Το John Carpenter’s Toxic Commando αγκαλιάζει πλήρως την αισθητική και τη φιλοσοφία του ‘80s horror, παραδίδοντας ένα co-op zombie shooter που λειτουργεί σαν διαδραστική ταινία με σύγχρονη τεχνολογία.
Η ταυτότητα του παιχνιδιού είναι ξεκάθαρη από την πρώτη στιγμή. Με τον John Carpenter να βάζει τη σφραγίδα του, το ύφος είναι γεμάτο ειρωνεία και υπερβολή, μια ιδιαίτερη αναπαράσταση ενός κινηματογραφικού είδους που ζει και αναπνέει μέσα από κάθε cutscene και κάθε έκρηξη.
Μια ταινία τρόμου σε interactive μορφή
Η ιστορία ξεκινά με ένα κλασικό sci-fi λάθος: μια εταιρεία που σκάβει προς τον πυρήνα της Γης ξυπνά κάτι που δεν έπρεπε. Το setup είναι προβλέψιμο, αλλά το παιχνίδι δεν ενδιαφέρεται να το κρύψει. Αντίθετα, το αγκαλιάζει με διάθεση και χτίζει μια αφήγηση γεμάτη ηρωικούς διαλόγους, και δραματικές σκηνές.
Οι σκηνές έχουν ρυθμό και σκηνοθετική ταυτότητα, κάτι σπάνιο για το είδος. Προσθέτουν χαρακτήρα και ενισχύουν το συνολικό vibe. Η παρουσία του Carpenter γίνεται αισθητή όχι μόνο στη μουσική, αλλά και στον τρόπο που το παιχνίδι “σκηνοθετεί” το χάος του.
Όταν η κλίμακα μεγαλώνει, το παιχνίδι απογειώνεται. Μαζικές επιθέσεις zombies, περιβάλλοντα που καταρρέουν και σκηνικά που μοιάζουν με φινάλε ταινίας δημιουργούν στιγμές καθαρής, απολαυστικής υπερβολής.
Γνώριμη συνταγή, με βασικό συστατικό το χάος
Το παιχνίδι είναι ένα καθαρό co-op horde shooter, με δομή που θυμίζει έντονα το Left 4 Dead και το Back 4 Blood. Αποστολές με objectives, εξερεύνηση για resources και τελικά κύματα εχθρών που απαιτούν συνεργασία και σωστή διαχείριση.
Το gunplay είναι ικανοποιητικό και βαρύ. Οι εχθροί, σε κάθε επιτυχημένη βολή, αντιδρούν δυναμικά, διαλύονται βίαια και γεμίζουν την οθόνη με χάος. Το σύστημα όπλων ενθαρρύνει τον πειραματισμό, χωρίς να μπλέκει τον παίκτη σε περίπλοκους μηχανισμούς.
Όμως, πίσω από το χάος και την ένταση που δημιουργεί το παιχνίδι, φαίνεται ξεκάθαρα και η έλλειψη βάθους, αφού οι εχθροί είναι επαναλαμβανόμενοι και προβλέψιμοι, ενώ όσον αφορά τα όπλα, δεν υπάρχουν μηχανισμοί ή δημιουργικά εργαλεία που κάνουν την διαφορά στο gunplay.
Οι τέσσερις κλάσεις δίνουν έναν βασικό στρατηγικό σκελετό στο Multiplayer. Ο Strike, ο Medic, ο Defender και ο Operator καλύπτουν διαφορετικούς ρόλους, αν και ο τελευταίος δεν έχει πάντα ξεκάθαρη ταυτότητα. Οι ικανότητές τους όμως, καθώς περιορίζονται από μεγάλα cooldowns και καταλήγουν να λειτουργούν ως περιστασιακά boosts, χωρίς να αλλάζουν πραγματικά τη ροή της μάχης.
Τα οχήματα προσθέτουν μια ευχάριστη διαφοροποίηση. Είναι εργαλεία επιβίωσης και μάχης, με turret, δυνατότητα επίθεσης και physics που δημιουργούν απρόβλεπτες καταστάσεις. Αυτές οι στιγμές συχνά γεννούν ιστορίες που θυμάσαι μετά το session.
Όταν η ατμόσφαιρα κερδίζει τις εντυπώσεις
Ο οπτικοακουστικός τομέας είναι από τα μεγαλύτερα ατού του παιχνιδιού. Κατεστραμμένα βιομηχανικά τοπία, φωτισμός που δημιουργεί ένταση και μια γενικότερη αίσθηση παρακμής συνθέτουν έναν κόσμο που μοιάζει “ζωντανός” μέσα στην καταστροφή του.
Η μουσική, με synth επιρροές που θυμίζουν έντονα το The Thing και το Halloween, δίνει τον τόνο σε κάθε μάχη. Είναι από εκείνα τα soundtracks που ενισχύουν ενεργά τα όσα βλέπουμε στην οθόνη μας.
Διάρκεια και επανάληψη
Εκεί που το Toxic Commando χάνει πραγματικά έδαφος είναι στη διάρκεια του. Με μόλις εννέα αποστολές και περιορισμένη ποικιλία στόχων, το περιεχόμενο εξαντλείται γρήγορα.
Το progression σύστημα επικεντρώνεται κυρίως στα όπλα, με upgrades και cosmetics που δεν αλλάζουν ουσιαστικά το gameplay. Το grind υπάρχει, αλλά δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη ανταμοιβή. Μετά την πρώτη ολοκλήρωση, το κίνητρο για επιστροφή μειώνεται αισθητά.
Ακόμη και το solo παιχνίδι δείχνει τα όρια του σχεδιασμού. Τα bots είναι επαρκή στη μάχη, αλλά αποτυγχάνουν πλήρως στα objectives, περιορίζοντας σημαντικά τη βιωσιμότητα της εμπειρίας εκτός co-op με φίλους.
