Το Supergirl του Craig Gillespie δεν φτάνει στα ύψη του Superman, όμως βρίσκει τον δικό του τόνο μέσα από μια πιο σκοτεινή, θυμωμένη και εύθραυστη εκδοχή της Kara Zor-El, με τη Milly Alcock να αποδεικνύεται το μεγάλο του πλεονέκτημα.
Η Supergirl είχε πάντα πιο δύσκολη διαδρομή στις μεταφορές της σε σχέση με τον διάσημο ξάδερφό της. Παρότι ο Superman εμφανίζεται στον κινηματογράφο με διάφορες μορφές από το 1941, η Kara άργησε πολύ να αποκτήσει τη δική της παρουσία εκτός κόμικς.
Η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση ήρθε το 1984, με την τότε άγνωστη Helen Slater στον πρωταγωνιστικό ρόλο, σε ένα spin-off των ταινιών Superman με τον Christopher Reeve. Η ταινία είχε δυνατό καστ, με ονόματα όπως οι Faye Dunaway, Peter O’Toole, Peter Cook και Mia Farrow, όμως τα προβλήματα στην παραγωγή και το νωθρό σενάριο δεν της επέτρεψαν να σταθεί όπως θα μπορούσε.
Στη νέα ταινία, ο Gillespie δεν φοβάται να στραφεί προς τις πιο παλιές, Silver Age καταβολές του χαρακτήρα. Η Kara Zor-El μεγάλωσε με τους γονείς της, τους οποίους υποδύονται οι David Krumholtz και Emily Beecham, στην Argo City, ένα μικρό κομμάτι του Krypton που επέζησε της καταστροφής του πλανήτη.
Σε αντίθεση με τον Kal-El του David Corenswet, η Kara πρόλαβε να ζήσει την κρυπτονιανή κουλτούρα, αλλά και να δει τους κατοίκους της Argo City να πεθαίνουν αργά από δηλητηρίαση λόγω κρυπτονίτη, μέχρι να απομείνουν μόνο εκείνη και ο σκύλος της, ο Krypto.
Ένα σύμπαν λιγότερο λαμπερό
Αυτή η αφετηρία εξηγεί γιατί η Kara καταλήγει στη Γη υπό τη φροντίδα του ξαδέρφου της, αλλά δεν νιώθει ποτέ πραγματικά ότι ανήκει εκεί. Δεν συμμερίζεται την ακούραστη αισιοδοξία του Superman και αρπάζει κάθε ευκαιρία για να φύγει από τον πλανήτη. Ταξιδεύει σε κόσμους γύρω από κόκκινους ήλιους, όπου χάνει τις δυνάμεις της και μπορεί να χαθεί στο αλκοόλ, μακριά από τις προσδοκίες και την εικόνα που οι άλλοι έχουν για εκείνη.
Σε έναν από αυτούς τους κόσμους γνωρίζει τη Ruthye, την οποία υποδύεται η Eve Ridley. Η Ruthye είναι ένα νεαρό κορίτσι που ζητά εκδίκηση για τη σφαγή της οικογένειάς της και πιστεύει ότι η Kara είναι το κατάλληλο άτομο για να τη βοηθήσει να αντιμετωπίσει τον Krem, τον διαστημικό πειρατή του Matthias Schoenaerts, και τη συμμορία του. Η Kara δεν θέλει να εμπλακεί. Όταν όμως ο Krem απειλεί τη ζωή του Krypto, αναγκάζεται να ενώσει τις δυνάμεις της με τη Ruthye και να ξεκινήσει ένα ταξίδι εκδίκησης και δικαιοσύνης.
Ο Gillespie χτίζει ένα διαγαλαξιακό περιβάλλον που δεν έχει σκοπό να γοητεύσει με την ομορφιά του. Οι πλανήτες που βλέπουμε είναι στην καλύτερη περίπτωση βιομηχανικοί και στη χειρότερη έρημοι, ενώ το διάστημα ανάμεσά τους μοιάζει ακόμα πιο αφιλόξενο.
Το Supergirl στέκεται συνειδητά απέναντι στη φωτεινότητα του Superman και της Metropolis, δείχνοντας μια άλλη πλευρά του νέου κινηματογραφικού σύμπαντος της DC.
Αν το Superman έδειχνε γιατί η ελπίδα μπορεί να μοιάζει φυσική, το Supergirl δείχνει γιατί κάποιες φορές χρειάζεται προσπάθεια για να υπάρξει. Αυτό κάνει την επιλογή της ως δεύτερης ταινίας μετά την επανεκκίνηση να φαίνεται λιγότερο παράξενη στην πράξη. Διευρύνει το σύμπαν, όχι απλώς γεωγραφικά, αλλά και συναισθηματικά.
Η Milly Alcock ξεχωρίζει
Η Milly Alcock είναι εξαιρετική στον κεντρικό ρόλο. Ακόμη και όσοι δυσκολευτούν με πλευρές του σεναρίου θα βρουν λόγους να θέλουν να τη δουν ξανά ως Kara. Η δική της Supergirl είναι πιο νευρική, πιο πικραμένη και πιο βαριά σημαδεμένη από το πένθος σε σχέση με προηγούμενες εκδοχές του χαρακτήρα. Η Alcock χειρίζεται αυτή την ένταση χωρίς να μετατρέπει την Kara σε μονοδιάστατα θυμωμένη ηρωίδα.
Η ταινία λειτουργεί καλύτερα όταν συγκρίνει τη σχέση της Kara με τον Superman με τη σχέση που αναπτύσσει με τη Ruthye. Η αδυναμία της να ανταποκριθεί στη φροντίδα και την ανησυχία του ξαδέρφου της την απομονώνει ακόμη περισσότερο. Όταν όμως βρίσκεται άθελά της σε θέση μέντορα απέναντι στη Ruthye, αρχίζει να εκφράζει αντίστοιχες ανησυχίες, αλλά με τον δικό της άτσαλο και πιο απότοπο τρόπο, δίνοντας στο Supergirl την πιο ενδιαφέρουσα συναισθηματική του γραμμή.
Οπτικά, η ταινία δεν μοιάζει τόσο με το Guardians of the Galaxy, όσο με πιο παλιές, τραχιές εκδοχές κινηματογραφικής επιστημονικής φαντασίας. Υπάρχει μια χειροποίητη αίσθηση στην παραγωγή, με πρακτικά εφέ, πραγματικούς χώρους γυρισμάτων και σχεδιασμό χαρακτήρων που βρίσκει διασκεδαστικούς τρόπους να διαφοροποιεί ανθρωπόμορφες φιγούρες. Δεν είναι ένα εντελώς πρωτότυπο όραμα για το διάστημα, αλλά έχει αρκετή προσωπικότητα ώστε να μη μοιάζει με απλή αντιγραφή πιο πρόσφατων επιτυχιών.
Το βασικό πρόβλημα βρίσκεται στον κακό της ιστορίας. Ο Matthias Schoenaerts δίνει στον Krem απειλητική παρουσία και ενδιαφέρουσα ενέργεια, όμως ο χαρακτήρας δεν αποκτά ποτέ το βάρος που χρειάζεται. Σε πολλές σκηνές μοιάζει περισσότερο με εμπόδιο πριν από τον πραγματικό μεγάλο αντίπαλο παρά με τον κεντρικό κίνδυνο της ταινίας. Αυτό μειώνει την ένταση και κρατά τα διακυβεύματα χαμηλότερα από όσο περιμένει κανείς από μια υπερηρωική περιπέτεια.
Η παρουσία του David Corenswet ως Superman παραμένει ευχάριστη, έστω και περιορισμένη, ενώ ο Jason Momoa ως Lobo ταιριάζει ακριβώς στον τύπο ρόλου που μοιάζει κομμένος πάνω του. Παρ’ όλα αυτά, το Supergirl ανήκει ξεκάθαρα στην Alcock.
Η ταινία μπορεί να μην προσφέρει την πιο βαθιά κινηματογραφική εξερεύνηση του πένθους, όμως καταφέρνει να το χειριστεί καλύτερα από πολλά blockbusters και να δείχνει εντυπωσιακή όσο το κάνει.
