Project Ragtag – Το χρονικό μιας διαστημικής ληστείας που έμεινε στα χαρτιά

Υπάρχουν projects που ανακοινώθηκαν, συζητήθηκαν, δημιούργησαν προσδοκίες και τελικά δεν κυκλοφόρησαν ποτέ. Το Vault 404 είναι η σειρά άρθρων που επιστρέφει σε αυτά τα χαμένα παιχνίδια, τις ακυρωμένες ταινίες και τις τεχνολογίες-φαντάσματα που έμειναν πίσω σαν απραγματοποίητες υποσχέσεις.

Στα μέσα της δεκαετίας του 2010, η βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών βρισκόταν σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, με τις μεγάλες εταιρείες να απομακρύνονται σταδιακά από τις γραμμικές, αφηγηματικές εμπειρίες προς όφελος των μοντέλων “υπηρεσίας” που προσέφεραν συνεχή έσοδα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα αβεβαιότητας, ένα έργο φάνταζε ως ο τελευταίος μεγάλος φάρος της παλιάς σχολής: το Project Ragtag. Αναπτυσσόμενο από τη θρυλική Visceral Games, δημιουργό του Dead Space, και υπό την καθοδήγηση της Amy Hennig, της γυναίκας πίσω από τη σειρά Uncharted, το παιχνίδι αυτό υποσχόταν να φέρει την κινηματογραφική μαγεία του Χόλιγουντ στο σύμπαν του Star Wars.

Το τέλος του, ωστόσο, έφερε τη βίαιη διάλυση ενός ιστορικού στούντιο και το συμβολικό τέλος μιας ολόκληρης εποχής για την Electronic Arts.

Το Ragtag στόχευε να εξερευνήσει τον βρώμικο υπόκοσμο του γαλαξία, εστιάζοντας σε απατεώνες, λαθρέμπορους και τυχοδιώκτες που προσπαθούσαν να επιβιώσουν κάτω από τη βαριά μπότα της Αυτοκρατορίας. Ήταν, όπως συχνά περιγραφόταν στους διαδρόμους της ανάπτυξης, το «Ocean’s Eleven στο διάστημα», μια περιπέτεια ληστείας γεμάτη χαρακτήρα, χιούμορ και απελπισία, τοποθετημένη χρονικά αμέσως μετά την καταστροφή του πρώτου Άστρου του Θανάτου.

Μια συμμορία απόκληρων στη σκιά της Αυτοκρατορίας

Στην καρδιά του σεναρίου της Amy Hennig βρισκόταν ο Dodger, ένας γοητευτικός αλλά ραδιούργος απατεώνας που θύμιζε έντονα τον Han Solo, αλλά με μια πιο σκοτεινή και κυνική απόχρωση. Ο Dodger είχε λιποτακτήσει από την Αυτοκρατορία και κουβαλούσε ένα βαρύ παρελθόν, προσπαθώντας να ξεπληρώσει χρέη προς τα εγκληματικά συνδικάτα του Outer Rim.

Η δομή του παιχνιδιού θα ήταν αυστηρά γραμμική και κινηματογραφική, ακολουθώντας τα πρότυπα του Uncharted. Ο παίκτης θα έλεγχε κυρίως τον Dodger, ο οποίος ήταν εξοπλισμένος με ένα χαρακτηριστικό μαστίγιο-γάντζο και ένα blaster, αλλά η αφήγηση θα έδινε χώρο και στα υπόλοιπα μέλη της ομάδας.

Μεταξύ αυτών ξεχώριζε η Robie, μια σύντροφος και συνεργάτης στο έγκλημα, και η Oona, η κόρη ενός αρχηγού του υποκόσμου. Η δυναμική της ομάδας ήταν κεντρικό στοιχείο, με τους διαλόγους να ρέουν φυσικά κατά τη διάρκεια της δράσης, χτίζοντας σχέσεις μέσα από την ένταση της μάχης και τις στιγμές ανάπαυλας.

Το σενάριο ήθελε να δείξει πως οι απλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν την τυραννία, όχι με φωτόσπαθα, αλλά με πονηριά και αυτοσχεδιασμό.

Η άνιση μάχη με την τεχνολογία και την εταιρική ταυτότητα

Πίσω από την λαμπερή βιτρίνα, η ανάπτυξη του Ragtag ήταν ένας συνεχής αγώνας δρόμου με εμπόδια. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν η επιβολή της μηχανής γραφικών Frostbite από την Electronic Arts.

Η μηχανή αυτή, σχεδιασμένη αρχικά για τα παιχνίδια first-person shooter της σειράς Battlefield, ήταν εξαιρετική στην απόδοση γραφικών υψηλής πιστότητας, αλλά παντελώς ακατάλληλη για παιχνίδια δράσης τρίτου προσώπου. Η ομάδα της Visceral αναγκάστηκε να χτίσει από το μηδέν βασικούς μηχανισμούς, όπως το σύστημα κάλυψης, την πλοήγηση στο περιβάλλον και την κάμερα, χάνοντας πολύτιμο χρόνο και πόρους σε τεχνικές λύσεις αντί για τη δημιουργία περιεχομένου.

Επιπλέον, υπήρχε μια βαθιά πολιτισμική σύγκρουση. Η Visceral Games λειτουργούσε με τη νοοτροπία ενός στούντιο που επένδυε στην τέχνη και την αφήγηση, ενώ η μητρική εταιρεία πίεζε για στοιχεία που θα αύξαναν την επαναληψιμότητα και τη μακροχρόνια εμπλοκή των παικτών.

Η ιδέα ενός παιχνιδιού που παίζεις μία φορά για 10-12 ώρες και μετά αφήνεις στο ράφι, φάνταζε αναχρονιστική στα μάτια των οικονομικών διευθυντών της εποχής, οι οποίοι έβλεπαν την επιτυχία μέσα από το πρίσμα των microtransactions και των multiplayer εμπειριών.

Η Hennig και η ομάδα της πάλευαν να δικαιολογήσουν την ύπαρξη του έργου σε ένα περιβάλλον που γινόταν ολοένα και πιο εχθρικό προς το είδος που υπηρετούσαν.

Η μοιραία ακύρωση και το τέλος της Visceral

Το τέλος ήρθε απότομα και σκληρά τον Οκτώβριο του 2017. Η Electronic Arts ανακοίνωσε όχι μόνο την ακύρωση του Project Ragtag στην τρέχουσα μορφή του, αλλά και το οριστικό κλείσιμο της Visceral Games.

Η επίσημη ανακοίνωση ανέφερε ότι το παιχνίδι έπρεπε να αλλάξει κατεύθυνση για να προσφέρει «μια εμπειρία στην οποία οι παίκτες θα θέλουν να επιστρέφουν για μεγάλο χρονικό διάστημα», μια φράση που μεταφράστηκε από την κοινότητα ως στροφή προς το μοντέλο Games as a Service.

Τα περιουσιακά στοιχεία του έργου μεταφέρθηκαν στο στούντιο της EA στο Βανκούβερ, με σκοπό να αναδιαμορφωθούν σε έναν τίτλο ανοιχτού κόσμου (με την κωδική ονομασία Project Orca), ο οποίος όμως επίσης ακυρώθηκε λίγα χρόνια αργότερα.

Η απόφαση αυτή προκάλεσε σοκ και οργή, καθώς θεωρήθηκε απόδειξη ότι οι μεγάλοι εκδότες δεν ενδιαφέρονταν πλέον για ποιοτικές ιστορίες ενός παίκτη. Η ειρωνεία είναι πως λίγα χρόνια μετά, η ίδια εταιρεία κυκλοφόρησε το Star Wars Jedi: Fallen Order, ένα καθαρόαιμο αφηγηματικό παιχνίδι που σημείωσε τεράστια επιτυχία, δικαιώνοντας το όραμα που είχε η Visceral.

Από το Project Ragtag έχουν απομείνει ελάχιστα δείγματα. Ένα σύντομο απόσπασμα λίγων δευτερολέπτων που κυκλοφόρησε, έδειχνε τον Dodger να βγαίνει από ένα κτίριο στην έρημο του Tatooine (ή παρόμοιου πλανήτη), με τα ρούχα του να ανεμίζουν ρεαλιστικά και το φως να πέφτει δραματικά πάνω στα σκονισμένα κτίρια. Αναφορές από πρώην υπαλλήλους μιλούν για μια εντυπωσιακή σεκάνς καταδίωξης με ένα AT-ST, όπου ο παίκτης έπρεπε να ξεφύγει μέσα από ερείπια που κατέρρεαν, καθώς και για πολύπλοκους μηχανισμούς σαμποτάζ που θα επέτρεπαν στην ομάδα να παγιδεύει τους εχθρούς.

Το Ragtag παραμένει στη μνήμη της βιομηχανίας ως το απόλυτο «τι θα γινόταν αν». Αν είχε κυκλοφορήσει, θα μπορούσε να είχε επαναπροσδιορίσει τα παιχνίδια Star Wars πολύ νωρίτερα, προσφέροντας μια ενήλικη και προσγειωμένη ματιά σε έναν κόσμο που συνήθως κυριαρχείται από μυστικισμό.