Η Ubisoft είχε πρόβλημα με την αρχιτεκτονική της Αρχαίας Ελλάδας στο Assassin’s Creed Odyssey!

Το Assassin’s Creed Odyssey παραμένει ένα από τα πιο φιλόδοξα κεφάλαια της δημοφιλούς σειράς της Ubisoft, φέρνοντας το παρκούρ και τις αναρριχήσεις σε έναν κόσμο εμπνευσμένο από την Αρχαία Ελλάδα. Όμως, όπως αποκαλύπτει ο Ban Hall, world director του παιχνιδιού, η δημιουργική ομάδα βρέθηκε μπροστά σε ένα θεμελιώδες πρόβλημα: η Αρχαία Ελλάδα δεν είχε ψηλά κτίρια.

Μιλώντας στο περιοδικό Edge (τεύχος 413), ο Hall εξήγησε πώς η σχεδίαση του κόσμου βασίζεται έντονα στην έννοια της “κάθετης κίνησης”, κάτι που είναι ουσιαστικό για την εμπειρία των Assassin’s Creed.

«Η κάθετη διάσταση είναι πολύ σημαντική, ειδικά στα Assassin’s Creed. Είναι στην ουσία παιχνίδια-αναρρίχησης, όπου μετακινείς τον παίκτη μέσα σε χώρους ανεβοκατεβαίνοντας.»

Στο Assassin’s Creed Syndicate, για παράδειγμα, η ομάδα είχε την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί το εντυπωσιακό αρχιτεκτονικό τοπίο του Λονδίνου με τους καθεδρικούς ναούς, τις γέφυρες και τα πολυώροφα κτίρια. Αυτό επέτρεπε στον παίκτη να σκαρφαλώνει, να σχεδιάζει επιθέσεις από ψηλά και να κινείται θεαματικά ανάμεσα στις στέγες.

Η Αρχαία Ελλάδα δεν προσέφερε τον ίδιο “παιδότοπο”

Όμως, η μετάβαση στην Αρχαία Ελλάδα ανέτρεψε εντελώς αυτά τα δεδομένα. Τα περισσότερα κτίρια στην ελληνική ύπαιθρο ήταν χαμηλά, με απλές γραμμές και περιορισμένη κάθετη ανάπτυξη. Αν και υπήρχαν μεγάλοι ναοί και δημόσια κτίρια, δεν υπήρχε κάτι που να μπορεί να συγκριθεί με τα εντυπωσιακά αρχιτεκτονικά σύνολα προηγούμενων παιχνιδιών.

Αυτό ανάγκασε την ομάδα ανάπτυξης να βρει δημιουργικές λύσεις.

«Πολλά από τα σημεία ενδιαφέροντος που φτιάχναμε ήταν μικρότερης κλίμακας. Έτσι, αρχίσαμε να χτίζουμε γιγαντιαία αγάλματα βασισμένα σε μυθολογικά ή ιστορικά στοιχεία. Συνεργαστήκαμε με ιστορικούς και την ερευνητική μας ομάδα για να φτιάξουμε αγάλματα που όχι μόνο είχαν βάση στην ελληνική κουλτούρα, αλλά ταυτόχρονα έδιναν στον παίκτη κάτι επικό να σκαρφαλώσει.»

Έτσι γεννήθηκαν τα κολοσσιαία αγάλματα θεών και ηρώων, που λειτουργούν ταυτόχρονα ως σημεία εξερεύνησης, εικονικά ορόσημα και μηχανισμοί κάθετης μετακίνησης. Σε έναν ανοιχτό κόσμο γεμάτο λόφους, αρχαίους ναούς και λιμάνια, αυτά τα αγάλματα πρόσφεραν την πολυπόθητη ποικιλία στην πλοήγηση.

Το climbing έγινε εξερεύνηση με… χαρακτήρα

Η απόφαση αυτή ενίσχυσε τη φυσική περιέργεια των παικτών. Αντί για σκαρφάλωμα σε ουρανοξύστες, το Odyssey προσκαλούσε τους παίκτες να παρεκκλίνουν από την πορεία τους για να εξερευνήσουν ένα άγαλμα στο βάθος ή να σκαρφαλώσουν σε έναν απόκρημνο βράχο με πανοραμική θέα.

«Μπορεί να κατευθύνεσαι σε μια αποστολή, αλλά να δεις στο βάθος έναν γίγαντα θεό σκαλισμένο σε πέτρα και να πεις: ‘θα πάω να το δω αυτό’», λέει ο Hall. «Και εκεί βρίσκεις κάτι νέο – είτε μια αποστολή, είτε μια μυστική τοποθεσία.»

Αυτή η προσέγγιση προσφέρει έναν διαφορετικό τύπο “verticality”, πιο συνδεδεμένο με το φυσικό τοπίο και την πολιτισμική ταυτότητα του χώρου, παρά με την αστική αρχιτεκτονική. Και ναι, όπως σχολιάζει με χιούμορ το Edge, δεν ήταν λίγες οι φορές που οι παίκτες έβρισκαν τον εαυτό τους… να κρέμονται από τα πέτρινα φαλλικά σύμβολα κάποιου πανύψηλου αγάλματος.