκριμένες κινήσεις, αφήνοντάς τον εκτεθειμένο σε άλλες επιθέσεις. Η μεγάλη αντοχή του περιορίζει τις συνέπειες, όμως οι μάχες με πολλούς εχθρούς μπορούν να γίνουν άχαρες. Η επιθετική προσέγγιση παραμένει η αποτελεσματικότερη, με parry ή dodge όταν χρειάζεται.

Οι εχθροί γίνονται σταδιακά πιο απαιτητικοί και ορισμένοι χρειάζονται διαφορετική στρατηγική, αλλά το σύστημα δεν εξελίσσεται δραματικά. Τα νέα skills συνδέονται με το leveling και η γραμμική πρόοδος κάνει τα unlocks να μοιάζουν στενά δεμένα με την πορεία της ιστορίας.

Το skill tree προσθέτει ορισμένες χρήσιμες παραλλαγές, όπως την απόκρουση ranged attacks κατά το sprint και τη δυνατότητα να συνδεθούν δύο stealth attacks, όμως η εξέλιξη του Wolverine δεν αλλάζει ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο παίζονται οι μάχες. Το Rage παραμένει ο βασικός προορισμός σχεδόν κάθε αναμέτρησης και εκεί βρίσκονται οι πιο απολαυστικές στιγμές του combat, ειδικά όταν ο Wolverine μετακινείται γρήγορα ανάμεσα στους αντιπάλους ή εκτελεί finishers, ορισμένα από τα οποία περιλαμβάνουν τη Jean Grey ή τον Sabretooth. Η επανάληψη των animations γίνεται αισθητή όσο περνούν οι ώρες, αλλά η ταχύτητα και η βιαιότητα αυτών των επιθέσεων διατηρούν μεγάλο μέρος της έντασής τους.

Αυτή η απλότητα γίνεται πιο εμφανής μόλις το παιχνίδι απομακρύνεται από τις κανονικές μάχες. Το traversal προσφέρει ελάχιστες πραγματικές επιλογές λόγω της γραμμικής σχεδίασης των επιπέδων, ακόμη και όταν ο Wolverine χρησιμοποιεί zipline ή σκαρφαλώνει με τα νύχια του, ενώ το stealth περιορίζεται συνήθως στο να πλησιάσετε αρκετά έναν εχθρό και να πατήσετε το αντίστοιχο κουμπί. Και τα δύο λειτουργούν ως σύντομα διαλείμματα ανάμεσα στις συγκρούσεις αντί για συστήματα με το ίδιο βάθος ή την ίδια ενέργεια με τις μάχες.

Η Insomniac προσπαθεί να ισορροπήσει έναν σχεδόν άφθαρτο ήρωα

Η μεγαλύτερη σχεδιαστική δυσκολία βρίσκεται στο healing factor του Wolverine. Αν οι εχθροί πέφτουν αμέσως, η μάχη χάνει κάθε πρόκληση, ενώ αν αντέχουν υπερβολικά πολύ, τα adamantium claws χάνουν την αίσθηση δύναμης που τα χαρακτηρίζει.

Η λύση βρίσκεται κάπου στη μέση. Το healing factor παρέχει ουσιαστικά μια τελευταία ευκαιρία όσο υπάρχει διαθέσιμο Rage meter, ενώ οι ισχυρότεροι εχθροί απαιτούν περισσότερη υπομονή. Σε αυτές τις περιπτώσεις, όμως, η ανάγκη για επαναλαμβανόμενα χτυπήματα μέχρι να ανοίξει ένα παράθυρο επίθεσης μειώνει την αίσθηση ότι ο Wolverine διαθέτει ασταμάτητα νύχια.

Παρόμοιο πρόβλημα εμφανίζεται στα boss fights, τα οποία βασίζονται συχνά στην επανάληψη ενός μοτίβου με parry ή dodge, λίγα χτυπήματα και νέα αναμονή. Η έλλειψη μεγαλύτερης ποικιλίας στα combos και στις μάχες με bosses περιορίζει την εξέλιξη του gameplay από την αρχή μέχρι το τέλος.

Η ένταση της παρουσίασης καλύπτει μέρος αυτών των αδυναμιών. Ο Wolverine και οι αντίπαλοί του εμφανίζουν ξεκάθαρα τη ζημιά που δέχονται, με τον πρωταγωνιστή να βγαίνει από τις μάχες γεμάτος πληγές και αίμα πριν ενεργοποιηθεί η θεραπεία του. Παρότι η φθορά των suits και το healing δεν παρουσιάζονται πάντα με απόλυτη συνέπεια, η Insomniac αξιοποιεί τη φυσική αντοχή του ήρωα για σκηνές που δύσκολα θα λειτουργούσαν με άλλον χαρακτήρα.

Τοποθεσίες, suits και προαιρετικό περιεχόμενο

Η περιπέτεια αξιοποιεί γνώριμα πρόσωπα και αντιπάλους από την ιστορία του Wolverine χωρίς να μετατρέπεται σε μια ατελείωτη παρέλαση από X-Men Easter Eggs. Υπάρχουν χαρακτήρες που σπάνια έχουν εμφανιστεί σε άλλες μεταφορές ή παρουσιάζονται εδώ με διαφορετική προσέγγιση, ενώ το ταξίδι περνά από χαρακτηριστικές τοποθεσίες του Marvel σύμπαντος, όπως το Madripoor και η Ιαπωνία. Αυτές οι αλλαγές σκηνικού βοηθούν ιδιαίτερα και την οπτική παρουσίαση, καθώς το Marvel’s Wolverine είναι από τα πιο εντυπωσιακά παιχνίδια του PS5, με υψηλή ποιότητα εικόνας, σταθερό frame rate, λεπτομερή περιβάλλοντα, destructible στοιχεία και εξαιρετικό φωτισμό.

Η ίδια προσοχή στη λεπτομέρεια φαίνεται και στα suits, τα οποία καλύπτουν διαφορετικές περιόδους της ιστορίας του Wolverine, από παλαιότερα comics μέχρι το Tokon Fighting Souls. Κάποιες από τις πιο υπερβολικές εμφανίσεις μοιάζουν παράταιρες μέσα στα σοβαρότερα cutscenes, όμως η μεγάλη ποικιλία ταιριάζει σε έναν χαρακτήρα με τόσο μακρά ιστορία. Ορισμένα suits ξεκλειδώνουν μέσω crafting, δίνοντας παράλληλα έναν επιπλέον λόγο να ψάξετε τις πιο απομακρυσμένες γωνίες των επιπέδων για τα απαραίτητα υλικά.

Η εξερεύνηση συνδέεται και με το υπόλοιπο προαιρετικό περιεχόμενο, όπως τα μπουκάλια ποτού που λειτουργούν ως Easter Eggs και αναφορές, αλλά και τα Nightmare trials, τα οποία μεταφέρουν traversal και combat σε χρονομετρημένες αρένες. Τα collectibles και το lore κάνουν τις παρεκκλίσεις από την κεντρική διαδρομή πιο ενδιαφέρουσες, χωρίς όμως να αλλάζουν ουσιαστικά το σχετικά μικρό βάθος του παιχνιδιού. Λειτουργούν περισσότερο ως αφορμή για να αφιερώσετε λίγο περισσότερο χρόνο στα καλοσχεδιασμένα περιβάλλοντα παρά ως ξεχωριστό κομμάτι της εμπειρίας.

Τελικά, το Marvel’s Wolverine θυμιζει περισσότερο μια καλοσχεδιασμένη playable ταινία, παρά ένα βαθύ action game. Οι μάχες είναι απλές, τα boss fights στερούνται ποικιλίας και η γραμμικότητα δημιουργεί συχνά την αίσθηση ότι ο παίκτης μεταφέρεται από τη μία σκηνή στην επόμενη, όμως οι δυνατές σκηνές δράσεις, η παρουσίαση και η απόδοση του Wolverine περιορίζουν την επίδραση αυτών των αδυναμιών.